โจวจิ่งเหอเตรียมตัวไปซูเปอร์มาร์เก็ตเชิงค้าส่งขนาดใหญ่ ห่างจากบ้านประมาณครึ่งชั่วโมงโดยรถยนต์ ลู่จ้าวจ้าวนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า มีตุ๊กตามังกรน้อยสีแดงถูกยัดใส่มือเธอ ท้องกลม ๆ ปุยนุ่ม เมื่อสัมผัสแล้วนุ่มฟูมาก เธอชอบมันเป็นพิเศษ
โจวจิ่งเหอเปิดเพลง เล่นเพลงที่เธอชอบ แม้ภายนอกรถจะมีฝนตกลงมาอย่างหนัก แต่บรรยากาศภายในรถกลับอบอุ่นมาก
ระหว่างทางเจอไฟแดง โจวจิ่งเหอหยุดรถ แล้วเอื้อมมือไปจับมือลู่จ้าวจ้าวโดยอัตโนมัติ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นรถหลายคันชนกันโดยไม่ตั้งใจ บนพื้นถนนที่ฝนตกลงมาอย่างหนัก มีหมูป่าตัวหนึ่งวิ่งพล่านไปมา มันอาละวาดท่ามกลางรถที่ติดกัน รถหลายคันถูกบังคับให้หยุด
ตำรวจจราจรประมาณห้าหกคนล้อมเป็นวงกลม ค่อย ๆ ไล่หมูป่าไปนอกถนน ไฟส่องไปที่ตัวหมูป่า ส่องให้เห็นดวงตาสีเขียวของมันด้วย
ทันใดนั้น——
หมูป่ากระโดดขึ้นมาอย่างกะทันหัน กัดตำรวจจราจรที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างแรง แรงกระแทกมหาศาลทำให้ตำรวจจราจรคนนั้นล้มลงบนพื้น เลือดจากบาดแผลที่ถูกหมูป่ากัดไหลออกมาทันที เพื่อนร่วมงานรอบข้างรีบเข้าไปจับขาหลังของหมูป่า สามคนช่วยกันออกแรงถึงจะดึงหมูป่าออกมาได้
“เรียกรถพยาบาล!”
ลู่จ้าวจ้าวอยู่ไกลมาก ไม่ได้ยินเสียง จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น โจวจิ่งเหอที่เห็นทุกอย่างสีหน้าเรียบเฉย จับมือลู่จ้าวจ้าวขึ้นมาจูบหลายครั้ง พอไฟเขียวถึงจะปล่อยมืออย่างไม่เต็มใจ
อยากให้หายนะมาถึงเร็ว ๆ จัง จะได้ไม่ต้องแสร้งทำเป็นคนปกติไปทำงานทุกวัน
ถึงซูเปอร์มาร์เก็ต รถจอดอยู่ในโรงรถใต้ดิน โจวจิ่งเหอกอดลู่จ้าวจ้าวไว้ในอ้อมแขน ปกป้องเธออย่างแน่นหนาแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์ ตอนสองโมงเช้าเป็นช่วงที่มีคนเยอะ ทั้งสองคนถูกเบียดเข้าไปอยู่มุมสุด
ลู่จ้าวจ้าวแทบจะซบอยู่บนตัวโจวจิ่งเหอ พอเธอมองไม่เห็น หูก็ได้ยินชัดเป็นพิเศษ มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา พูดคุยกันเรื่องอุบัติเหตุ
“ดูข่าวร้อนหรือยัง หมูป่าตาสีเขียว จะไม่กลายพันธุ์ไปแล้วใช่ไหม”
“กลายพันธุ์? ฉันยังเป็นมนุษย์ต่างดาวเลย คงเป็นเพราะแสงไฟส่องมากกว่า จะกลายพันธุ์ได้ยังไง เมื่อก่อนโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟุกุชิมะระบายน้ำลงทะเลกี่ปีแล้ว ก็ไม่เห็นมีสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์อะไรโผล่มา”
“ฉันพูดจริง ๆ นายไม่คิดว่าหมูป่าตัวนี้แปลกมากเหรอ? ตาสีเขียวนี่ก็ว่าไปอย่าง แต่มันกัดคนเองนี่สิ”
