อีกด้านหนึ่ง 【เรือสุขาวดี】 กำลังแล่นเอื่อย ๆ อยู่ในทะเลห้วงมืด
สัตว์ยักษ์ที่สร้างขึ้นราวกับป้อมปราการเหล็กลำนี้ เพียงดาดฟ้าที่อยู่ห่างจากผิวน้ำหลายสิบเมตรก็เป็นเสมือนเหวลึกที่สัตว์ทะเลทั่วไปยากจะข้ามผ่าน
ท่ามกลางกระแสน้ำวนใต้น้ำ เงาดำสายหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากผิวน้ำ
เจ้าสิ่งนั้นมีรูปร่างคล้ายกบยักษ์ที่ถูกถลกหนัง แต่ลำตัวกลับประหลาดคล้ายมนุษย์
ทั่วร่างไม่มีผิวหนัง มีเพียงเนื้อสีแดงสดกับพังผืดสีขาว น้ำทะเลดำสนิทราวหมึกหยดลงจากร่างของมันช้า ๆ
“เพี๊ยะ!”
มันยื่นพังผืดระหว่างนิ้วมืออันกว้างใหญ่ แล้วเกาะติดกับตัวเรือโลหะได้อย่างง่ายดาย
จากนั้นก็ค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปเหมือนแมงมุม
ทีละนิด ทีละนิด
......
โกยานอนแช่อยู่ในสระน้ำ ดวงตาสีทองอร่ามจับจ้องท้องฟ้ายามค่ำคืนด้านนอกอย่างเพลิดเพลิน
แม้ทะเลห้วงมืดจะไม่ใช่สถานที่น่าอยู่สักเท่าไร แต่ก็ต้องยอมรับว่าท้องฟ้ายามค่ำคืนสวยไม่น้อย
การได้นอนอย่างสบายใจอยู่ในสระน้ำ พลางมองดูดวงดาว เป็นสิ่งที่โกยาเมื่อก่อนเคยไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง
ด้วยพละกำลังของเธอ ตอนลงไปหาเกลือกทะเลกินในน้ำก็ยังต้องคอยหลบสัตว์ทะเลขนาดใหญ่ ส่วนกลางคืนก็ทำได้แค่นอนในถ้ำริมผาที่ทั้งหนาวเย็นและชื้นแฉะ
“เถ้าแก่เฉินเป็นคนซื่อตรงจริง ๆ!”
เด็กสาวอดทอดถอนใจไม่ได้
“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!......”
เสียงแผ่วเบาค่อย ๆ ดังเข้ามา คล้ายมีบางสิ่งกำลังตบโลหะไม่หยุด
“เสียงอะไรจากที่ไหนกันนะ?”
โกยาตั้งใจฟัง คิ้วขมวดเข้าหากัน
“มาจากข้างนอกเหรอ?”
โกยากำลังจะว่ายไปที่หน้าต่างซึ่งเชื่อมกับสระน้ำ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเพี๊ยะ พังผืดกว้างใหญ่ข้างหนึ่งตบลงบนหน้าต่างห้อง