บทที่ 23 เย่ฝานผู้เดือดดาล!
เวลาเดียวกันนั้น ภายในรถม้านอกสำนักถังเหมินสาขา
“น้องชาย ต้องให้พี่ออกหน้าไหม?”
“ไม่ต้อง! เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ข้าจัดการได้!” เย่ฝานกระโดดลงจากรถม้าโดยไม่หันกลับไปมอง แล้วพุ่งตรงเข้าสำนักถังเหมินสาขาทันที คนของสำนักถังเหมินหลายคนยังไม่รู้จักที่ตาย กล้าคิดจะขวางผู้เสเพลอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ยผู้นี้
“หยุด ที่นี่คือสำนักถังเหมินสาขา!”
เย่ฝานกล่าวเพียงประโยคเดียว “หวังต้าเหนียน ใครกล้าขวาง ตีให้ตายแล้วโยนไปให้สุนัขกิน!”
เมื่อเห็นหวังต้าเหนียนกับทหารองครักษ์หลายร้อยนาย คนของสำนักถังเหมินสาขาก็สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ!
ไม่มีใครกล้าออกมาขวางแม้แต่คนเดียว
“อ๊า——!”
เสียงร้องโหยหวนของถังเมียวอีดังเข้าหู เย่ฝานพุ่งเข้าสู่โถงใหญ่ในอึดใจเดียว
“เย่ฝาน!”
ทันทีที่เห็นเย่ฝาน หลี่โหยวหรานก็ถึงกับตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะมาจริง ๆ
“ไปตายซะ!”
เย่ฝานสบถด่าอย่างเดือดดาล ก่อนยกเท้าเตะคนสองคนที่กำลังลงทัณฑ์ถังเมียวอีจนล้มคว่ำ แล้วช่วยนางออกมา
ถังเมียวอีประหลาดใจ “เจ้ามาได้อย่างไร?”
เย่ฝานก้มมอง มือเรียวงามราวหยกของถังเมียวอีบิดเบี้ยวผิดรูป เรียกได้ว่าใช้การไม่ได้โดยสิ้นเชิง
ความเดือดดาลพลันพลุ่งขึ้นในใจ ถังเมียวอีสามารถใช้มือเปล่าประกอบบาร์เรตต์ได้ ส่วนเอเคโฟร์ตี้เซเว่นก็ต้องอาศัยนางลงมือประกอบ มือคู่งามสมบูรณ์แบบเช่นนี้ กลับถูกทำจนใช้การไม่ได้เสียแล้ว!!!
ในใจเดือดพล่านอย่างยิ่ง!
“ทั่วทั้งต้าเซี่ย ใครบ้างไม่รู้ว่าเจ้าเป็นคนของข้า?” เย่ฝานกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว