ทะเลสีชาด เรือขนาดกลางลำหนึ่งลอยอยู่บนผิวน้ำ
ภายในห้องกัปตัน ผู้เล่นคนหนึ่งหมอบคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างนอบน้อม สีหน้าเปี่ยมด้วยความคลั่งไคล้ขณะมองชายชุดแดงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กัปตันอย่างไม่คิดปิดบัง ทั้งที่คนที่ควรนั่งตรงนั้นคือเขาแท้ ๆ
“ท่านอัครสาวก 【เนื้องอกปรสิต】ขาดการติดต่อไปโดยสิ้นเชิงแล้ว เหลือเพียง【เนื้องอกกลืนกิน】เท่านั้น”
“เป็นไปได้ยังไง? ด้วยความสามารถในการฟื้นตัวของ【เนื้องอกปรสิต】 จะถูกผู้เล่นระดับต่ำพวกนั้นกำจัดจนสิ้นซากได้ยังไง?”
ชายชุดแดงนั่งไม่ติด สีหน้าใต้หมวกคลุมทั้งตกตะลึงและเดือดดาล คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น เขาอดกัดนิ้วตัวเองเพื่อคลายความกระวนกระวายไม่ได้
แต่หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าชายชุดแดงกำลังกัดกินเนื้อบนนิ้วจริง ๆ ไม่นานนิ้วโป้งก็เหลือเพียงกระดูกขาว เสียงเคี้ยวดังกรอบแกรบ
“ช่างเถอะ จับตาดูสถานการณ์ของ【เนื้องอกกลืนกิน】ไว้...”
เขากลืนเนื้อของตัวเองลงคอด้วยเสียงอึกหนึ่ง ก่อนชายชุดแดงจะเผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา ความกังวลบนใบหน้าคลายลงเล็กน้อย
“สมกับเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ได้รับความสนใจจาก【มารดา】 ท่านผู้นำลัทธิ ท่านกำลังทำให้ผมลำบากใจอยู่หรือเปล่า?”
ชายชุดแดงพึมพำกับตัวเอง สีหน้าแปรเปลี่ยนเดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะ ใต้เสื้อคลุมมีบางสิ่งขยับยุกยิกอยู่ราง ๆ
ทว่าผู้เล่นคนนั้นกลับไม่แสดงปฏิกิริยาต่อท่าทางประหลาดของชายชุดแดงแม้แต่น้อย แววคลั่งไคล้ในดวงตากลับยิ่งทวีขึ้นด้วยซ้ำ