กินดื่มจนอิ่มหนำแล้ว เฉินโม่ก็ถึงเวลานอนจริง ๆ เสียที
ตอนนี้ 【แคริบเบียน】 เป็นช่องทางทำเงินเพียงทางเดียว แต่เหล้ารัมก็หมดแล้ว ต่อให้เขาอยากโหมฟาร์มแค่ไหนก็ทำไม่ได้
ส่วนอาหารทั้งหมดบน 【เรือสุขาวดี】 ก็เอาไปแลกเปลี่ยนไม่ได้
เรื่องนี้ก็สมเหตุสมผลดี ไม่อย่างนั้นเฉินโม่คงไม่ต้องทำอะไรแล้ว แค่กดรีเฟรชอาหารซ้ำ ๆ แล้วเอาไปขายก็พอ
“เอ่อ โกยา เธอไปพักผ่อนเถอะ ช่วงนี้ไม่มีอะไรทำก็ไม่ได้แปลว่าต่อไปจะไม่มีงาน ต่อไปมีอะไรให้เธอทำอีกเยอะ!”
เฉินโม่พยายามทำสีหน้าให้ดูดุขึ้น แต่สำหรับเขาแล้วมันยากอยู่เหมือนกัน
แค่จ้างพนักงานมาแล้วไม่มีประโยชน์อะไรก็ว่าไปอย่าง นี่ถึงขั้นต้องให้เจ้านายอย่างเขาทอดสเต๊กให้เธอกินอีกต่างหาก
“ดูท่าฉันยังปรับตัวกับการเป็นเจ้านายไม่ได้สินะ... ต่อไปต้องรีดแรงงานให้หนัก ๆ!”
เฉินโม่คิดไปคิดมา มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชั่วร้ายแบบนายทุนโดยไม่รู้ตัว
แน่นอนว่านั่นเป็นภาพที่เฉินโม่คิดไปเอง ในสายตาของโกยา จู่ ๆ เจ้านายผู้ใจกว้างคนนี้ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีความหมายที่เข้าใจไม่ได้
“รับทราบค่ะ เจ้านาย!”
เมื่อถูกอาหารอร่อยของเฉินโม่ซื้อใจเข้า สาวเงือกก็เหมือนพนักงานที่โดนปลุกใจในบริษัทหน้าเลือด เธอยกมือทำความเคารพพร้อมยืดตัวตรงเป๊ะ
“ไปเถอะ ๆ หอพักพนักงานอยู่ชั้นหนึ่ง...”
เฉินโม่โบกมือ พยายามวางมาดเจ้านาย จากนั้นก็หาวแล้วหันหลังเดินไปทาง 【ห้องพักหมายเลขศูนย์】
เที่ยงคืน เฉินโม่นอนแผ่อยู่บนเตียงขนนกห่านนุ่มฟู หลังจากผ่านเรื่องเหลวไหลอย่างการข้ามมิติพร้อมกันทั้งโลกมา เขาก็พลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับอยู่บ้าง
“เทียบกับคนส่วนใหญ่แล้ว ฉันก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว”
เฉินโม่คำนวณในใจเงียบ ๆ
“ข้อได้เปรียบตอนเริ่มเกมบน 【เรือสุขาวดี】 นั้นไม่ต้องสงสัยเลย แต่ในอีกด้านหนึ่ง การดึงดูดเทพโบราณมาได้ก็อาจเป็นทั้งโอกาสและอันตราย”
“คราวนี้โชคดีที่ดึงดูดกัปตันแจ็กมา เขายังพอคุยกันรู้เรื่อง แต่ถ้าคราวหน้าดึงดูดสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจจ้องมองได้และไม่แบ่งแยกความดีความชั่วแบบในตำนานครธูลูมา คราวนี้คงแย่แน่”
“ยังไงก็ต้องรีบเพิ่มความแข็งแกร่ง เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือหาทางได้มาซึ่งค่าความเพลิดเพลินให้ได้”
เมื่อคิดเช่นนั้น ความง่วงของเฉินโม่ก็ยิ่งทวีขึ้น เหตุการณ์ที่เขาเจอวันนี้พลิกผันขึ้นลงอย่างหนัก แถมฤทธิ์แอลกอฮอล์ยังทำให้เหนื่อยกว่าเดิม
ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดัง “ก๊อก ๆ” สองครั้ง
“ใคร?” เฉินโม่ระแวดระวังขึ้นมาทันที การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของแจ็กก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความทรงจำที่น่าประทับใจสำหรับเขาเลย
“เจ้านาย ฉันเอง...”
