บทที่ 26 ฝ่าบาท! ในที่สุดก็ทรงก่อกบฏแล้วหรือ?
“จำลองสรรพสิ่ง?”
เย่ฝานได้ยินคำสี่คำนี้ก็รู้สึกประหลาดใจ “จำลองได้อย่างไร?”
กระถางปฐมสรรพสิ่งตอบว่า “นอกจากสิ่งมีชีวิตแล้ว ทุกสิ่งล้วนจำลองได้!”
“เพียงใส่ลงในกระถาง แล้วใช้พลังงานที่สอดคล้องกันก็พอ!”
หลังฟังคำอธิบายของกระถางปฐมสรรพสิ่งจบ เย่ฝานก็ถอดแหวนหยกมรกตจักรพรรดิวงหนึ่งจากนิ้ว แล้วโยนลงในเบ้าหลอมสวรรค์และปฐพี
“นายท่าน พลังงานที่ต้องใช้ในการจำลองมีไม่เพียงพอ!”
“พลังงานอะไร?”
“หินวิญญาณ แกนประจำของอสูรกาย และยาลูกแดน ล้วนมีพลังงานมหาศาลอยู่ภายใน”
ยาลูกแดนส่วนใหญ่ถูกเย่ฝานกินไปหมดแล้ว
เหลือเพียงยาลูกแดนมนุษย์ระดับต่ำไม่กี่เม็ด เขาจึงโยนลงไปในเบ้าหลอมสวรรค์และปฐพีทันที!
แทบจะในชั่วพริบตา
แหวนหยกมรกตจักรพรรดิที่เหมือนกันทุกประการสองวงก็พุ่งออกมาจากเบ้าหลอมสวรรค์และปฐพี ลอยอยู่เบื้องหน้าเย่ฝาน!
“จำลองสำเร็จจริง ๆ หรือ?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ขอเพียงข้ามีทรัพยากรมากพอ ก็จำลองเอเคโฟร์ตี้เซเว่นได้แปดแสนกระบอก!!!”
เย่ฝานตื่นเต้นจนเลือดในกายเดือดพล่าน
สีหน้าเขาพลันเปลี่ยนไป “แย่แล้ว...พิษกำเริบ!”
เขาออกจากห้วงมิติหุนตุ้นทันที จิตสำนึกกลับคืนสู่ร่าง ก่อนตะโกนเสียงต่ำไปทางนอกห้อง “เสี่ยวอวี้ เสี่ยวเยว่ มาแก้พิษ!”
ฮวาหน่งอวี้กับฮวาหน่งเยว่รออยู่ก่อนแล้ว ทั้งสองหน้าแดงก่ำ ก่อนจะรีบเข้าไปในห้อง
เซียวหยาเฟยยืนคุ้มกันอยู่ห่าง ๆ สีหน้าเคร่งขรึม “ตกลงใครเป็นคนวางยาพิษเสี่ยวตี้? ตลอดหลายปีมานี้ เจ้าสืบรู้หรือยัง?”
ซูหนิงซวงยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าแดงระเรื่อ
เมื่อครู่ตอนเซียวหยาเฟยถามฮวาหน่งอวี้กับฮวาหน่งเยว่ นางก็ยืนฟังอยู่ด้วย พิษในกายเย่ฝานต้องอาศัยการปรับสมดุลหยินหยางจึงจะคลายได้!
เย่ฝานเรียกทั้งสองไปแก้พิษ แล้วจะคิดว่ากำลังทำอะไรได้อีกเล่า!