บทที่ 20 สาเหตุการตายของเย่เจิงหรง!
“ฮัดชิ่ว!”
หน้าประตูใหญ่จวนกงเจวียนของอ๋องเจิ้นเป่ย เย่ฝานเพิ่งกระโดดลงจากรถม้า ก็จามเสียงดังออกมา เขายกมือถูจมูกแล้วพึมพำว่า “ใครกำลังคิดถึงข้าอยู่หรือ?”
เงาร่างหนึ่งวิ่งออกมาจากหลังสิงโตหิน พุ่งชนเข้ากับอกของเย่ฝานเต็มแรง
“ท่านอ๋อง ระวัง!”
หวังต้าเหนียนและคนอื่น ๆ ตกใจ เกรงว่าจะเป็นนักฆ่า
เย่ฝานก้มลงมอง กลับพบว่าเป็นขอทานมอมแมมคนหนึ่ง พอเห็นหวังต้าเหนียนกับพวกเข้ามาล้อม ก็กลัวจนคุกเข่าลงโขกศีรษะ
“ใต้เท้า โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจ...”
เย่ฝานกำสิ่งหนึ่งไว้ในมือ แววตาขยับเล็กน้อย
เมื่อเห็นหวังต้าเหนียนกำลังจะลากขอทานลงไปสอบสวน เย่ฝานก็ส่ายหน้า “ช่างเถิด!”
ทันทีที่เข้ามาในจวนกงเจวียน เสิ่นมู่หรงก็สั่งให้คนสนิทถอยออกไป สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น “น้องชาย! วันนี้ข้าต้องกลับค่ายทัพแดนเหนือสักครั้ง”
“ประธานแปด แดนเหนือเกิดเรื่องหรือ?” เย่ฝานอดเป็นห่วงไม่ได้
เสิ่นมู่หรงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “แดนเหนือมีแม่ทัพใหญ่ทั้งหมดสิบคน ในจำนวนนี้มีสี่คนทรยศ ข้าสังหารพวกมันไปแล้ว”
“แม่ทัพที่เหลืออาจมีแผนชั่วอยู่ในใจ ข้าจึงไม่อาจจากไปนาน”
“แต่เจ้าวางใจเถิด ข้าติดต่อกับน้องสิบแล้ว นางกำลังเดินทางกลับจากตระกูลหมื่นหลี่เทียนเซี่ยอันดับหนึ่งของโลก พรุ่งนี้ก็มาถึงแล้ว”
เย่ฝานยินดีขึ้นมา “พี่หยาเฟยจะกลับมาแล้วหรือ? ดีเหลือเกิน!”
พี่สิบ เซียวหยาเฟย
เจ้าเมืองแห่งตระกูลหมื่นหลี่เทียนเซี่ยอันดับหนึ่งของโลก!
เซียวหยาเฟยเป็นคนลึกลับ ตลอดทั้งปี เย่ฝานมีโอกาสอยู่กับนางเพียงไม่กี่วันในวันเกิดและช่วงตรุษจีนเท่านั้น!
ชาติก่อน เขาถูกหลี่เฉิงเฉียนใช้เป็นเหยื่อล่อ เซียวหยาเฟยนำยอดฝีมือจากตระกูลหมื่นหลี่เทียนเซี่ยอันดับหนึ่งของโลกบุกปล้นคุก แต่หลี่เฉิงเฉียนจุดระเบิดคุกหลวง จนพี่หยาเฟยต้องตายอย่างไร้ซาก!