เสียงของโกยาฟังดูไม่ค่อยมั่นใจนัก ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว
“มีอะไร?”
เฉินโม่เปิดประตู มองสาวเงือกที่ก้มหน้าอยู่ตรงหน้า
“หอพักพนักงานที่คุณพูดถึง ดูเหมือนจะไม่ค่อยเหมาะกับฉัน...”
“เรื่องนี้...” เฉินโม่ไม่เคยไปดูหอพักพนักงานจริง ๆ “ถ้าอย่างนั้นพาฉันไปดูหน่อยสิ”
ชั้นหนึ่ง หอพักพนักงาน
“ก็ไม่ได้แย่นี่?” เฉินโม่กวาดตามองสภาพแวดล้อมภายในหอพักพนักงาน เห็นได้ชัดว่า 【เรือสุขาวดี】 เป็นเรือสำราญสุดหรู ต่อให้เป็นหอพักพนักงานก็ยังมีสภาพไม่เลวเลย ดีกว่าโรงแรมราคาพันหยวนบางแห่งที่เขาเคยพักในชาติก่อนเสียอีก
“ดีกว่าถ้ำที่ฉันเคยอยู่มากก็จริง แต่...”
โกยาดูเขินอายเล็กน้อย เธอแตะเกล็ดบนหางของตัวเอง เกล็ดนั้นก็หลุดร่วงออกมา
“หางของเผ่าเงือกอย่างพวกเราต้องรักษาความชุ่มชื้นไว้นาน ๆ ไม่อย่างนั้นเกล็ดจะหลุดร่วง แล้วร่างกายก็จะคันจนทนไม่ไหว”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”
เฉินโม่มองห้องน้ำในหอพักพนักงานด้วย ในนั้นมีอ่างอาบน้ำยาว 2 เมตรก็จริง แต่ถ้าโกยาเหยียดหางออกจนสุด ร่างของเธอจะยาวเกิน 2 เมตร เห็นได้ชัดว่าอ่างไม่ใหญ่พอ
【ตรวจพบคำร้องขอที่เกี่ยวข้องกับพนักงาน ในฐานะกัปตันเรือสุขาวดี มีหน้าที่และความรับผิดชอบในการจัดหาสภาพแวดล้อมที่ดีให้พนักงาน】
【ทำให้ทุกคนบนเรือสุขาวดีพึงพอใจ คือหลักการบริหารของเรือสุขาวดี】
【ต้องการใช้ค่าความเพลิดเพลิน 50 แต้ม เพื่อปรับปรุงหอพักพนักงานและจัดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมให้ “โกยา เงือกสาว” หรือไม่?】
เฉินโม่ถึงกับพูดไม่ออก เอาเถอะ ดูท่า 【เรือสุขาวดี】 ไม่ได้เล่นแนวบริษัทหน้าเลือดสินะ ทั้งที่เขายังไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลย กลับต้องควักเงินให้พนักงานก่อนแล้ว
【ตกลง】
สิ้นเสียงเฉินโม่ เสียงระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【โปรดรอด้านนอกหอพักพนักงาน 2 นาที การปรับปรุงจะเสร็จสิ้นหลังผ่านไป 2 นาที】
“ขอโทษนะคะ เจ้านาย ทำให้คุณต้องเสียเงินแล้ว”
เมื่อเห็นเฉินโม่ทำหน้าเจ็บปวด โกยาก็หัวเราะแห้ง ๆ หลังจากโดนเฉินโม่ใช้ของอร่อยโจมตีจนยอมรับว่าอร่อยจริง ๆ ตอนนี้โกยาก็ดูเป็นปกติขึ้นมาก ทั้งไม่ได้ระแวดระวังเหมือนตอนเพิ่งขึ้นเรืออีกแล้ว
“เฮ้อ คิดว่าฉันอยากทำหรือไง?”
เฉินโม่ส่ายหน้า หลักการบริหารบ้าบอนี่ ยังนึกถึงเจ้านายอย่างเขาด้วยแฮะ! แล้วเคยนึกถึงบ้างไหมว่าเขาพอใจหรือเปล่า?
