นอนอยู่ในห้องพักสุดหรู เฉินโม่อารมณ์ดีไม่น้อย
เดิมทีเขาเจ็บใจอยู่บ้างที่ต้องจ่ายค่าความเพลิดเพลิน 50 แต้ม แต่พอเห็นค่าความเพลิดเพลิน 30 แต้มที่เพิ่งได้รับเข้าบัญชี แถมต่อไปยังจะมีรายรับคงที่วันละ 10 แต้ม ก็รู้สึกว่าคุ้มแล้ว
“เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือเรือสุขาวดียังไม่มีแขกนี่สิ เป็นเจ้าของร้านแท้ ๆ จะเอาแต่รีดไถพนักงานคนเดียวก็ไม่ได้หรอกมั้ง?”
“ค่าความเพลิดเพลินที่เทพโบราณให้มานี่เยอะกว่าเยอะ แค่ชงเหล้าให้กัปตันแจ็กแก้วเดียว ก็ได้ค่าความเพลิดเพลินมาตั้ง 200 แต้มแล้ว”
“แต่ก็รับประกันไม่ได้หรอกว่าเทพโบราณที่ดึงดูดมาได้คราวหน้าจะพูดง่ายเหมือนเขา”
คิดถึงตรงนี้ เฉินโม่ก็อดกลุ้มใจไม่ได้ แม้เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้ว เขาจะไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร แต่ก็ยังต้องหาทางหาแต้มความเพลิดเพลินอยู่ดี และสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ก็คือเทพโบราณสารพัดรูปแบบที่อาจปรากฏตัวขึ้นในอนาคต
หากต้อนรับได้ไม่ดี ผลที่ตามมาไม่ได้มีแค่โดนรีวิวแย่ ๆ เผลอ ๆ อาจถึงขั้นเสียชีวิต
“คราวหน้าจะปลดล็อกพื้นที่ไหนดีนะ?”
บนเรือสุขาวดียังมีพื้นที่อีกกว้างขวางที่ไม่ได้ปลดล็อก หากแค่ปลดล็อกก็ต้องใช้ค่าความเพลิดเพลิน 50 แต้ม
“ห้องร้องรำทำเพลงเหรอ? โกยาบอกว่าถนัดร้องเพลง...”
“ไม่เอาดีกว่า ถ้าดึงดูดพวกไซเรนกินคนมา แล้วเธอร้องเพลงขึ้นมา ฉันจะยังรอดไหมเนี่ย?”
“หรือจะลองพัฒนาร้านอาหารก่อนดี?”
เฉินโม่นึกถึงเกมอินดี้เกมหนึ่งที่เคยเล่นในชาติก่อน
‘เดฟนักดำน้ำ’ ตัวเอกในเกมอย่างเดฟจะลงทะเลไปจับปลาในตอนกลางวัน แล้วนำมาทำเป็นวัตถุดิบ ส่วนกลางคืนก็เปิดร้านซูชิ
“แต่ถ้าอยากให้มีลูกค้ามา ก็ต้องมีสูตรอาหารด้วยสินะ?”
ถ้าเป็นปลา เขาก็พอจะแลกเปลี่ยนกับผู้เล่นคนอื่นในช่องแชตได้