เฮ่อจือหร่านวิเคราะห์เรื่องนี้ไว้แล้วตั้งแต่ได้ยินมห้าเฉิ่นเข้ามารายงาน
บ่าวสองคนนั้นดื่มน้ำแล้วถูกพิษ ส่วนโจ๊กบนโต๊ะของพวกนางก็มีพิษเช่นกัน เป็นไปได้มากว่ามีคนลอบวางยาพิษลงในบ่อน้ำ
“ท่านแม่ น้ำที่ใช้ในครัวเล็กมาจากที่ใดหรือเจ้าคะ?”
“มาจากบ่อน้ำหลังเรือนของข้า”
เฮ่อจือหร่านไม่มัวคิดให้เสียเวลา รีบเดินไปยังบ่อน้ำทันที
นางเพิ่งตักน้ำขึ้นมาได้หนึ่งถัง ก็ใช้นิ้วแตะน้ำเบา ๆ แล้วถูปลายนิ้ว ก่อนจะก้มลงดมกลิ่นอย่างละเอียด
ทุกคนมองการกระทำที่ต่อเนื่องเป็นลำดับของเฮ่อจือหร่าน ต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
จนกระทั่งนางวางถังไม้ลงข้างกาย ท่านหมอเม้หญิงจึงเอ่ยถามว่า “น้ำนี้มีพิษหรือ?”
เฮ่อจือหร่านมีสีหน้าเคร่งขรึมยิ่ง “พิษมาจากบ่อน้ำนี้เจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านหมอเม้หญิงก็พลันหน้าขรึมลง
แม้จวนกั๋วกงกำลังจะเผชิญเคราะห์ร้ายโดยไม่คาดคิด ทว่าบารมีของนายหญิงใหญ่ผู้ดูแลจวนยังคงอยู่
“ใครก็ได้ รีบไปสืบเดี๋ยวนี้ ข้าจะดูให้รู้ว่าใครเป็นคนวางยา!”
สาวใช้และบ่าวหญิงในเรือนพากันลงมือทันที ไม่นานก็มีคนเข้ามารายงาน
“ท่านหมอเม้หญิง มห้าเฉิ่นแขวนคอตายในห้องเจ้าค่ะ”
บรรดาเจ้านายซึ่งมีท่านหมอเม้หญิงเป็นผู้นำ ต่างพากันมุ่งหน้าไปยังห้องพักของบ่าว
เห็นเพียงศพของมห้าเฉิ่นห้อยอยู่บนขื่อ ลมหายใจขาดสิ้นไปแล้ว
ท่านหมอเม้หญิงสั่งให้คนช่วยกันนำศพของมห้าเฉิ่นลงมา
เฮ่อจือหร่านมองภาพตรงหน้า ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือ มห้าเฉิ่นอาจฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิด