ในหมู่บ้านมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้น จุดเกิดเหตุถูกปิดล้อมแน่นหนา ผู้ที่ชอบดูเรื่องสนุกต่างพากันมารวมตัวกันส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจ
ลู่จ้าวจ้าวตื่นขึ้นมา ตอนนี้ก็บ่ายสามกว่าแล้ว เธอรู้สึกเพียงแต่ปวดเมื่อยไปทั้งตัว
โดยเฉพาะช่วงเอวและสะโพก ยิ่งปวดเมื่อยจนแทบทนไม่ไหว ทำให้เธออดสูดสะอื้นออกมาไม่ได้
เสียงแผ่วเบานี้ ปลุกชายที่กำลังวุ่นวายอยู่ในครัวให้ตื่นตัวทันที เธอไม่ทันได้ยินเสียงอะไรด้วยซ้ำ โจวจิ่งเหอก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ยื่นมืออุ้มเธอขึ้นมา "ที่รัก ตื่นแล้วทำไมไม่เรียกผมล่ะ"
ลู่จ้าวจ้าวยังคงเซื่องซึม ค่อยๆ พิงตัวเขาไปอย่างเชื่องช้า ไม่อยากขยับ แต่เอวก็ปวดเมื่อยจนทนไม่ไหว
"ไม่สบายเหรอ"
โจวจิ่งเหออุ้มลู่จ้าวจ้าวพร้อมทั้งผ้าห่มไว้ในอ้อมแขน ให้เธอพิงอกของเขาอย่างสบาย ฝ่ามือใหญ่ทาบลงที่เอวของเธอ นวดคลึงอย่างช่ำชอง
"แบบนี้สบายขึ้นไหม?"
"ตรงนี้เจ็บไหม"
ลู่จ้าวจ้าวดึงผ้าห่มมาห่มแล้วหดตัวเข้าไป บ่นพึมพำด่าเขา "คนน่ารำคาญเอ้ย!"
โจวจิ่งเหอหัวเราะเบาๆ ก้มลงจูบที่กลางผมของเธอ "ที่รัก ผมต้านทานคุณไม่ไหวจริงๆ"
แค่เธอยืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาก็รู้สึกร้อนไปทั้งตัวแล้ว
ตอนบ่าย โจวจิ่งเหอจำเป็นต้องออกไปข้างนอก จึงฝากฝังป้าลี่บ้านข้างๆ ให้ช่วยดูแล ลี่กุ้ยเฟินเก็บความอยากรู้อยากเห็นไว้ไม่อยู่ พูดคุยไปสองสามประโยคก็เล่าหมดทุกอย่าง
"คือหวังลี่ชั้นบนน่ะ เธออาจจะไม่ค่อยรู้จัก คนคนนี้ปกติชอบเดินเล่นไปทั่วในหมู่บ้าน ไม่รู้ว่าไปทำให้ใครโกรธ ถูกคนจับแยกชิ้นส่วนเลย"
"เมื่อเช้ามีตำรวจมากับเป็นสิบนาย พอถึงเที่ยงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกตำรวจพวกนั้นกลับกัดกันเอง เหมือนกับคนเป็นโรคบ้าเลย"
ลู่จ้าวจ้าวสีหน้าตื่นตกใจ กระสับกระส่าย "จิ่งเหอออกไปข้างนอก จะปลอดภัยไหมเนี่ย"
หลี่กุ้ยเฟินรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรเข้าไป ก็รีบตบปากตัวเองทันที ปากเธอนี่นะ เอาแต่พูดเรื่องที่ไม่ควรพูด
"เสี่ยวจ้าวเธอสบายใจได้ ตอนนี้ในหมู่บ้านมีตำรวจและยามเต็มไปหมด ไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้หรอก พูดถึงเรื่องนี้ ฉันยังไม่ได้ขอบคุณเสี่ยวโจวเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเตือนให้หู่โถวไปโรงพยาบาล ฉันก็คงไม่รู้ว่าหู่โถวเป็นไข้"
ลู่จ้าวจ้าวยิ้ม แต่ในใจก็ยังกระสับกระส่าย โจวจิ่งเหอบอกเธอว่าจะมีเรื่องอันตรายเกิดขึ้น เธอไม่ชัดเจนว่าคือเรื่องตอนนี้ หรือว่าจะเป็นในอนาคต
เขาออกไปข้างนอกคนเดียว เธอก็ไม่สามารถช่วยเขาได้ ในใจอดรู้สึกท้อแท้ไม่ได้ ถ้าดวงตาของเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ ล่ะก็คงจะได้ออกไปข้างนอกกับเขาแล้วสินะ
ลู่จ้าวจ้าวอารมณ์หดหู่ พยายามฝืนคุยกับป้าลี่อยู่สักพัก พอห้าโมงกว่า เธอต้องไปโรงพยาบาลเพื่อเปลี่ยนเวรกับลูกสะใภ้ "เสี่ยวจ้าว ฉันต้มซุปไก่ดำไว้ให้เธอ ตั้งไฟอุ่นไว้ในหม้ออยู่ พอเสี่ยวโจวกลับมา พวกเธอสองคนก็กินด้วยกันนะ"
"ได้ค่ะ ขอบคุณป้าลี่มากนะคะ"
"พูดอะไรเรื่องขอบคุณไม่ขอบคุณ ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวโจว คืนนี้หู่โถวคงต้องทรมานแย่กว่านี้แน่ พวกเราทั้งครอบครัวต่างรู้สึกขอบคุณพวกเธอสองคนจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเธอไม่รับเงิน ฉันก็อยากยัดเงินให้เป็นกำโตๆ จริงๆ"
ป้าลี่ยืนอยู่ที่หน้าประตู "เอาล่ะๆ เธอกลับเข้าไปเถอะ ระวังตัวด้วย เสี่ยวโจวบอกว่าเขาอีกสิบนาทีก็ถึงแล้ว"
"ค่ะ"
ร่างของหลี่กุ้ยเฟินเพิ่งจะหายไปในบันได ไฟในโถงทางเดินหน้าก็กระพริบสองสามครั้ง ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวอยู่หน้าประตู
"จ้าวจ้าว"
ลู่จ้าวจ้าวที่กำลังจะปิดประตูชะงักกึก ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคย จู่ๆ จมูกของเธอก็รู้สึกจี๊ด น้ำตาก็ไหลออกมา
"ที่รัก" โจวจิ่งเหอใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้เธอ พร้อมกับอุ้มเธอเดินเข้าบ้าน "ไม่ร้องๆ ผมกลับมาแล้ว ทำไมยังร้องไห้อีก"
"ฉันเป็นห่วงนาย ป้าลี่บอกว่าข้างนอกมีฆาตกร" ลู่จ้าวจ้าวสูดน้ำมูก ซบหน้าลงกับอกของเขา "ฉันกลัวว่านายจะเป็นอะไรไป"
"ไม่กลัวๆ ผมไม่มีวันเป็นอะไร" โจวจิ่งเหอกอดเธอไว้ อุ้มเธอนั่งลงบนตัก ก้มลงปลอบโยนอย่างใจเย็น "ที่รักอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ ผมจะรับประกันความปลอดภัยของตัวเอง ให้ตัวเองกลับมาดูแลที่รักได้อย่างครบครัน"
ลู่จ้าวจ้าวกอดคอเขา ซบหน้าลงในซอกคอของเขา ถูไถเบาๆ เสียงพูดแหบพร่าเพราะร้องไห้ "ห้ามหลอกฉันเด็ดขาด"
"จะไปหลอกที่รักได้ยังไง ผมจะไม่มีวันหลอกที่รักเด็ดขาด ที่รักต้องเชื่อสามีตัวเองด้วยนะ ว่าแข็งแกร่งมาก"
"อื้ม ฉันเชื่อนาย"
ลู่จ้าวจ้าวสูดน้ำมูก ขอบตาและปลายจมูกของเธอแดงเป็นวง น้ำเสียงยังมีเสียงขึ้นจมูก น่ารักน่าชังมาก
ช่างน่าสงสารน่าเอ็นดูขนาดนี้ ทำเอาหัวใจของโจวจิ่งเหออ่อนยวบยาบ ยกมือขึ้นประคองแก้มของเธอ หอมแก้มที่หางตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ที่รัก จุ๊บๆ"
—
เกิดคดีฆาตกรรมชิ้นส่วนในชุมชนจินหยาง ข่าวแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ข่าวสยองขวัญนี้กลับไม่ก่อให้เกิดกระแสใหญ่โต ความสนใจของประชาชนถูกดึงไปที่ข่าวสยองขวัญอีกเรื่องหนึ่ง
วันที่ 29 พฤษภาคม ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตคนหนึ่งชื่อ [โมโม] อัปโหลดวิดีโอหนึ่ง ในวิดีโอ ชายคนหนึ่งซึ่งใบหน้าสีเขียวคล้ำ กำลังกัดเจ้าหน้าที่พยาบาลคนหนึ่งอย่างเอาจริงเอาจัง ใบหน้าของชายคนนั้นเขียวคล้ำ รูม่านตาสีเขียวปนเทา แขนขาเริ่มผอมบางผิดปกติ
