บทที่ 40 ข่าวคราวของมารดา!
เย่ฝานยิ้มเอ่ยว่า “ฝ่าบาท ท่านอยากให้ข้าตายนักหรือ?”
เมื่อเห็นว่าเป็นเย่ฝาน หลี่ฝูหยวนกลับไม่หวาดกลัวอีก “เป็นไปไม่ได้! ราชาแห่งเผ่าเหวียนหรงมีกองทัพหลักสามแสนกอง หากเจ้าไปช่วยคนจริง ๆ จะไม่ตายได้อย่างไร?”
“ต้องเป็นแผนสำรองที่เย่เจิงหรงทิ้งไว้ให้เจ้าใช่หรือไม่? เขาไม่ได้คิดจะยกบัลลังก์ให้ข้าด้วยใจจริงเลย! ที่แท้เขายังทิ้งแผนสำรองไว้!”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตอนนั้นเหตุใดถึงให้ข้าขึ้นเป็นจักรพรรดิ? เหตุใด!”
หลี่ฝูหยวนคำรามอย่างบ้าคลั่ง!
เย่ฝานส่ายหน้า “หลี่ฝูหยวน เจ้าคิดมากไปแล้ว!”
“ข้าไม่เคยคิดอยากเป็นจักรพรรดิอะไรทั้งนั้น! หากไม่ใช่เพราะเจ้าคอยบีบบังคับ ข้าจะตกมาอยู่ในสภาพเช่นวันนี้ได้อย่างไร?”
“วันนี้ข้ามาที่นี่ เพียงต้องการถามเจ้าสักสองสามข้อ!”
“เรื่องอะไร?”
หลี่ฝูหยวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววอาฆาต
เย่ฝานถามตรง ๆ “บิดาของข้ายังไม่ตายใช่หรือไม่?”
ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา ดวงตาของหลี่ฝูหยวนก็หดแคบลง “เจ้าได้ยินข่าวอะไรมาหรือ?”
“บิดาของข้ายังไม่ตายจริง ๆ หรือ?”
เย่ฝานเร่งฝีเท้าเข้าไป!
พุ่งไปถึงตรงหน้าหลี่ฝูหยวน แล้วยื่นมือไปคว้าแขนของเขา!
“ไปตายเสีย!”
หลี่ฝูหยวนจู่โจมอย่างกะทันหัน มีดสั้นในมือแทงตรงเข้าหาลำคอของเย่ฝาน ทว่าเย่ฝานกลับไม่สะทกสะท้าน ไม่มีทีท่าว่าจะหลบเลยแม้แต่น้อย!
มีดสั้นกำลังจะแทงทะลุลำคอของเย่ฝาน ในชั่วขณะที่คมมีดกำลังจะปาดคอ!
“ฮ่า ๆ ๆ... เย่ฝาน เจ้าประมาทเกินไปแล้ว ตายเสียเถอะ...”
เสียงโลหะกระทบกันดัง “เคร้ง”!
เคล็ดมังกรเลือดผงาดกายขั้นที่หนึ่ง ไร้เทียมทานเป็นเวลาหนึ่งลมหายใจ!
“เจ้า... เป็นไปได้อย่างไร...”
หลี่ฝูหยวนผงะถอยด้วยความตกใจ มีดสั้นในมือร่วงลงพื้นดัง “เคร้ง” ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว!
“เจ้าฝึกวรยุทธ์ได้จริง ๆ!”