พอตกกลางคืน ประตูห้องก็ถูกเคาะอีกครั้ง ครั้งนี้ลู่จ้าวจ้าวตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนั้น เธอขยับตัวอยู่ในผ้าห่มอยู่สองสามที ก็ถูกมือใหญ่คู่หนึ่งดึงตัวออกมาจากผ้าห่ม เธอวางคางลงบนไหล่ของเขาอย่างเป็นนิสัย แล้วพูดเสียงอ่อนๆ ว่า "ฝนตกเหรอ?"
"อืม ฝนตกหนักมาก หนักมากจริงๆ"
โจวจิ่งเหอสวมเสื้อผ้าให้เธอ สายตาคมกริบกวาดมองผิวขาวเนียนละเอียดของเธอ บนนั้นยังมีรอยฟกช้ำจางๆ หลงเหลืออยู่ ทำให้ลมหายใจของเขาหนักขึ้นเล็กน้อย "ตรงนี้ไม่สบายตรงไหนไหม"
ฝ่ามือของเขาเลื่อนลงมา ความรู้สึกอุ่นๆ ตกลงบนชุดนอน ปกคลุมบริเวณท้องน้อยเบาๆ "เจ็บไหม?"
ลู่จ้าวจ้าวส่ายหน้า นึกถึงอะไรบางอย่างแล้วใบหน้าก็เริ่มร้อนผ่าว เธอมองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงสายตาของโจวจิ่งเหอที่คอยจับจ้องมาที่เธอตลอดเวลา เธอซบหน้าลงในซอกคอของเขา เสียงอู้อี้ดังออกมา "ไม่ค่อยสบายนิดหน่อย"
เขาใหญ่เกินไป
โจวจิ่งเหอกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ให้เธอนั่งบนตักของเขา ฝ่ามือค่อยๆ นวดคลึงบริเวณท้องน้อยเบาๆ "คราวหน้าจะเบาลง จะได้ไม่หนักขนาดนี้อีก"
ลู่จ้าวจ้าวไม่พูดอะไร ยังคงซบหน้าอยู่ในซอกคอของเขา นิ้วมือกุมแขนของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว ทั้งตัวแนบชิดพิงพาเขา
เธอรู้สึกว่าโจวจิ่งเหอดีกับเธอมาก ดีจนดูไม่จริงใจ
หลังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ แม้แต่พ่อแม่ก็ยังทิ้งเธอไป ตอนที่เธอสติแตก ว่างเปล่าและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ มีเพียงโจวจิ่งเหอเท่านั้นที่คอยอยู่ข้างกายเธอตลอด หากไม่มีเขา เธออาจจะไม่รอดชีวิตมาได้เลย
โจวจิ่งเหอมองดูท่าทางเขินอายของเธอ ดวงตาปรากฏรอยยิ้มจางๆ กอดเธอแน่นขึ้น ใช้ริมฝีปากเบาๆ ถูไปมาที่ข้างหูของเธอ เสียงหวานเหนียวหนึบ "ที่รัก ฉันชอบเธอมาก มากจริงๆ รักเธอมากๆ เลย"
ลู่จ้าวจ้าวหน้าร้อนผ่าว ตอบรับเขาด้วยเสียงเบาๆ "ฉันก็ชอบ รักเธอมากเหมือนกัน"
ตั้งแต่พบกันครั้งแรก ลู่จ้าวจ้าวรู้สึกคุ้นเคยกับโจวจิ่งเหออย่างประหลาด อยากเข้าใกล้เขามากๆ
ทั้งสองรู้จักกันเมื่อปีที่แล้ว ผ่านการจัดนัดพบของผู้ปกครองทั้งสองฝ่าย ตอนนั้นลู่จ้าวจ้าวเป็นเพียงเครื่องมือที่พ่อแม่เลี้ยงไว้ใช้เชื่อมความสัมพันธ์ทางธุรกิจ ส่วนโจวจิ่งเหอก็เป็นลูกชายคนเล็กที่ไม่มีชื่อเสียงในตระกูลโจว ผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายเพื่อให้ความร่วมมือระยะยาว จำเป็นต้องมีตัวเชื่อมโยง
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงรู้จักกัน สามเดือนต่อมาถูกบังคับให้หมั้นหมาย ทั้งสองจึงเริ่มคบหากันอย่างเป็นทางการ
อย่างไรก็ตาม สามเดือนต่อมา โครงการของตระกูลโจวและลู่ก็ล้มเหลวอย่างลึกลับ พ่อแม่ของโจวจิ่งเหอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ พ่อแม่ของลู่จ้าวจ้าวถูกเจ้าหนี้กดดันติดต่อกัน ถูกบังคับให้กระโดดตึกเสียชีวิตทั้งคู่ ตอนนี้ตระกูลโจวและลู่เหลือเพียงลูกหลานที่ไร้ความสามารถบางคนรับช่วงต่อ
