โจวจิ่งเหอยืนอยู่กลางโถงกว้างใหญ่ เพียงเหลือบมองเหล่าผู้กลายพันธุ์ที่รวมกลุ่มกันแน่นขนัดอยู่ตรงบันได แสงสีเขียวเรืองวาบอยู่ทั่วร่าง เขาก็ไม่แยแสแม้แต่น้อย
เพียงแค่เขามองไปครั้งเดียว เหล่าผู้กลายพันธุ์ที่เมื่อครู่ยังทำท่าจะพุ่งเข้ามาก็ราวกับสัมผัสได้ถึงสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง พวกมันหดศีรษะที่ยื่นออกมากลับไป กระทั่งตอนที่ทั้งสองเดินผ่าน พวกมันยังระแวดระวังถอยหนี
ราวกับว่าในสายตาของพวกมัน ทั้งสองต่างหากคือผู้ล่าที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด
ตลอดทางขึ้นไปยังชั้นสอง ลู่จ้าวจ้าวไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ความเงียบทำให้เธอหวาดกลัว แต่เธอมองไม่เห็น และก็ไม่ได้กลิ่นอะไรผิดปกติ
เมื่อสังเกตเห็นอารมณ์ของเธอ โจวจิ่งเหอก็จูบแก้มเธอเบา ๆ แล้วปลอบเสียงต่ำว่า “ที่รัก คืนนี้กลับบ้านแล้วอยากกินอะไร”
“เนื้อวัวที่ซื้อคราวก่อนยังเหลืออีกเยอะ ทำบะหมี่อบเนื้อมะเขือเทศดีไหม”
คำพูดเบี่ยงเบนความสนใจของเขาทำให้ลู่จ้าวจ้าวผ่อนคลายลงในทันที เธอซบไหล่เขา “ฉันยังอยากกินสเต๊กด้วย”
“ได้ งั้นทอดสเต๊กกินกัน”
สภาพบนชั้นสองยิ่งน่าสยดสยองกว่าเดิม ทางเดินเต็มไปด้วยภาพนองเลือด เศษซากที่ถูกเคี้ยวจนแหลก ไส้ลากเกลื่อนพื้น เลือดข้นจับตัวเป็นก้อน หยดลงมาตามร่องพื้นทีละหยด
ลู่จ้าวจ้าวไม่รู้เลยว่า นอกจากจะไม่ได้กลิ่นคาวเลือดแล้ว ก่อนที่เธอจะเดินเข้าใกล้ชิ้นส่วนแขนขาเหล่านั้นเพียงเสี้ยววินาที พวกมันก็สลายเป็นเถ้าถ่านหายไปในอากาศ
เส้นทางที่เธอเดินผ่านสะอาดหมดจด
เมื่อมาถึงห้องตรวจโรคด้านในสุด หัวหน้าแพทย์แผนจีนวัยสี่สิบกว่า ๆ กำลังซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะทำงานเพื่อหลบภัย จู่ ๆ ประตูห้องตรวจก็ถูกผลักเปิดออก