“ของของฉันถูกวางทิ้งไว้ข้าง ๆ แบบนี้เลยเหรอ?”
เสียงผู้หญิงเอื่อยเฉื่อยเจือความน้อยใจดังขึ้นจากด้านหลังเฉินโม่
“ทำไม? ดูถูกฉันหรือไง?”
“มาอีกแล้ว...” เฉินโม่ตัวสั่น ใจเริ่มบ่นกระปอดกระแปด “พวกเทพโบราณบ้าบอนี่คิดว่า【เรือสุขาวดี】เป็นห้องนั่งเล่นหรือไง? อยากมาก็มา อยากไปก็ไปงั้นเหรอ?”
【ยินดีด้วย ผู้เล่น! โจรสลัดระดับตำนานแห่งหกทะเล... นายแห่งหมอกสีเทา เดวี เฮยถ่าหลี ถูกคุณดึงดูดแล้ว!】
หมอกสีเทากลายเป็นนิ้วมือเกี่ยวคางเฉินโม่ บังคับให้เขาหันกลับไปอย่างแข็งทื่อ
“ฮะ... ยินดีต้อนรับครับ...”
เฉินโม่ยกมือเช็ดเหงื่อเย็นที่ไม่มีอยู่จริง โชคดีที่โจรสลัดระดับตำนานชื่อกระฉ่อนคนนี้มีรูปลักษณ์ปกติกว่าอีกสองคนที่เขาเคยเจอมาก อย่างน้อยก็ในสายตาเขาน่ะนะ
ร่างสูงเพรียวพิงตู้เหล้าหลังเคาน์เตอร์บาร์ นั่งไขว่ห้างโดยมีหมอกสีเทารองรับ ผมยาวสีเงินปนเทาทิ้งตัวคลุมไหล่ ในดวงตาราวกับมีหมอกวนเวียน ขอบม่านตาล้อมด้วยลายสีเข้ม ลึกล้ำและลึกลับ มุมหน้าผากด้านขวามีหน้ากากไม้ลายเหล็กครึ่งซีกอันน่าเกลียดน่ากลัวแขวนอยู่
เมื่อมองต่ำลงมา ดวงตาเฉินโม่ก็เป็นประกาย—อย่าเข้าใจผิด เขาไม่ได้กำลังมองหากับระเบิด
ถ้าชุดโจรสลัดเก่าโทรมที่แจ็กสวมใส่เป็นแค่สกินเริ่มต้น งั้นคุณหญิงเฮยถ่าหลีคนนี้ก็เรียกได้ว่าเป็น “สกินระดับสะสม” เลยทีเดียว นอกจากเสื้อผ้าชั้นในแบบทั่วไปแล้ว เธอยังสวมชุดคลุมที่ดูเหมือนผสมระหว่างเครื่องแบบทหารกับผ้าคลุมไหล่ ไหล่ขวามีเกราะทำจากกระดูกของสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก ส่วนไหล่ซ้ายคลุมด้วยผ้าคลุมที่ก่อรูปจากหมอกสีเทา พลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหวของร่างกาย