เฉินโม่ชักมือกลับอย่างอ้อยอิ่ง มองกลุ่มหมอกที่ค่อย ๆ รวมตัวเป็นใบหน้าคุ้นเคย ทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างตกตะลึง
“นายท่าน?!”
“ผู้อาวุโสมนุษย์หมอก?!”
ผู้อาวุโสมนุษย์หมอกไม่เคยคิดเลยว่า ทั้งที่ตนกลับไปแล้วแท้ ๆ พอตื่นขึ้นมาอีกทีกลับมาอยู่ต่อหน้าตัวอันตรายคนนี้ได้ยังไง!
“ไม่ต้องตื่นเต้น เฮยถ่าหลีเอาเจ้ามาให้ข้าแล้ว...”
“เจ้ากล้าเรียกชื่อราชินีโดยตรงได้ยังไง?!”
ผู้อาวุโสมนุษย์หมอกเดือดดาลขึ้นมาทันที ความภักดีเอาชนะความหวาดกลัวได้แล้ว
“หา?”
เฉินโม่เลิกคิ้ว “บอกไว้ก่อนนะ ต่อให้เจ้านายเจ้าขอให้ข้าไปกับนาง ข้าก็ยังไม่ตกลงเลย!”
“หืม?!”
ผู้อาวุโสมนุษย์หมอกส่งสายตาคลางแคลงมาให้ ท่าทางของเฉินโม่ดูไม่เหมือนกำลังโกหก
เฉินโม่ฉวยโอกาสพาดแขนบนไหล่ผู้อาวุโสมนุษย์หมอก “ทำงานที่ไหนก็เหมือนกันไม่ใช่หรือไง? ยังไงเจ้าก็เหลือเวลาอีกตั้งหลายปี ให้ข้าจัดงานสบาย ๆ ให้สักตำแหน่งดีไหม?”
ผู้อาวุโสมนุษย์หมอกได้ยินแล้วก็เริ่มหวั่นไหวอยู่บ้าง—ราชินีห้ามขัดคำสั่งก็จริง แต่ตัวเองทำงานหนักมาทั้งชีวิต จะขอพักผ่อนบ้างแล้วมันยังไงล่ะ?
“แค่ก ๆ—งานอะไรล่ะ?”
เฉินโม่ชี้ไปที่【ห้องสังเกตการณ์】“ดูแผนที่ทะเล ถ้าเห็นจุดแดงหรือมีอะไรผิดปกติก็รายงานข้า นอกนั้น...ก็ไม่มีอะไรให้เจ้าทำแล้ว”
“หากท่านไม่รังเกียจ ข้าฮั่นยินดีขอคารวะท่านเป็นบิดาบุญธรรม!”
“ข้าไม่ได้ทรยศราชินีแน่นอน ยังไงนายท่านคนนี้ก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับราชินี—ใช่แล้ว ต้องเป็นแบบนี้! โยฮัน อย่าปล่อยให้ความภักดีทำร้ายเจ้า!”