บทที่ 46 น้ำละลายกระดูกแห่งสำนักถังเหมิน!
สำนักใหญ่ถังเหมิน หน้าประตูใหญ่
ถังเหรินเต๋อ ประมุขสำนักใหญ่ถังเหมิน นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ นอกจากเขาแล้ว ประมุขสาขาอื่น ๆ ของสำนักถังเหมินก็พากันกลับมายังสำนักใหญ่ครบถ้วน ทยอยมาถึงตั้งแต่เช้าแล้ว!
ทุกคนมีสีหน้าเคร่งขรึม มือกำอาวุธของตนไว้แน่น!
“รายงาน! เย่ฝาน อ๋องเจิ้นเป่ยแห่งต้าเซี่ย มาถึงแล้วจริง ๆ!”
ฟึ่บ——!
รวมถึงถังเหรินเต๋อด้วย บรรดาผู้มีอำนาจระดับสูงของสำนักถังเหมินต่างเงยหน้าขึ้นด้วยความโกรธ ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย!
“ช่างกล้านัก! ไอ้เด็กนี่กล้ามาจริง ๆ หรือ?”
“ฮ่า ๆ ๆ… สำนักถังเหมินของข้าสืบทอดมานานกว่าแปดร้อยปี ไม่เคยถูกข่มขู่เช่นนี้มาก่อน! ไม่เพียงบังคับให้พวกเราส่งตัวคน ยังจะทำให้สำนักถังเหมินของเราวุ่นวายไม่เป็นสุขอีกหรือ? แถมยังกล้ามาถึงที่นี่จริง ๆ!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะหญิงแพศยาถังเมียวอีขโมยแบบแปลนเจ็ดสิบสองวิชาสุดยอดของสำนักถังเหมินเรา ไอ้เด็กนั่นจะมีสิทธิ์อวดดีหรือ?”
“เย่ฝานสมควรตายจริง ๆ! ถังเมียวอียิ่งสมควรตายกว่า! ต้องสับหญิงแพศยานี่ให้เป็นหมื่นชิ้น แล้วเอาศพไปให้หมากิน!”
ประมุขสาขาหลายคนถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห
ด้านหลังประมุขสาขาหลายคนนั้น มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ เขาก็คือถังเวยหลง
“ท่านพ่อ! ไอ้เด็กนั่นทำลายแขนข้าทั้งสองข้าง วันนี้ข้าต้องแก้แค้นให้ได้!” ถังชีกัดฟันกรอดจนแทบหัก
ถังเวยหลงมองไปทางประตูเมือง “ลูกไม่ต้องห่วง มีประมุขสำนักใหญ่อยู่ เขาต้องคืนความเป็นธรรมให้เจ้าแน่!”
ถนนทั้งสองฝั่งถูกกวาดผู้คนออกไปจนหมดแล้ว!
ทันใดนั้น
รถม้าสองคันแล่นเคียงกันมาอย่างช้า ๆ ด้านหลังมีหวังต้าเหนียนกับทหารอีกห้าร้อยนายติดตามมา บนรถม้าคันหนึ่งมีชายหนุ่มยืนอยู่ มือหิ้วชายวัยกลางคนที่แขนขาหักยับเยิน ราวกับหมาตายตัวหนึ่ง!