“คงถูกต้อนจนมุมละมั้ง ฉันบอกแล้ว ไม่ควรปล่อยให้หมูป่าวิ่งวุ่นในเมือง เดี๋ยวก็เกิดเรื่องเข้าสักวัน ไม่รู้คนข้างบนคิดอะไรอยู่”
คนที่พูดก่อนหน้านี้ส่ายหัว “ฉันว่ามันผิดปกติ ไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ช่างเถอะ ฉันจะซื้อของตุนไว้เยอะ ๆ เผื่อเป็นไวรัสระบาดแบบเมื่อไม่กี่ปีก่อน จะได้เตรียมตัวไว้”
“ตามใจนายเลย”
ถึงชั้นหนึ่ง คนในลิฟต์ทยอยออกไป ลู่จ้าวจ้าวถูกโจวจิ่งเหอกอดไว้เดินเป็นคนสุดท้าย เธอดึงเสื้อเขา แล้วถามเสียงเบา ๆ ว่า “เป็นอันตรายที่นายพูดหรือเปล่า”
“ไม่ใช่”
ลู่จ้าวจ้าวโล่งใจ ถอนหายใจออกมา
ถึงแม้โจวจิ่งเหอจะบอกว่าต่อไปจะมีอันตราย แต่มีเขาอยู่ก็ไม่ต้องกังวล แต่เธอก็ยังรู้สึกกลัวนิดหน่อย
โจวจิ่งเหอสัมผัสได้ว่าร่างของคนในอ้อมกอดสั่นเทาด้วยความตกใจ จึงเอามือลูบหลังเธอ ปลอบโยนเบา ๆ “ไม่เป็นไร ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่หนูคิด ที่รักต้องเชื่อใจสามีของตัวเองนะ”
ลู่จ้าวจ้าวซบลงในอ้อมกอดเขาอย่างพึ่งพิง “อื้ม”
ชั้นหนึ่งของซูเปอร์มาร์เก็ตขายของใช้ประจำวัน เครื่องใช้ไฟฟ้า เฟอร์นิเจอร์ เสื้อผ้า เครื่องนอน ฯลฯ โจวจิ่งเหอเข็นรถเข็น กอดลู่จ้าวจ้าวไว้ แล้วเลือกซื้อทิชชู่ ทิชชู่เปียก ผ้าอนามัย และของใช้ประจำวันอื่น ๆ ที่เธอใช้เป็นประจำ
การเป็นมนุษย์ก็หนีไม่พ้นคำสี่คำว่า กิน อยู่ หลับ นอน
โจวจิ่งเหอเลือกอย่างละเอียดรอบคอบ แล้วส่งให้ลู่จ้าวจ้าว ให้เธอลองสัมผัสเนื้อผ้า ตอนแรกก็ปกติดี จนกระทั่งลู่จ้าวจ้าวสัมผัสได้ถึงกล่องสี่เหลี่ยม มีตัวอักษรนูนอยู่บนนั้น
พอรู้ว่ามันคืออะไร เธอรีบโยนทิ้งโดยสัญชาตญาณ แต่ถูกโจวจิ่งเหอจับมือไว้ แล้วโยนลงในรถเข็น เขาจงใจลดเสียงลงพูดกระซิบข้างหูเธอพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่ชอบรสสตรอเบอร์รี่เหรอ”
ลู่จ้าวจ้าวทั้งเขินทั้งโมโห เอาหัวโขกเขา “ไม่เอา…นายแย่เกินไปแล้ว!”
ถึงแม้เธอจะมองไม่เห็น แต่เธอก็รู้สึกว่ามีสายตามากมายจ้องมองเธออยู่ ทำให้ใบหน้าเธอร้อนผ่าว
“ได้สิ งั้นลองรสอื่นดู”
หลังจากมีเรื่องขัดจังหวะเล็กน้อยนี้ ทุกอย่างที่โจวจิ่งเหอยื่นให้เธอ เธอจะต้องลองแตะดูก่อน ถ้าเป็นของปกติถึงจะยื่นมือไปสัมผัส
โจวจิ่งเหอมองเธอท่าทางน่ารักแบบนี้ ชอบในใจมาก อยากจะกอดเธอแล้วจูบให้ได้เลย
แต่ถ้าเขาจูบ ที่รักของเขาจะโกรธแน่นอน ที่รักเป็นคนรักหน้ามาก
ชั้นสองเป็นโซนอาหาร มีคนเอะอะโวยวายเต็มไปหมด ลู่จ้าวจ้าวได้กลิ่นหอมของสเต๊ก พอเงยหน้าขึ้น เนื้อชิ้นเล็ก ๆ ที่หั่นไว้ก็ถูกส่งมาที่ปากเธอแล้ว
“อ้าปาก”
