เรือรบเหล็กกล้าลำมหึมาผ่าเกลียวคลื่นสีดำสนิท แม้จะเป็นช่วงเที่ยงวันที่แสงแดดแรงที่สุด ทะเลห้วงมืดก็ยังดูวังเวง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทะเลบริเวณตรงหน้านี้...
เฉินโม่สีหน้าเคร่งขรึม จ้องผิวน้ำเขม็ง ในดวงตาสะท้อนแสงสีแดงฉาน
ผืนน้ำทะเลแถบนี้ดูคล้ายเลือดในหนังสาดเลือดฝั่งตะวันตก ทั้งหนักหนืดและเหนียวข้น มองนานเข้าก็ชวนให้เวียนหัว ผู้เล่นที่พลังจิตต่ำ หากอยู่ที่นี่นานเกินไป ค่าสติลดฮวบแน่นอน
【เรือสุขาวดี】แล่นเข้าสู่ทะเลสีแดงฉาน ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ว่าตัวเรือทั้งลำจมต่ำลงเล็กน้อย การแล่นเริ่มอืดอาด ความเร็วเรือลดฮวบลงไปอีกขั้น ราวกับติดหล่มโคลนเลือด
“เจ้านาย...”
โกยาออกมาจาก【ห้องสังเกตการณ์】 ใบหน้าซีดเผือด
ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่เขตทะเลแห่งนี้ แผนที่ทะเลก็ถูกจุดแสงสีเหลืองปกคลุมเต็มหน้าจอ ทั้งยังมีแสงสีแดงจาง ๆ ปรากฏให้เห็นราง ๆ
นี่เป็นสถานการณ์ที่ไม่เคยพบมาก่อน ความผิดปกติทั้งหลายราวกับกำลังเตือนเฉินโม่กับพวกพ้องถึงความพิลึกพิลั่นของที่นี่
ค่อย ๆ รุกคืบ แล้วค่อยวางแผนใหม่?
หรือหยุดนิ่งไว้ก่อน แล้วสังเกตการณ์ต่อ?
...
—แต่นั่นเป็นความคิดของคนอ่อนแอ!
เฉินโม่ยกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา “ข้ามีแม่ทัพใหญ่จื่ออี ต่อให้กองทัพศัตรูมีเป็นล้าน ก็ยังขย้ำกลืนกินได้หมด!”
เขาหันไปมอง จื่ออีกำลังกินอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะดิบหรือสุกก็ยัดเข้าปากไม่เลือก กลายเป็นเครื่องจักรกินจุไร้หัวใจ ราวกับกำลังเตรียมพร้อมรับศึกหนักที่ใกล้เข้ามา