เมื่อได้ยินเสียงหวีดหวิวของลูกปืนใหญ่จากด้านหลัง เฉินโม่ก็แค่นเสียงเย็นชา ขี้เกียจจะพูดกับนางให้มากความ
ในทะเลห้วงมืด ผู้เล่นเข่นฆ่ากันเองเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ ต่อให้ผู้หญิงคนนี้ฆ่าคนไปอีกสักเท่าไร เขาก็ไม่สนใจ
แต่ถ้าคิดจะลงมือกับเขา ก็เท่ากับรนหาที่ตาย
“หญิงสาวชุดม่วง ฆ่านางซะ”
หญิงสาวชุดม่วงยังไม่ทันหันกลับไป ก็แผ่หนวดจำนวนมหาศาลออกมาแล้วโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งกลางอากาศ ลูกปืนใหญ่ร้อนระอุเหล่านั้นถูกหนวดพันไว้บ้าง ฟาดกระเด็นออกไปบ้าง เมื่อลูกปืนใหญ่ตกลงทะเล ไอน้ำจำนวนมากก็พลุ่งขึ้นมา
“นี่มันตัวบ้าอะไรกัน?!”
ความโกรธของหญิงสาวมลายหายไปกว่าครึ่งในพริบตาเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ความเย็นเยียบสายหนึ่งผุดขึ้นในใจ
ผ่านม่านไอน้ำที่ลอยสูงขึ้นไป นางเห็นหญิงสาวชุดม่วงแผ่หนวดออกมาอย่างน่ากลัว ค่าสติของนางดิ่งฮวบ ร่างกายเย็นเฉียบ ภัยคุกคามถึงชีวิตแผ่ปกคลุมไปทั่วร่างในพริบตา
นางราวกับเห็นสัตว์มารสีม่วงดำตัวหนึ่งกำลังอ้าปากกว้างดุจหุบเหวตรงเข้าหานาง
ปืนใหญ่ที่ปกติไม่เคยพลาดเป้า และทำลายเรือธรรมดาได้ราวกับหักไม้ผุ กลับถูกสัตว์ประหลาดนั่นรับไว้ได้อย่างง่ายดายงั้นหรือ?!
“เดี๋ยว...”
นางยังไม่ทันได้เอ่ยปากขอชีวิต หนวดก็แทงทะลุหน้าอกของนางแล้ว ราวกับแทงทะลุกระดาษบาง เลือดอุ่น ๆ สาดกระเซ็นลงบนดาดฟ้าอุณหภูมิสูงของ【เรือเพลิงสลาย】 ส่งเสียงฉ่า ๆ
“พรวด...”
หญิงสาวกระอักเลือดคำโต รูม่านตาหดเล็กเท่าปลายเข็ม สมองอื้ออึง นางไม่เคยคิดเลยว่าเฉินโม่จะลงมือรวดเร็วและเด็ดขาดถึงเพียงนี้