บทที่ 37 เย่ฝานกลับเมืองหลวง!
“อ๊าก! ใครน่ะ?”
อู่หลิงขั้นเจ็ดอีกคนหนึ่งตกใจจนหน้าซีดเผือด ถอยไปยืนตรงหน้าหลินเสียวอย่างหวาดผวา ดวงตากวาดมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง “ใคร? ออกมาเดี๋ยวนี้!”
“ยังไม่ไสหัวไปอีกหรือ? สำนักถังเหมินอยู่ที่นี่ ใครกล้าแตะต้องเจ้าสำนักเจิ้นเป่ยแม้แต่เส้นขน!”
ถังเมียวอีก้าวออกมาอย่างช้า ๆ จ้องมองหลินเสียว “ซื่อจื่อ เมื่อครู่ผู้ที่ลงมือคือบรรพชนท่านหนึ่งของสำนักถังเหมินข้า!”
“ตอนนี้ท่านบรรพชนผู้เฒ่ากำลังไม่พอใจอย่างยิ่ง!”
“เจ้ายังยืนยันจะพาคนของเจ้าสำนักเจิ้นเป่ยไปอีกหรือ?”
ใบหน้าของหลินเสียวพลันซีดเผือด เขาเองก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ร้ายแรงเพียงใด!
อู่หลิงขั้นเจ็ดคนหนึ่งถูกสังหารจากระยะไกล อีกฝ่ายย่อมเป็นอู่หวังขั้นสูงอย่างแน่นอน!
ถึงขั้นอาจเป็นอู่หวง!
เขากัดฟันพูด “ข้ารู้จักเจ้า ถังเมียวอี! สำนักถังเหมินของเจ้าคิดจะเป็นศัตรูกับตระกูลหลินแห่งตงเจียงของข้าจริงหรือ?”
ถังเมียวอีเอ่ยเสียงเย็น “เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอจะพูดเช่นนี้! กลับไปถามหลินไป่ชวนผู้เป็นบิดาเจ้าดูเถิด!”
“เจ้ากล้าพูดกับสำนักถังเหมินของข้าเช่นนี้...”
สำนักถังเหมินมีอำนาจยิ่งใหญ่ หากอ๋องตงเจียงคิดจะขึ้นเป็นฮ่องเต้ ก็ไม่มีทางกล้าไปยั่วยุสำนักถังเหมินเด็ดขาด!
เมื่อเห็นว่าหลินเสียวไม่มีทีท่าจะจากไป
ถังเมียวอีจึงหันไปทางส่วนลึกของเจ้าสำนักเจิ้นเป่ย แล้วกล่าวว่า “ท่านบรรพชน! ซื่อจื่อตงจี๋ผู้นี้ดูเหมือนจะไม่อยากไปนะเจ้าคะ?”
“ไม่ต้อง! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”
หลินเสียวสะดุ้งโหยงด้วยความกลัว
ครั้นพุ่งออกจากเจ้าสำนักเจิ้นเป่ย แผ่นหลังของเขาก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเสียแล้ว!
ขาทั้งสองข้างสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว!
“ซื่อจื่อ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
ผู้อาวุโสอู่หลิงขั้นเจ็ดเอ่ยถาม
ริมฝีปากของหลินเสียวสั่นเทา “ล้อมเจ้าสำนักเจิ้นเป่ยไว้ ห้ามผู้ใดออกไปทั้งสิ้น รอข้าไปขอคำสั่งจากท่านพ่อก่อน!”
“ขอรับ!”
จากนั้นเขาก็จากไปอย่างทุลักทุเล!
หลังประตูใหญ่ ทุกคนเห็นหลินเสียวจากไปแล้ว ในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เมื่อครู่นี้ถังเมียวอีซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ใช้บาร์เรตต์ที่ซ่อมแซมจนสมบูรณ์ยิงเพียงนัดเดียว สังหารอู่หลิงขั้นเจ็ดไปหนึ่งคน!