บทที่ 27 สามอย่างที่ไม่รักษา!
“เย่ฝาน เจ้ามันคนพาล คนพาลสารเลว!”
“เจ้าบอกว่าชอบข้าแท้ ๆ แต่กลับทำเรื่องแบบนั้นต่อหน้าข้า! อ๊า! อ๊าา!! อ๊าาาา!!!”
หลังกลับถึงที่พัก ถังเมียวอีรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว นั่งก็ไม่สบาย ยืนก็ไม่สบาย
เสียงที่ได้ยินเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหัว สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด!
“คุณหนูถัง!”
มีเสียงดังมาจากนอกห้อง เย่ฝานมาถึงแล้ว
ผ่านไปครู่หนึ่ง ถังเมียวอีจึงเปิดประตูห้อง “ท่านอ๋อง เชิญเข้ามา”
เย่ฝานพูดเข้าเรื่องทันที ท่าทางร้อนใจจนแทบรอไม่ไหว “คุณหนูถัง มือของเจ้าหายดีแล้วหรือ? ให้ข้าดูหน่อย!”
“หายดีแล้ว ฝีมือแพทย์ของท่านอ๋องช่างน่าอัศจรรย์ ตอนนี้ไม่มีปัญหาแล้ว” ถังเมียวอียื่นมือทั้งสองข้างที่งดงามไร้ตำหนิออกมา ผิวเนียนละเอียดราวกับแตะนิดเดียวก็ช้ำ ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยก
แววร้อนแรงวาบผ่านดวงตาของเย่ฝาน!
“ดี! มือคู่นี้งดงามจริง ๆ!”
“คุณหนูถัง ข้าต้องการให้มือทั้งสองข้างของเจ้าช่วยทำเรื่องหนึ่ง!”
“มือทั้งสองข้าง?”
ถังเมียวอีนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเช้า สีหน้าฉายแววอับจนหนทาง “เจ้ามั่นใจหรือ? ตอนนี้เลยหรือ? เจ้า...ไม่พักสักหน่อยหรือ?”
‘ร่างกายของเจ้าหมอนี่แข็งแรงเกินไปแล้ว! ทำไมถึงไม่รู้จักอายบ้าง พูดเรื่องแบบนี้ออกมาตรง ๆ ได้อย่างไรกัน...เร็ว...เร็วเกินไปแล้ว...หรือว่าเขาคิดว่าข้าเป็นผู้หญิงของเขาแล้ว?’
ยิ่งคิด ถังเมียวอีก็ยิ่งหายใจถี่ขึ้น!
ท้ายที่สุด สายตาที่นางมองเย่ฝานก็แทบจะหยดย้อย