รถพยาบาลมาถึงแล้วก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อผู้คนที่กำลังช้อปปิ้งแม้แต่น้อย โจวจิ่งเหอซื้อของมามากมายเป็นกอง สุดท้ายก็ได้ติดต่อเจ้าหน้าที่
"รบกวนตามรายการในบิลนี้ แต่ละอย่างจัดห้าสิบชุด ส่งไปที่อยู่นี้หน่อย"
เจ้าหน้าที่เหลือบดูรายการอันยาวเหยียด ไม่มีสีหน้าแปลกใจแม้แต่น้อย "ทางนี้ต้องวางมัดจำยี่สิบเปอร์เซ็นต์ หากยกเลิกจะคืนให้เพียงสิบเปอร์เซ็นต์ รบกวนฝากเบอร์ติดต่อไว้ด้วยนะคะ"
โจวจิ่งเหอวางมัดจำและฝากข้อมูลติดต่อไว้ แล้วก็กลับขึ้นรถ
ลู่จ้าวจ้าวกอดตุ๊กตามังกรตัวน้อยไว้ คางวางบนหัวตุ๊กตา นั่งเหม่อมองออกไปด้านนอก พอได้ยินเสียงประตูรถถูกเปิดออก เธอก็รีบหันขวับมาทันที
ท่าทางจะดูมึนๆ งงๆ ไปหน่อย แต่ก็กางแขนออกแล้ว
โจวจิ่งเหอก้มลงโอบกอดเธอ ฝ่ามืออุ่นลูบต้นคอเธอเบาๆ จากนั้นก้มลงหอมแก้มเธอเบาๆ "ที่รัก กลับบ้านได้แล้วนะ รอจนเบื่อเลยใช่ไหม"
ลู่จ้าวจ้าวพยักหน้าอย่างว่าง่าย โจวจิ่งเหอยกคางเธอขึ้น จูบอยู่นานถึงจะพร่ำเบาๆ "เด็กดี คราวหน้าจะไม่ให้เธอรอนานแบบนี้อีกแล้วนะ"
ลู่จ้าวจ้าวซบแก้มเคล้ากับมือเขาตามท่าทาง "ไม่เป็นไรหรอก แค่รอสักหน่อยเอง"
พูดแบบนั้น แต่แขนที่กอดเอวโจวจิ่งเหอกลับกระชับแน่นขึ้น ราวกับจะฝังทั้งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา
เห็นเธอเป็นแบบนั้น โจวจิ่งเหอก็เผยอยิ้มมุมปากเล็กน้อย เสียงเต็มไปด้วยความหลงใหล "ที่รัก ผมรักคุณมาก"
"ผมก็รักคุณเหมือนกัน"
เรื่องแรกที่ทำเมื่อถึงบ้าน คือถูกโจวจิ่งเหอจูงมือไปล้างมือ ลู่จ้าวจ้าวเหยียบลงบนพรมนุ่มๆ รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
พรมนุ่มๆ ใต้เท้า สัมผัสได้ถึง"เส้นทาง"ที่จัดไว้เป็นพิเศษสำหรับเธออย่างชัดเจน ถูกทำขึ้นจากพรมรูปทรงและวัสดุต่างๆ กันอย่างตั้งใจ เพื่อให้เธอเดินในบ้านได้สะดวกด้วยตัวเอง
แต่จริงๆ แล้วเธอไม่ค่อยได้อยู่บ้านคนเดียวสักเท่าไรนัก บางทีโจวจิ่งเหอทำงานยุ่งจนกลับบ้านไม่ได้ ก็มักจะฝากให้ป้าลี่บ้านข้างๆ มาดูแลเธอ
ส่วนใหญ่แล้ว โจวจิ่งเหอมักจะปรากฏตัวได้ตรงเวลาเสมอ ในยามที่เธอต้องการเขา
เขาจะตั้งใจพาเธอเดินไปตาม"เส้นทาง"ที่ทำเครื่องหมายไว้ให้เธอ คอยบอกว่าตรงไหนเดินได้ ของบางอย่างวางไว้ที่ไหน รวมถึงกระดิ่งเรียกที่วางอยู่ทุกๆ ไม่กี่เมตร
ความรักของเขาเร่าร้อน และยังซ่อนอยู่ในปลีกย่อยเล็กน้อยเหล่านั้นด้วย
-
กลางดึกดื่น หวังลี่ที่เมาได้ที่ เดินเซถลาลงจากแท็กซี่ เดินโซซัดโซเซเข้าหมู่บ้าน
พายุฝนที่กระหน่ำได้สงบลงกลายเป็นฝนปรอยๆ ท้องฟ้าถูกเมฆดำปกคลุม ภายในหมู่บ้านเหลือเพียงไฟถนนไม่กี่ดวงที่ส่องแสงริบหรี่ให้กับถนนเส้นยาวอันมืดมิด
เพราะเป็นทางเส้นเล็ก ผู้คนจึงไม่ค่อยพลุกพล่าน หวังลี่เดินเมามายอยู่บนถนน พลันเหลือบไปเห็นวัตถุสีขาวชิ้นหนึ่ง นึกในใจว่าดึกดื่นป่านนี้ใครกันแน่ที่เอาสุนัขมาออกกำลังกาย
