บทที่ 33 เย่ฝานมาถึง ทัพเทพจากฟากฟ้าเสด็จลง!
ท่ามกลางรัตติกาล ห่างจากหุบเขามังกรสะบั้นออกไปห้าสิบลี้
เย่ฝานรีบเดินทางตลอดคืน ในที่สุดก็มาถึงแดนเหนือ!
เบื้องหน้าเป็นหน้าผาสูงชัน ขวางทางไว้ แม้แต่ค่ายทหารเผ่าเหวียนหรงที่สว่างไสวด้วยแสงไฟอีกฟากของหน้าผาก็มองเห็นได้!
หวังต้าเหนียนนำแผนที่มาผืนหนึ่ง ชี้ไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่แล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋อง ที่แห่งนี้คือหุบเขามังกรสะบั้น! ภูเขาลูกนี้แต่เดิมเป็นสายมังกรสายหนึ่ง มองลงมาจากเบื้องบนดุจมังกรแท้ที่พุ่งทะลุเมฆา!”
“ต่อมาเล่าลือว่ามีผู้ใช้กระบี่ฟันสายมังกรขาดกลาง สายมังกรจึงกลายเป็นมังกรสะบั้น! หุบเขามังกรสะบั้นจึงมีชื่อมาจากเหตุนี้!”
เย่ฝานเงยหน้ามองไกล
ทั้งแนวเทือกเขานั้นดุจมังกรแท้ที่กำลังจะทะยานขึ้นจริง ๆ! ทอดยาวกว่าหนึ่งร้อยกิโลเมตร!
ถูกคนฟันขาดด้วยกระบี่เล่มเดียว?
ล้อเล่นอะไรกัน นี่มนุษย์จะทำได้หรือ?
คงเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติอย่างแผ่นดินไหวเป็นต้นที่ก่อขึ้นกระมัง!
“อู้ว อู้ว อู้ว——!”
ทันใดนั้น ที่อีกฟากหน้าผา ค่ายทหารของชาวเผ่าเหวียนหรงก็มีเสียงเขาสัตว์ดังขึ้น
เซียวหยาเฟยรีบวิ่งมาด้วยความร้อนใจ “น้องชาย! สายสืบของพี่ส่งข่าวกลับมา ราชาแห่งเผ่าเหวียนหรงเปลี่ยนใจกะทันหัน คืนนี้พวกเขาจะบุกโจมตี!”
เย่ฝานได้ยินคำนี้ ลมหายใจที่เพิ่งผ่อนคลายก็ถูกดึงขึ้นมาตึงอีกครั้งในพริบตา
รีบมองไปที่แผนที่ที่หวังต้าเหนียนนำมา!
จากที่นี่ถึงที่ที่เสิ่นมู่หรงถูกล้อมอยู่ ยังเหลืออีกกว่าห้าสิบกิโลเมตร!
ตรงกลางยังมีหน้าผาขวางกั้นอีก ต่อให้เร่งทัพเต็มกำลัง อย่างน้อยก็ต้องถึงเที่ยงวัน!
รอเขาไปถึง ประธานแปดคงจะ……
“แย่แล้ว แย่แล้ว! พอราชาแห่งเผ่าเหวียนหรงเปิดศึกใหญ่ คุณหนูแปดคงต้านได้อีกไม่นาน!”
“หน้าผาที่น่าสาปแช่งนี่! ถ้าพวกเราบินได้ก็คงดี!”