สเต๊กที่เพิ่งย่างสด ๆ ด้านนอกกรอบด้านในนุ่ม เนื้อแน่นและลื่นละลาย พอลู่จ้าวจ้าวเคี้ยวเสร็จก็อยากกินอีก โจวจิ่งเหอก็ส่งอีกชิ้นให้ แล้วกอดรัดเธออย่างเอาใจ “ที่รัก กลับบ้านไปย่างสเต๊กกินกันเถอะ”
ลู่จ้าวจ้าวพยักหน้า รอให้เขาเช็ดปากให้เสร็จ แล้วก็กอดเขาอย่างเอาใจ “นายดีจัง”
โจวจิ่งเหอประคองใบหน้าเธอ แล้วจูบที่ริมฝีปากเธออย่างอ่อนโยน
ทั้งสองคนเดินไปชิมของต่อ
อาจเป็นเพราะวันนี้คนเยอะ สองคนเคลื่อนตัวช้าไม่มากนัก ลาง ๆ ลู่จ้าวจ้าวเหมือนจะได้ยินเสียงอุทาน แต่พอเธอฟังให้ชัด โจวจิ่งเหอก็เอื้อมมือดึงเธอเข้ามากอด
เขาพูดอย่างแข็งกร้าว “จ้าวจ้าว อย่าทิ้งฉันไป”
ลู่จ้าวจ้าวงงงวย เธอมองไม่เห็นและไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งถูกดึงดูดความสนใจ เดินห่างจากโจวจิ่งเหอไปหรือเปล่า แต่พอเขาพูดแบบนี้ เธอคงเผลอเดินออกไปจริง ๆ
เธอจึงเอาหน้าถูไถกับอกเขา ดึงมือเขามาแตะที่ริมฝีปากตัวเอง เพื่อขอโทษเขา
โจวจิ่งเหอสายตามืดลง แต่ไม่ได้จูบเธอทันที ปลายนิ้วลูบไล้ริมฝีปากเธอ เสียงแหบพร่า “ที่รัก ฉันอยากเปิดห้องข้าง ๆ”
ตอนนี้ก็อยากฝังตัวเข้าไปในกายเธอ สัมผัสถึงเธอ
ลู่จ้าวจ้าวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เธอมองไม่เห็นความคลั่งไคล้ที่บ้าคลั่งในดวงตาโจวจิ่งเหอ มองไม่เห็นความหวงแหนที่เขาจะเผยออกมาโดยไม่ตั้งใจตอนกอดเธอ เธอได้ยินแต่ความอดกลั้นในน้ำเสียงของเขา
โจวจิ่งเหอมีความต้องการสูงมาก ตอนคบหากันเขารู้จักควบคุมตัวเองเป็นพิเศษ แต่ตั้งแต่เริ่มจับมือกอดกัน นิสัยจริง ๆ ของเขาก็ค่อย ๆ เผยออกมา
โดยเฉพาะเรื่องบนเตียง ตอนแรกยังจะค่อย ๆ ปลอบเธอ แต่หลังจากนั้นก็จะยึดครองอย่างแข็งกร้าว บ้าคลั่งราวกับจะหลั่งไหลเข้าสู่กระดูก
ลู่จ้าวจ้าวทนไม่ไหว ทุกครั้งถึงตอนนั้น เธอจะถูกเขาอุ้มขึ้นมาอย่างหมดเรี่ยวแรง ถูกปลอบให้ฟื้นสติทีละน้อย แล้วก็ต้องทนรับต่อไป
ลู่จ้าวจ้าวได้ยินคำพูดเขา หดคอ “ไม่เอา ฉันจะกลับบ้าน”
“ได้”
กลับบ้านดีกว่า บ้านกว้าง มีเบาะรองนุ่ม ๆ อยู่ทั่วทุกที่
โจวจิ่งเหอยอมรับอย่างเต็มใจ
ความสนใจของลู่จ้าวจ้าวถูกเบี่ยงเบนไป จึงไม่ได้ฟังว่าที่ส่งเสียงดังเมื่อกี้เป็นเพราะอะไร โจวจิ่งเหอพาเธอออกจากบริเวณนั้น
ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงรถพยาบาลดังขึ้นที่ชั้นล่างของซูเปอร์มาร์เก็ต
“อยู่ดี ๆ คนก็ตายได้ยังไง”
“น่าจะเป็นเพราะอดนอนทำงานล่วงเวลา ฉันเห็นเขาหน้าซีด ๆ ไม่เหมือนคนปกติเลย น่าเสียดาย อายุยังน้อย หาเงินได้ แต่ชีวิตต้องจบลง”
“เฮ้อ…ผู้ชายคนนั้นดูอายุไม่ถึงสี่สิบด้วยซ้ำ น่าสงสารจริง ๆ”
_