ปกติเขาเป็นคนเกเรอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งกล้าหาญเข้าไปอีก อาศัยฤทธิ์เหล้า คิดจะถีบมันทันที "หมาโง่!"
แต่ยังไม่ทันถีบ วัตถุสีขาวนั้นก็หมุนตัวกลับมาก่อน
วินาทีที่เห็นชัดว่ามันคืออะไร รูม่านตาของหวังลี่หดตัวลงอย่างรุนแรง สติที่หลงเหลือบอกให้เขาวิ่ง แต่ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงไปหมดแล้ว
"ช่วยด้วย—"
"อ๊า—"
สองเสียงร้อง หลังจากนั้นร่างที่เมามายก็ล้มลงไปในกอหญ้า
พายุฝนเริ่มกระหน่ำลงมาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง ชำระล้างทุกสิ่ง
ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ ลู่จ้าวจ้าวถูกโจวจิ่งเหอโอบกอดไว้ในอ้อมแขน
โจวจิ่งเหอส่งเสียงครางอย่างสุขใจ แขนกระชับรอบเอวบางของเธอ จูบไล้ข้างหูเธอ "ที่รัก ผ่อนคลายหน่อยสิ"
ลู่จ้าวจ้าวถูก... สติเลือนลางจนไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลย
เธอกัดเนื้อบริเวณลำคอข้างของโจวจิ่งเหอ ใช้แรงเต็มที่ ราวกับจะตอบแทนความรู้สึกทั้งหมดที่เขามอบให้เธอ
โจวจิ่งเหอเงยหน้าขึ้น ลูกกระเดือกกลอกกลิ้ง ดวงตาสวยเปล่งประกายสีแดงเข้มขึ้นมา ปั่นป่วนด้วยอารมณ์อันบ้าคลั่งและหลงใหล
ในวินาทีที่ความสุดขีดมาถึงอีกครั้ง เขาก็กอดร่างที่สั่นเทาของเธอแน่น ซบหน้าลงในซอกคอที่เปียกชื้นของเธอ
"ที่รัก สุดยอดไปเลย"
สิ่งที่ตอบกลับเขาคือร่างที่เหนื่อยอ่อน สะบัดโหยหวนซบอยู่บนบ่าของเขา ปลายตาระบายสีแดงอย่างเย้ายวน ขนตาชุ่มชื้น ริมฝีปากบวมแดง ดูเหมือนถูกข่มเหงจนยับเยิน
"ที่รัก"
โจวจิ่งเหอประคองใบหน้าเล็กๆ ของเธอขึ้นมา จูบอย่างอ่อนโยน ลูบไล้ร่างกายที่สั่นเทาบางบางของเธออย่างดูเหมือนนุ่มนวล แต่แท้จริงแล้วสีแดงในดวงตายังไม่จางหาย กิเลสอันบ้าคลั่งยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ลู่จ้าวจ้าวอยากจะหลบ แต่ก็ถูกบีบให้หันหน้ากลับมาสู้จูบต่อ
กลับมาบนเตียง เสียงเคลื่อนไหวก็ยังไม่หยุด
พายุฝนฟ้าคะนองยิ่งกระหน่ำหนัก ฟ้าแลบแปลบปลาบผ่าความมืดมิดของท้องฟ้ายามราตรี สาดลงบนพื้นกระเซ็นเป็นละอองน้ำแล้วแล้วเล่า
เมื่อฟ้าสาง พายุฝนก็กลายเป็นละอองฝนโปรยปราย
ระบบระบายน้ำในหมู่บ้านถูกพายุฝนทั้งคืนกระหน่ำจนพัง ชาวน้ำขังลึกถึงข้อเท้า ภารโรงรับผิดชอบลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ เตรียมจะทำความสะอาดท่อระบายน้ำที่อุดตัน
เขาเดินลุยน้ำไปยังจุดที่อุดตันหนักที่สุด ท้องฟ้ายังมืดครึ้ม ลมพัดแรงจนร่มเอียง ภารโรงเพิ่งจะประคองร่มให้ตรง สายตาก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างที่ถูกน้ำขังจนบวมนิดหน่อยลอยออกมา
เขาจ้องมองให้ชัด
เป็นแขนคน!
