ป่าทั้งผืนละลายไปต่อหน้าต่อตาเขา
ผืนหญ้าค่อย ๆ บิดตัวราวกับพลิกกลับด้าน ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นลวดลายสีแดงฉาน
เขาก้มมองรองเท้าบูตของตัวเอง พื้นรองเท้ากำลังจมลงไปในสีแดงนั้น ตอนดึงขึ้นมากลับมีเส้นเลือดเหนียวข้นติดขึ้นมาเป็นสายเล็ก ๆ
ทัศนวิสัยของโจเริ่มพร่าไหว
ป่าทึบเขียวชอุ่ม — ขุมนรกสีชาดพิสดาร — ป่าทึบ — ขุมนรก
ภาพสองฉากสลับกันปรากฏในดวงตาของเขา ราวกับฟิล์มสองเฟรมซ้อนทับกัน ต่างฝ่ายต่างแย่งชิงการรับรู้ของเขา
เขายกมือขึ้นหมายจะขยี้ตา แต่กลับพบว่านิ้วของตัวเองคล้ายกลายเป็นกระดูก ข้อนิ้วซีดขาวเชื่อมต่อกับพังผืด
【คุณได้ชมทิวทัศน์งดงามของมิติย่อย คุณยินดีอย่างยิ่ง ค่าสติลดลง 23】
【คุณได้ชมต้นไม้เนื้อหนัง คุณทอดถอนใจในพลังอันยิ่งใหญ่ของมิติย่อย ค่าสติลดลง 16】
ร่างกำยำล้มลง เข่ากระแทกพื้นหญ้า หากสิ่งนั้นยังเรียกว่าพื้นหญ้าได้อยู่
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงท้องฟ้าพิกลตา
กิ่งก้านที่ก่อขึ้นจากเนื้อหนังรวมตัวเป็นโดมมหึมา บนผิวโดมเต็มไปด้วยดวงตา รูม่านตาหันไปคนละทิศ บ้างมองฟ้า บ้างมองพื้น บ้างมองกันเอง และบางดวงก็จ้องตรงมาทางโจ
“ฮึก... ฮึกฮึก...”
เสียงหนึ่งหลุดออกมาจากลำคอของโจ เสียงนี้ทำให้เขานึกถึงเสียงร้องครวญครางของเหยื่อที่ถูกยิงตอนเขาออกล่าสัตว์ในอดีต
แต่ตอนนี้ เขาสิ้นหวังยิ่งกว่าเหยื่อที่ถูกยิงเสียอีก
มือทั้งสองข้างกดศีรษะไว้แน่น เล็บจิกเข้าไปในหนังศีรษะแล้ว ทว่าเขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย
เจ็บ! ปวดหัวแทบระเบิด!
เฉินโม่ตรงหน้าเดี๋ยวก็เป็นใบหน้าหนุ่มแน่นที่สงบนิ่ง ยืนมองเขาอยู่ในแสงสีแดง มือทั้งสองห้อยข้างลำตัว สีหน้าราวกับกำลังดูการแสดงที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง เดี๋ยวก็กลายเป็นก้อนสัตว์ประหลาดบิดเบี้ยวที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้