บทที่ 38 ผู้หญิงของอ๋อง เจ้าก็กล้าทำร้ายนางหรือ!
“เย่ฝานอยู่ที่ไหน?”
“ทูลซื่อจื่อ! เขามุ่งหน้าไปทางลานประหารขอรับ!”
“เสด็จพ่อ! หากมันคิดจะไปช่วยคน!” หลินเสียวเกือบกระโดดตัวลอย รีบอาสาขึ้นมาทันที “เสด็จพ่อ ลูกจะไปตัดหัวเย่ฝานมาถวายเดี๋ยวนี้!”
“เสด็จพ่อประทับนั่งบนโถงจินหลวนอย่างสบายพระทัย แล้วหารือเรื่องการสืบราชบัลลังก์กับทุกคนต่อได้เลย!”
หลินไป่ชวนขมวดคิ้ว “เจ้าคนเดียวไหวหรือ?”
เขายังคงสงสัยในความสามารถของซื่อจื่อผู้นี้อยู่บ้าง!
หลินเสียวหัวเราะอย่างมั่นใจ “เสด็จพ่อ! ลูกไม่ใช่คนไร้ความสามารถเสียหน่อย!”
“อีกอย่าง เย่ฝานเจ้าคนไร้ค่านั่นพาคนมาแค่แปดร้อยนาย ส่วนลูกจะพากำลังไปมากกว่ามันสิบเท่า!”
“ต่อให้เจ้านั่นมีเทพทหารเทพขุนพลอยู่ในมือ ลูกก็จะตัดหัวมันมาให้ได้!”
ลองคิดดูแล้วก็จริง
ต่อให้เย่ฝานแข็งแกร่งเพียงใด!
หลงตูแห่งต้าเซี่ยก็ตกอยู่ในกำมือของพวกเขาแล้ว!
เย่ฝานมีคนอยู่ในมือเพียงแปดร้อยนาย ส่วนหลินเสียวจะพาคนไปหนึ่งหมื่น เย่ฝานย่อมหนีไม่รอด ต่อให้มีปีกก็ตาม!
……
หลงตูแห่งต้าเซี่ย
ประตูอู่เหมิน ลานประหาร
ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ของราชวงศ์ต้าเซี่ยเกือบครึ่ง ซึ่งมีนาหลันเฟิงอวิ๋นเป็นผู้นำ พร้อมทั้งครอบครัวและญาติพี่น้อง ต่างคุกเข่าอยู่บนลานประหาร มองกวาดไปเพียงแวบเดียวก็มีจำนวนถึงเจ็ดแปดหมื่นคน!
ลานประหารมีพื้นที่ไม่พอให้คุกเข่ากันทั้งหมด!
นอกจากนักโทษตัวการแล้ว นักโทษคนอื่น ๆ ทำได้เพียงคุกเข่าเรียงรายไปตามถนนชิงหลง ยืดคอรอรับคมดาบ!
เพชฌฆาตกว่าร้อยคนทยอยฟันไปตามแถวฝูงชน
ชาวบ้านสองข้างทางต่างหลบอยู่ในบ้าน กล้าเปิดประตูแง้มไว้เพียงช่องเล็ก ๆ แอบมองฉากนองเลือด!