ตอนที่ 24 พ่อเจ้าขึ้นเป็นจักรพรรดิได้ ก็เพราะพ่อข้าไม่อยากเป็นจักรพรรดิ!
“ปกป้องท่านอ๋อง!” หวังต้าเหนียนนำคนกลุ่มหนึ่งกรูกันเข้าไป องครักษ์ทั้งหมดของหลี่โหยวหรานถูกหักแขนหักขา นอนหมอบร้องโหยหวนอยู่บนพื้น
แม้แต่รถเข็นของหลี่โหยวหรานก็ถูกเย่ฝานพลิกคว่ำ เขาจึงต้องนอนหมอบอยู่บนพื้นอย่างน่าอับอาย!
“เย่ฝาน เจ้ากล้าทำกับข้าเช่นนี้หรือ?”
เสียงดังกร๊อบดังขึ้น
มือข้างหนึ่งของหลี่โหยวหรานถูกเย่ฝานเหยียบหักในทันที!
“หลี่โหยวหราน หากเจ้ายังกล้ารนหาที่ตายอีก ครั้งหน้าที่ข้าจะเหยียบให้หักก็คือหัวของเจ้า!” เย่ฝานอุ้มถังเมียวอีแล้วเดินจากไปด้วยฝีก้าวหนักแน่น
หลี่โหยวหรานตาแดงก่ำ คำรามเสียงต่ำว่า “เย่ฝาน เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะกราบทูลเสด็จพ่อหรือ?”
“จดจำไว้! พ่อเจ้าขึ้นเป็นจักรพรรดิได้ ก็เพราะพ่อข้าไม่อยากเป็นจักรพรรดิ!” เสียงสุดท้ายดังมาจากนอกประตู ทำให้หลี่โหยวหรานหน้าซีดไร้สีเลือด
“คนบ้า... อา... นี่มันคนบ้าชัด ๆ!”
“ส่งข่าวไปยังสำนักใหญ่ถังเหมินเดี๋ยวนี้ ข้าจะทำให้เจ้าหนูนั่นต้องชดใช้ด้วยราคาที่แสนสาหัส!”
ปรมาจารย์แปดกับปรมาจารย์เก้ากรีดร้องอย่างทุกข์ทรมานอยู่หลายครั้ง ก่อนจะโกรธจนหมดสติไป!
......
เย่ฝานเดินออกจากสาขาสำนักถังเหมิน แล้วมุดเข้าไปในรถม้า
“พี่หยาเฟย รีบหาคนมารักษามือของนางเร็วเข้า!”
เย่ฝานร้อนใจราวกับไฟลน
เซียวหยาเฟยก้มลงมอง เห็นนิ้วมือของถังเมียวอีบิดเบี้ยว แค่มองก็รู้ว่าหักแล้ว
“น้องชาย นาง...สำคัญกับเจ้ามากหรือ?”
“สำคัญที่สุด! พี่หยาเฟย ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ต้องรักษามือของนางให้หาย!”
เย่ฝานกำลังร้อนใจ ส่วนถังเมียวอีกลับมีรอยยิ้มหวานชื่นอย่างน่าประหลาด
สิ่งที่เย่ฝานทำเพื่อนางเมื่อครู่ หญิงสาวคนใดจะไม่ซาบซึ้งเล่า?
‘สวรรค์เอ๋ย! เขาโกรธจนบุกถล่มสำนักเพื่อหญิงงาม! จัดการถังชี! ยังจัดการปรมาจารย์แปดกับปรมาจารย์เก้าอีก! แถมยังหักมือรัชทายาทองค์ที่หกไปข้างหนึ่ง!’
‘ถังเมียวอีเอ๋ย ถังเมียวอี! ใต้หล้านี้ นอกจากเย่ฝานแล้วจะมีบุรุษคนใดเต็มใจปฏิบัติต่อเจ้าเช่นนี้อีก?’
หัวใจดวงน้อยของถังเมียวอีเต้นระรัวไม่หยุด!
เย่ฝานกับเซียวหยาเฟยพูดอะไรกัน นางไม่ได้ยินสักคำ!