“โกยา หญิงสาวชุดม่วง เตรียมต้อนรับแขกได้แล้ว!”
หลังตอบรับคำขอขึ้นเรือของผู้เล่นคนนั้น เฉินโม่ก็หันไปพูดกับทั้งสองคน พลางมองผู้เล่นที่กำลังไต่บันไดเชือกขึ้นมา
โกยาจำใจหยุดดูเรื่องสนุก ส่วนหญิงสาวชุดม่วงที่อยู่ในห้องอาหารก็เช็ดเศษอาหารตรงมุมปาก เตรียมไปลุยในครัวอย่างเต็มที่
ทันทีที่พี่ใหญ่ก้าวขึ้นมาบนดาดฟ้า ดวงตาก็เป็นประกาย—โกยากำลังยิ้มพลางกล่าวเสียงนุ่มว่า “คุณลูกค้า ยินดีต้อนรับค่ะ~”
เงือกของจริง!
เมื่อครู่ตอนอยู่บนเรือของตัวเองยังมองไม่ชัด พอได้เห็นใกล้ ๆ ต่อให้เป็นพี่ใหญ่ที่ปกติสุขุม ก็อดเหลือบมองหลายครั้งไม่ได้ แถมยังรู้สึกมึนหัวนิดหน่อย (ดูท่าโกยาจะใช้【เสียงมาร】)
แต่พอเข้าไปถึงโถงใหญ่ พี่ใหญ่ก็ยิ่งมองจนตาค้าง
แสงไฟอุ่น ๆ ส่องอยู่ทั่ว อุณหภูมิกำลังสบาย เครื่องตกแต่งหรูหรามีให้เห็นทุกมุม ทำเอาพี่ใหญ่รู้สึกราวกับฝันไป—นี่เขาถูกพามาที่ไหนกัน? ที่นี่ยังเป็นทะเลห้วงมืดอยู่หรือเปล่า?
วินาทีต่อมา กลิ่นหอมชวนลิ้มลองก็ลอยมาเป็นระลอก พี่ใหญ่กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันไปมองตามกลิ่น
สเต๊กย่างจนส่งเสียงฉ่า เนื้อกวางสดนุ่ม และแกะย่างทั้งตัวที่อบอวลด้วยกลิ่นถ่าน ทำเอาท้องเขาบิดเกร็งขึ้นมา—อาหารในกล่องเสบียงกับอาหารที่ผู้เล่นแลกเปลี่ยนกัน อย่างมากก็แค่กินประทังชีวิตได้เท่านั้น
อาหารหน้าตาน่ากินส่งกลิ่นหอมฉุยถูกหนวดนำมาวางเรียงบนโต๊ะอาหาร... เดี๋ยวนะ หนวดเหรอ?
พี่ใหญ่หันหน้าหนีมันแล้วมองไปยัง【เคาน์เตอร์บาร์หมายเลขศูนย์】ก่อนจะต้องตะลึงเมื่อพบว่าไวน์ลาไฟต์ปี 1982 ถูกวางไว้ตามสบาย ในสายตาของเขาที่มาจากชาติก่อน ทั้งอาหารและเครื่องดื่มเหล่านี้ล้วนเป็นของระดับท็อปทั้งนั้น!