"อ๊า!"
ไม่นานนัก รถตำรวจก็มาถึง
สอบปากคำตามขั้นตอนและตรวจสอบโดยรอบ
ผู้ตาย หวังลี่ เป็น residents ของตึก 7 ชั้น 11 กล้องวงจรปิดบันทึกได้เพียงว่าเขาก้าวเข้าหมู่บ้านตอนตีสาม หลังจากนั้นก็ไร้ร่องรอย จนกระทั่งเช้าภารโรงแจ้งความ ช่วงเวลานั้นเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครรู้
"คุณเป็นคนในห้อง 1201 มีความขัดแย้งกับหวังลี่หรือเปล่า?"
โจวจิ่งเหอยืนพิงขอบประตู เสื้อนอนเปิดกว้างเล็กน้อย เผยให้เห็นไหปลาร้าและแผงอกลายเป็นมัดกล้ามชัดเจน บนนั้นยังมีรอยแดงเรื่อคลุมเครือหลายจุด
เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังคิด พอเงยหน้าขึ้นมองคนพูด ความกดดันรอบตัวก็แผ่กระจายออกมาทันที "ไม่รู้จัก"
ตำรวจหนุ่มที่ถามสะดุ้งเฮือกกับออร่าที่เขาเผยออกมาโดยไม่ตั้งใจ ยามเผชิญหน้ากับชายคนนี้ มักจะรู้สึกหวาดกลัวราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาดยักษ์ แผ่นหลังเย็นวาบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"มีคนบอกว่าคุณสองคนเคยมีเรื่องกันนะ"
"ไม่รู้จัก"
ถ้ามีเรื่องกันจริง คงถูกเขาจัดการไปนานแล้ว
"ที่บ้านยังมีใครอีกไหม?"
"ภรรยาผม"
พอเอ่ยถึงภรรยา ความหม่นหมองในดวงตาก็จางหายไปจนหมดสิ้น กลับกลายเป็นความอ่อนโยนและความคิดถึงที่เคลือบอยู่บนใบหน้า
ตำรวจหนุ่มถามอีกสองสามคำ ก็ไม่ได้อะไรที่เป็นประโยชน์ จึงจากไป
โจวจิ่งเหอกลับเข้าไปในห้องนอน ลู่จ้าวจ้าวหลับได้อย่างสนิท ขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ผมดำยาวสลวยบนหมอน แขนขยับออกไปข้างตัวอย่างไม่รู้ตัว หาไม่พบอะไร จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย
โจวจิ่งเหอนั่งดูอยู่ข้างเตียงสักพัก จากนั้นก็เปิดผ้าห่มเข้าไปนอน กอดเธอไว้ในอ้อมกอด ก้มหน้าลงซบที่ซอกคอเธอ สูดดมกลิ่นอ่อนๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ
ฟังลมหายใจที่สม่ำเสมอของเธอ หัวใจก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความอิ่มเอมใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
-