ไม่มีใครสามารถควบคุมพวกเขาได้อีกต่อไป พอทั้งสองกำลังปรึกษากันเรื่องจะแต่งงาน อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ลู่จ้าวจ้าวตาบอดทั้งสองข้าง ต้องพักรักษาตัวในโรงพยาบาลสามเดือนกว่าจะออกมาได้
หลังจากออกจากโรงพยาบาล ทั้งสองก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันอย่างสมเหตุสมผล
โจวจิ่งเหออยากจดทะเบียนสมรสก่อนแล้วค่อยจัดงานแต่งทีหลัง แต่ลู่จ้าวจ้าวกลัวว่าตาของเธอจะรักษาไม่หาย แล้วไปเป็นภาระเขา จึงไม่ยอมมาโดยตลอด เธออยากให้ตารักษาหายก่อนแล้วค่อยจดทะเบียน โชคดีที่โจวจิ่งเหอยินดีเคารพความคิดของเธอ
ได้ยินคำตอบของเธอ โจวจิ่งเหอก้มมอง สายตาตกอยู่บนใบหน้าด้านข้างที่ขาวผ่องของเธอ
แสงไฟวาดกรอบคางอันนุ่มนวลของเธอ ขนตายาวส่ายไหวเหมือนปีกผีเสื้อ ปลายจมูกเล็กแหลม ริมฝีปากเป็นสีชมพูเป็นธรรมชาติดูน่ารับประทาน
เขาอดทนไม่ไหวอีกต่อไป ยกมือขึ้นใช้นิ้วแตะเบาๆ พอร่างกายเธอมีปฏิกิริยาตอบสนองโดยไม่รู้ตัว ก็จับต้นคอเธอ ก้มหน้าลงไปประกบริมฝีปากที่โหยหามานานนั้น
โจวจิ่งเหอเป็นคนแข็งกร้าวมาโดยตลอด ถึงแม้จะทำตัวสุภาพอ่อนโยนแค่ไหน พอขยับตัวก็เผยธาตุแท้ออกมาทันที
วินาทีที่ริมฝีปากแตะกัน มันคือการครอบครองทั้งหมด แข็งกร้าวและดุร้าย ยึดครองลมหายใจทั้งหมดของเธอ ง้างฟันของเธอเข้าไป ร้อยเรียงกับปลายลิ้นของเธออย่างช้าๆ
ร่างกายของลู่จ้าวจ้าวถึงแม้จะมีปฏิกิริยา แต่ก็ยังตกใจเล็กน้อย ปลายนิ้วกำเสื้อบริเวณหน้าอกของเขาไว้แน่น เงยหน้าขึ้น รับจูบที่เร่าร้อนและหนักหน่วงของเขา
ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น ฝนนอกหน้าต่างเทลงมากระทบกระจกเสียงดัง แต่ก็กลบเสียงภายในห้องไม่มิด
นานมากแล้ว โจวจิ่งเหอถึงจะปล่อยเธออย่างไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่ได้จากไป ยังคงแนบริมฝีปากลงมา จูบเบาๆ สั้นๆ แล้วลูบหลังเธอ ให้เธอหายใจให้เป็นจังหวะ
"ป้าลี่ส่งลูกชิ้นหมูทอดกับซุปซี่โครงกระดูกมาให้ อยากกินไหม"
ลู่จ้าวจ้าวหางตาแดงก่ำ มีท่าทางอ้อนแอ้นหลังจากเพิ่งถูกจูบ ตัวอ่อนแรงพิงอยู่ในอ้อมแขนของเขา จับมือใหญ่ของเขามากอดไว้อย่างเป็นนิสัย "อยากกิน"
"กินเสร็จ อยากไปซูเปอร์มาร์เก็ตไหม"
โจวจิ่งเหอมือที่ลูบหลังเธอย้ายขึ้นมาที่แก้ม ลูบที่หางตาที่ยังแดงอยู่ของเธอ แล้วพูดเสียงอ่อนโยน "ที่รัก ต่อไปนี้อาจเกิดเรื่องอันตรายมาก ไม่ว่าใครก็ตามนอกจากฉัน อย่าไว้ใจใครเด็ดขาด รวมถึงครอบครัวป้าลี่ด้วย"
หายนะของโลกนี้กำลังจะมา ทุกคนไม่มีที่หลบซ่อน
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ใครจะตาย ก็ไม่เกี่ยวกับเขา แต่ลู่จ้าวจ้าวต้องไม่เป็นอะไร เขาเคยเสียเธอไปครั้งหนึ่งแล้ว ไม่มีใครสามารถทำร้ายเธอได้
ลู่จ้าวจ้าวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่เพราะมองไม่เห็น ดวงตากลมโตจึงไร้แวว เธอกำมือของโจวจิ่งเหอแน่น ใจเริ่มหวั่นไหว "จะเกิดอะไรขึ้น? เธอจะเป็นอะไรไหม?"