พอครบ 2 นาที ทั้งสองก็เปิดประตูหอพักพนักงาน สาวเงือกที่อยู่ข้าง ๆ ร้องอุทานขึ้นมาทันที
แม้แต่เฉินโม่ที่เตรียมใจไว้บ้างแล้วก็ยังตะลึงตาค้าง
หอพักพนักงานแบบมาตรฐานที่เคยมีเปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้ พื้นยุบลงเป็นแอ่งวงรีขนาดใหญ่ กลายเป็นสระน้ำ ผนังสระปูด้วยหินสีน้ำเงินเข้มที่เปล่งแสงเรืองรอง รอบขอบสระล้อมด้วยหินเรียบเนียน
น้ำในสระใสสะอาด มีฟองอากาศเล็กละเอียดผุดขึ้นจากก้นสระอย่างช้า ๆ ปลายด้านหนึ่งของสระเชื่อมต่อกับผนัง กระจกโค้งผืนใหญ่ฝังอยู่บนผนัง ด้านนอกกระจกคือทะเลห้วงมืด
แสงเงายามค่ำคืนสะท้อนเข้ามา ทิ้งลวดลายคลื่นสีเข้มที่เคลื่อนไหวอยู่บนผิวน้ำ
ด้านชิดผนังมีแท่นหินขนาดใหญ่ยื่นออกมา พื้นแท่นเอียงเล็กน้อย ครึ่งหนึ่งจมอยู่ในน้ำ อีกครึ่งโผล่พ้นผิวน้ำ
บนแท่นหินมีเปลือกหอยขนาดใหญ่เปิดอ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง ภายในปูเบาะกำมะหยี่นุ่ม ๆ
มีโมบายกระดิ่งลมแขวนอยู่เหนือเปลือกหอย วัสดุคล้ายเศษเปลือกหอยโปร่งแสง ทั้งที่ในห้องไม่มีลม มันกลับไหวเบา ๆ ส่งเสียงแสนสบายคล้ายจังหวะน้ำขึ้นน้ำลง
【ห้องเฉพาะของพนักงานโกยา “ท้องฟ้ายามค่ำ คลื่นน้ำ และจังหวะขึ้นลงของน้ำ” ปรับปรุงเสร็จสิ้นแล้ว】
วินาทีถัดมา โกยาก็ฟุบตัวอยู่ข้างสระแล้ว เธอเอานิ้วจุ่มลงไปในน้ำ กวนน้ำเบา ๆ สองครั้ง ก่อนจะหันกลับมาทันที
“เจ้านาย นี่ให้ฉันเหรอคะ?”
ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“โห ผลลัพธ์ดีขนาดนี้เลยเหรอ?”
เฉินโม่ตกตะลึงอยู่ในใจ แต่ท่าทางภายนอกแค่ยืนพิงขอบประตู กอดอก ทำตัวให้ดูสงบนิ่ง
“นี่เป็นแค่สวัสดิการพื้นฐานของพนักงาน 【เรือสุขาวดี】 เท่านั้น ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นก็ได้ ลองคิดดูดีกว่าว่าถ้าต่อไปมีแขกมา...”
เฉินโม่ยังพูดไม่ทันจบ สาวเงือกก็ไถลลงไปในสระทั้งตัว ว่ายวนอยู่ในน้ำรอบหนึ่งแล้วกระโดดขึ้นมา ก่อนจะนอนคว่ำอยู่ในเปลือกหอยบนแท่นหิน เท้าคางมองเขา
“เจ้านาย”
“หืม?”
“ขอบคุณนะคะ...”
โกยาซุกหน้าลงในข้อพับแขน เหลือให้เห็นเพียงดวงตาข้างหนึ่ง น้ำเสียงอ่อนโยนลงมาก
“แค่ก ๆ...” เฉินโม่เบือนหน้าหนี “อย่าคิดว่าพูดหวานแล้วจะขัดจังหวะฉันได้ เวลาก็ดึกแล้ว รีบนอนเถอะ ต่อไปยังมีงานให้ทำอีกเยอะ”
“รับทราบค่ะ เจ้านาย!”
เฉินโม่กระแอมสองครั้งแล้วปิดประตูห้อง
【ยินดีด้วย ผู้เล่นทำให้ “โกยา พนักงาน” เกิดความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ ค่าความเพลิดเพลินเพิ่มขึ้น 30 แต้ม】
【เนื่องจากห้องนี้เข้ากันกับ “โกยา พนักงาน” อย่างยิ่ง ทุกครั้งที่ “โกยา พนักงาน” พักผ่อนในห้องนี้ครบ 1 วัน จะสร้างค่าความเพลิดเพลิน 10 แต้ม】
【ความชื่นชอบของ “โกยา พนักงาน” เพิ่มขึ้น 30 แต้ม】
【ความชื่นชอบปัจจุบัน: 30 (สนิทสนม)】