ย่อมเห็นได้ว่าจิตใจของบุรุษผู้นี้เข้มแข็งเด็ดเดี่ยวเพียงใด หากเป็นคนอื่นได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ อย่าว่าแต่จะพานางไปกวาดคลังหลวงจนเกลี้ยงเลย เกรงว่าแม้แต่จะขยับตัวสักนิดก็คงไม่กล้า
เห็นเพียงเนื้อหนังของหมอจิ่วเย่ที่เขียวช้ำไปหมด ทั้งยังมีบาดแผลเปิดอยู่หลายแห่ง เลือดสดไหลซึมออกมา
บริเวณที่ได้รับบาดเจ็บกว้างใหญ่มาก ทั้งบั้นท้ายและต้นขาแทบไม่มีส่วนใดที่ยังสมบูรณ์
เห็นได้ว่าผู้ลงทัณฑ์ลงมืออย่างไม่ปรานีเพียงใด
จู่ ๆ หมอจิ่วเย่ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง สัญชาตญาณทำให้เขายื่นมือไปดึงกางเกงของตน
ด้วยอาชีพของเฮ่อจือหร่าน ยามนี้นางจึงกลายเป็นแพทย์ผู้มีจรรยาบรรณอย่างเต็มตัว
น้ำเสียงของนางเคร่งขรึม ทั้งยังแฝงด้วยความหนักแน่นที่มิอาจโต้แย้ง
“อย่าขยับส่งเดช”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือของหมอจิ่วเย่ที่เพิ่งจับขอบกางเกงไว้ก็แข็งค้างอยู่ตรงนั้นทันที
เฮ่อจือหร่านไม่เปิดโอกาสให้เขาปฏิเสธ นางปัดมือของเขาออกไป
“แม้จะไม่ได้บาดเจ็บถึงกระดูก แต่อาการบาดเจ็บตอนนี้ก็ไม่เบา อย่าดูแคลนบาดแผลภายนอก หากไม่รีบรักษา ก็อาจถึงชีวิตได้”
หมอจิ่วเย่ฟังนางพร่ำสอนตนราวกับแม่บ้านจู้จี้อยู่ตรงนั้น ท้ายที่สุดก็จำใจชักมือกลับ
เขาหลับตาลง ปล่อยให้เฮ่อจือหร่านจัดการบาดแผลให้ตามใจ
เฮ่อจือหร่านลงมืออย่างชำนาญ นางเทสุรากลั่นลงบนสำลีก้อนหนึ่ง จากนั้นใช้แหนบคีบสำลีเช็ดบาดแผลของหมอจิ่วเย่อย่างเบามือ
“จะเจ็บสักหน่อย อดทนไว้”
“อืม” แม้จะเจ็บอยู่บ้าง แต่สำหรับหมอจิ่วเย่แล้ว ความเจ็บเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นอะไร