วันอาทิตย์หยุดพัก ลู่อวี่อันเพิ่งคิดขึ้นมาได้ชั่วคราว
คืนก่อนเมื่อวาน หลังขายของหมดแล้ว เขายืนนิ่งเหม่ออยู่หน้าหม้อเปล่าครู่หนึ่ง
ตลอดหกวันที่ผ่านมา เขาใช้ของเคี่ยวเค็มแซบเรียกลูกค้า ผู้คนส่วนใหญ่ในละแวกนี้จึงรู้กันแล้วว่ามีร้านเช่นนี้อยู่
หรือจะหยุดพักสักวันดี?
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ก็ยากจะกดมันลงไปได้อีก
เขาไม่ได้คิดมาก หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมาเขียนว่า “วันอาทิตย์หยุดพัก” แล้วออกไปติดไว้ที่ประตู
เช้าวันจันทร์ ลู่อวี่อันตื่นตั้งแต่เช้าตรู่
วันนี้เขาตั้งใจจะทำเป็ดย่าง ขั้นตอนจัดการค่อนข้างยุ่งยาก
เขาเลือกเป็ดขุนคุณภาพดี น้ำหนักราวห้าชั่ง เพราะเป็ดขนาดนี้เมื่อย่างออกมาแล้ว สัดส่วนหนังกับเนื้อจะดีที่สุด
ขั้นแรกต้องเตรียมซากเป็ด อัดลมให้หนังพองตึง แขวนกับตะขอ แล้วลวกหนัง
น้ำเดือดพล่านราดลงไป หนังเป็ดก็หดรัดแน่นทันที ตึงเปรี๊ยะไปทั้งตัว
จากนั้นจึงเคลือบน้ำตาลเพื่อให้สี ผสมน้ำตาลมอลต์ น้ำส้มสายชูขาว และน้ำตามสัดส่วน เคี่ยวด้วยไฟอ่อนจนละลาย แล้วทาให้ทั่วสองรอบ ให้หนังเป็ดเคลือบน้ำตาลบาง ๆ
น้ำตาลเคลือบชั้นนี้เมื่อเข้าเตา จะกลายเป็นสีแดงพุทราอันงดงาม ทั้งยังทำให้หนังกรอบยิ่งขึ้น
ซากเป็ดกว่าสามสิบตัวแขวนเรียงกันอยู่ตรงนั้น ผึ่งไว้ในที่อากาศถ่ายเท ต้องปล่อยให้หนังแห้งสนิท เป็ดย่างจึงจะกรอบ
ช่วงนี้เป็นปลายเดือนสิงหาคม ผึ่งไว้สักห้าหกชั่วโมงก็พอดี
—
บ่ายสี่โมงกว่า ในกลุ่มแชตก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
“ออกเดินทางแล้ว ออกเดินทางแล้ว”
“วันนี้ขอลางานแล้ว ต้องซื้อให้ได้”
“ข้าก็ลางานแล้ว สัปดาห์ก่อนต่อแถวตั้งสามวันก็ยังซื้อไม่ได้ วันนี้ต้องไปให้เร็วหน่อย”