เฮยถ่าหลีเขย่าของเหลวสีเทาอมฟ้าในแก้วก้านสูง ก่อนจิบเบา ๆ
“การผสมแบบนี้ไม่มีอะไรซับซ้อน แค่เติมเกลือทะเลลงไปนิดหน่อย แต่พวกของเก่าแบบนั้นชอบดื่มจริง ๆ...”
“คุณไม่ได้บอกรสชาติที่ชอบ ฉันเลยทำสูตรง่าย ๆ ให้แล้วกัน”
เฉินโม่ยักไหล่ ดวงตาสีเทาคู่นั้นพลันจับจ้องมาที่เขา
“ไม่กลัวฉันเหรอ?”
“เทียบกับลูกค้าบางคนแล้ว อย่างน้อยคุณก็ยังดูเหมือนมนุษย์”
“ดูเหมือนมนุษย์งั้นเหรอ?”
เฮยถ่าหลีแย้มยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ฉันไม่สวยหรือไง?”
เฉินโม่สบตาคู่นั้นอย่างจริงจังขึ้นมา “พูดตามตรงนะ...”
“?”
“ที่จริงฉันสายตาสั้นมาก เพราะงั้น—ขอใส่แว่นก่อน!”
เฮยถ่าหลีมองเฉินโม่สวมแว่นข้างเดียวที่แตกร้าวไปทั่วตรงหน้า ส่วนตาอีกข้างก็ใส่ผ้าปิดตา แต่ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้น แว่นก็ระเบิดออกอย่างแรง เศษกระเด็นใส่หน้าเขาเต็ม ๆ
“เอาเถอะ เป็นอย่างที่คิดไว้เลย”
เฉินโม่มองเครื่องหมายคำถามที่เต็มแผงสถานะ แล้วหัวเราะแห้ง ๆ “แว่นคุณภาพไม่ค่อยดีน่ะ”
“นั่นสิ ถึงเวลาเปลี่ยนแล้ว~”
น้ำเสียงของเฮยถ่าหลีเจือแววประชดบาง ๆ “ถ้าคิดจะแอบมองฉัน อย่างน้อยก็ต้องเปลี่ยนเป็นไอเทมระดับสุดยอดสิ”
“เรื่องของนักธุรกิจจะเรียกว่าแอบมองได้ยังไงล่ะ?” เฉินโม่แก้ตัวอย่างอ่อนแรง “ต้องบอกว่าคุณสวยจนเกินมาตรวัดต่างหาก”
เฮยถ่าหลีหัวเราะเย็นชา ไม่ได้ตอบกลับ แต่กลับดูประหม่าอยู่บ้าง ทำให้เฉินโม่ประหลาดใจเล็กน้อย
เมื่อนึกถึงคำอธิบายของ【ตราประทับระฆังมรณะ】เฉินโม่ก็เดาว่าผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้พูดคุยกับ “มนุษย์” อย่างเป็นปกติมานานมากแล้ว