ในเวลาเดียวกัน ท้องที่ต่างๆ ก็มีวิดีโอสถานการณ์คล้ายกันออกมาแพร่กระจาย แม้กระทั่งสัตว์ก็เริ่มกลายพันธุ์
ช่วงบ่ายวันนั้น วิดีโอที่แพร่กระจายเหล่านี้ถูกบล็อกเป็นจำนวนมาก สหพันธ์ออกประกาศให้ประชาชนไม่เชื่อข่าวลือ ไม่แพร่ข่าวลือ
แต่ข่าวลือจากใต้ดินยังคงแพร่กระจายออกไป ยิ่งหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ
พอถึงวันรุ่งขึ้น ข่าวก็กลั้นไว้ไม่อยู่แล้ว ครั้งนี้ ผู้ใช้ชื่อ [ฮว่าฉุ่ยม่อยว์จ้าย] อัปโหลดวิดีโอความยาวหนึ่งนาที
ในวิดีโอ ตำรวจในเครื่องแบบสูญเสียความกล้าหาญน่ายกย่องไปจนสิ้น ดวงตาของเขากลายเป็นสีเขียว เส้นเลือดสีเขียวบนแก้มปูดโปนออกมา รวดเร็วตามลำคอไล่ลงมา ไม่นาน มือทั้งสองข้างของเขาก็ถูกย้อมเป็นสีเขียว เส้นเอ็นทั่วทั้งตัวปูดนูนออกมาจากใต้ผิวหนัง ดูน่ากลัวยิ่งนัก
แขนขาของเขายังยืดยาวและเรียวลงในเวลาอันสั้นมาก เล็บแหลมคม ฉีกร่างคนคนหนึ่งได้อย่างง่ายดาย
ภาพในฉากน่าสยดสยองและเลือดสยองเป็นอย่างยิ่ง หลายคนตกใจจนหน้าซีด รีบโทรศัพท์ไปถามว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า
แต่สายที่โทรไปยังหน่วยงานรัฐก็มีแต่เสียงไม่ว่างตลอดเวลา
ทุกวันจันทร์และวันพฤหัสบดี ลู่จ้าวจ้าวต้องไปฝังเข็มที่ร้านแพทย์แผนจีน วันนี้เธอมาที่ร้านแพทย์แผนจีนตามปกติ เธอพบว่าร้านแพทย์แผนจีนที่เคยมีผู้คนพลุกพล่านตอนนี้กลับเงียบเหงา แม้แต่ยามที่ปกติประจำการอยู่ก็ไม่เห็นแม้แต่คนเดียว
ไม่มีเสียงอะไรเลย
"ที่นี่เป็นอะไรไป?" เธอจับมือโจวจิ่งเหอด้วยความหวาดกลัว "ทำไมไม่มีคนเลยล่ะ"
"ไม่เป็นไร คงมีธุระอะไรสักอย่าง แต่คุณหมอหลัวยังอยู่ ไม่ต้องกลัว"
โจวจิ่งเหอกุมมือเธอไว้ในอุ้งมือ ตบปลอบเบาๆ "ไม่มีเรื่องใหญ่หลวงอะไร ไม่มีอันตราย ที่รักต้องเชื่อผม"
ฟังคำพูดที่อ่อนโยนของโจวจิ่งเหอ จิตใจที่หวาดกลัวของลู่จ้าวจ้าวก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง เดินตามโจวจิ่งเหอเข้าไปในร้านแพทย์แผนจีนทีละก้าวเล็กๆ
และในขณะนี้ที่ร้านแพทย์แผนจีน
พื้น กำแพงเต็มไปด้วยคราบเลือด เก้าอี้โต๊ะในโถงใหญ่ล้มระเนระนาด กระจัดกระจายเต็มไปหมด เศษซากชิ้นส่วนร่างกายมนุษย์ที่ถูกเคี้ยวละเอียดแล้วคายออกมาอยู่เกลื่อนกลาด แสงไฟด้านบนกระพริบๆ ในสภาพแวดล้อมที่มืดสลัว มนุษย์กลายพันธุ์หลายสิบตนที่หมอบอยู่บนเพดานกำลังจ้องมองพวกเขาด้วยดวงตาที่กลอกกลิ้งอย่างชั่วร้าย
เมื่อชั่วโมงที่แล้ว ร้านแพทย์แผนจีนยังคงรับผู้ป่วยตามปกติ แต่ในขณะนี้ มนุษย์กลายพันธุ์ตัวหนึ่งที่มีดวงตาสีเขียวเรืองรองผีดิบ เดินโซเซเข้ามาในร้านแพทย์แผนจีน ยามใจดีคนหนึ่งช่วยพยุงเขาขึ้น แต่ไม่คิดว่า จะถูกกัดเข้าที่ลำคอ เลือดพุ่งกระฉูดในทันที
ฝูงชนกรีดร้องแตกตื่น โทรศัพท์ขอความช่วยเหลือที่โทรออกไป กลับไม่มีเจ้าหน้าที่กู้ภัยมาเสียที