"ไม่เป็นไร"
โจวจิ่งเหอปลอบโยนกอดเธอ จูบแก้มเธอ กลิ่นกายของเธอทำให้เขารู้สึกสงบใจเสมอ "เราจะไม่เป็นอะไร ฉันอยู่ที่นี่ ไม่ต้องกลัว ที่รัก ต่อไปนี้ต้องเชื่อฉันคนเดียวเท่านั้น เข้าใจไหม?"
ความหวาดกลัวในใจของลู่จ้าวจ้าวถูกคำพูดของเขาปลอบโยนลงอย่างช้าๆ พยักหน้าอย่างจริงจัง
โจวจิ่งเหอให้รางวัลด้วยการจูบริมฝีปากเบาๆ "เด็กดี"
รักที่รักจริงๆ
ฝีมือการทำอาหารของป้าลี่เลิศมาก ลูกชิ้นหมูทอดกรอบหอม ซุปข้าวโพดซี่โครงตุ๋นนุ่มละลาย อร่อยมาก ลู่จ้าวจ้าวนั่งอยู่บนตักของโจวจิ่งเหอ กินข้าวเย็นเสร็จ ก็ถูกอุ้มไปห้องเสื้อผ้าเปลี่ยนเป็นชุดสีเขียวเข้ม เป็นชุดคู่กับที่โจวจิ่งเหอใส่
เธอมองไม่เห็นสี เสื้อผ้าทั้งหมดเป็นโจวจิ่งเหอจัดให้ เธอสัมผัสได้แค่ว่าผ้าเนื้อดีลื่นไหล ดูแพงมาก
เงินเดือนของเขาในฐานะอาจารย์มหาวิทยาลัยก็ไม่สูงนัก เกือบทั้งหมดใช้กับเธอหมด
ลู่จ้าวจ้าวซุกไซ้อยู่บนอกของเขา แขนทั้งสองข้างโอบรอบเอวเขา "จิ่งเหอ เธอดีกับฉันเกินไปแล้ว"
ดีจนเธอไม่รู้จะตอบแทนเขายังไง รู้สึกว่าสิ่งที่เธอให้เขาได้มันน้อยเหลือเกิน
"ฉันควรจะทำแบบนี้อยู่แล้ว" โจวจิ่งเหอประคองหน้าเธอ พร้อมกับจูบลงบนหน้าผากของเธอ "เธอเกิดมาเป็นที่รักของฉัน ฉันเองที่ปกป้องเธอไม่ดี ที่รักไม่โกรธฉัน ฉันก็พอใจมากแล้ว"
ลู่จ้าวจ้าวรู้ว่าเขากำลังโทษตัวเองเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่นั่นไม่ใช่ความผิดของเขา ใครจะไปคิดว่ารถบรรทุกจะเสียการควบคุมกะทันหัน "ไม่ใช่ความผิดของเธอ ฉันก็ไม่โกรธเธอ ขอแค่เราต่อจากนี้ไปสบายดี ปลอดภัย ฉันก็มีความสุขมากแล้ว"
"จะปลอดภัย"
โจวจิ่งเหอมองเธอ ในดวงตาคมกริบคู่นั้น ความสุภาพอ่อนโยนจางหายไป กลายเป็นความรักอันแรงกล้าและความหมกมุ่น รวมถึงความมืดมนที่ท่วมท้นจนไม่อาจปิดบัง
แต่ลู่จ้าวจ้าวมองไม่เห็น เธอจึงไม่รู้ว่าดวงตาของเขาในตอนนี้เป็นสีแดงเข้มประหลาด ร่างกายแผ่กลิ่นอายเย็นชาหดหู่และพลังกดดันที่ปกคลุมไปทั่ว
สัตว์ทุกตัวในรัศมีหลายกิโลเมตร ต่างพากันขดตัวด้วยความหวาดกลัว สั่นเทิ้มไปทั้งตัว
-