สาวใช้สินเดิมทั้งสองของเฮ่อจือหร่านพักอยู่ห้องเดียวกัน วันนี้เป็นเวรของเฉียวอวี้ ส่วนเฉียวซินหลับไปตั้งนานแล้ว
เสียงเปิดประตูปลุกเฉียวซินให้ตื่น นางนึกว่าเฉียวอวี้กลับมาแล้ว จึงถามอย่างงัวเงียว่า “เฉียวอวี้ เหตุใดเจ้ากลับมาแล้วล่ะ”
“ข้าเอง” เฮ่อจือหร่านเอ่ยขึ้นเพื่อคลายความสงสัยให้นาง
เฉียวซินผุดลุกขึ้นนั่ง รีบสวมรองเท้าแล้วลงจากเตียง
“คุณหนูใหญ่ มีเรื่องใดจะสั่งให้ข้าน้อยทำหรือเจ้าคะ”
เฮ่อจือหร่านไม่อยากเสียเวลา จึงวางสัญญาขายตัวสองฉบับลงบนโต๊ะโดยตรง
“พวกเจ้าเอาสัญญาขายตัวไป แล้วออกจากจวนกั๋วกงเสียคืนนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าก็เป็นไทแล้ว”
ทั้งสองไม่เข้าใจว่าคุณหนูใหญ่กำลังคิดทำอะไร
“คุณหนูใหญ่ หากเฉียวซินทำสิ่งใดไม่ดี ท่านจะตีจะด่าก็ได้ทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะคุณหนูใหญ่ เฉียวอวี้ก็อยากรับใช้ท่านไปตลอดชีวิต”
เฮ่อจือหร่านรู้ดีว่าสาวใช้ทั้งสองจงรักภักดีต่อนางอย่างยิ่ง
นางกล่าวอย่างจนใจว่า “เมื่อครู่ท่านกั๋วกงกลับมาบอกว่า เขาทำให้ฮ่องเต้กริ้ว หากไม่มีอะไรผิดพลาด ฮ่องเต้คงลงโทษจวนกั๋วกง
“ถึงตอนนั้น พวกเรายังเอาตัวเองไม่รอด แล้วจะมีเวลามาห่วงชีวิตพวกเจ้าได้อย่างไร
“แทนที่จะรอให้พวกเจ้าถูกทางการจับไปขายอีก ไม่สู้ข้าปล่อยให้พวกเจ้าเป็นอิสระเสียตั้งแต่ตอนนี้”
กล่าวจบ เฮ่อจือหร่านอาศัยแขนเสื้อบังสายตา หยิบเงินสี่สิบตำลึงออกมา มอบให้พวกนางคนละยี่สิบตำลึง
สาวน้อยทั้งสองไม่คิดเลยว่าเหตุผลที่คุณหนูใหญ่ปล่อยพวกนางไปจะเป็นเช่นนี้ ชั่วขณะหนึ่งจึงยากจะยอมรับความจริง