ผู้คนที่ปากหมู่บ้านค่อย ๆ แยกย้ายกันไป
หวังซิ่วอิงจับมือบุตรชายไว้ตลอดทาง ไม่ยอมปล่อยเลย
ลู่โหย่วเถียนเดินนำอยู่ข้างหน้า ฝีเท้าเร็วกว่าปกติเล็กน้อย แผ่นหลังเหยียดตรง
คนอื่น ๆ ในตระกูลลู่เดินตามอยู่ข้างหลัง เด็กทั้งสี่พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด
คนขับรถม้าขับรถตามมาจอดที่ประตูรั้วบ้านตระกูลลู่ แล้วเริ่มปลดสัมภาระลง
ลู่อวี่อันเดินเข้าไปหา “ลุงหลี่ เข้ามาพักในบ้านก่อนเถิด กินข้าวสักมื้อแล้วค่อยไป”
คนขับรถม้าโบกมือ “ท่านสำนักงานจดหมายเหตุลู่เกรงใจเกินไปแล้ว ฟ้ามืดค่ำแล้ว ข้าต้องรีบกลับไปยังสถานีอำเภอฉางหนิง จากนั้นก็เตรียมตัวกลับบ้าน”
เขาขนสัมภาระลงจากรถม้าแล้วยื่นให้ลู่อวี่อัน
ลู่อวี่อันรับมา แล้วเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง
คนขับรถม้ายิ้ม ก่อนสะบัดแส้ขับรถม้าออกไปนอกหมู่บ้าน
หวังซิ่วอิงมองรถม้าที่แล่นห่างออกไป รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง “นี่...เขาอุตส่าห์ส่งเจ้ามาตลอดทาง แต่กลับไม่ได้ดื่มน้ำร้อนสักคำ...”
“ท่านแม่ คนขับรถม้าในเมืองหลวงล้วนทำตามธรรมเนียมนี้” ลู่อวี่อันกล่าว “รับงานแล้วส่งถึงที่ก็จากไป ไม่เสียเวลา”
หวังซิ่วอิงจึงพยักหน้า “ไป กลับเข้าบ้านพักผ่อนให้ดีเถิด แม่จะทำกับข้าวต่อ”
ลู่อวี่อันกลับเข้าห้องไปล้างหน้าล้างตาและจัดการตนเองก่อน พอออกมาอีกครั้ง อาหารก็วางเต็มโต๊ะแล้ว
หม้อน้ำแกงไก่วางอยู่ตรงกลาง ไอร้อนลอยกรุ่น มีเป็ดตุ๋นซีอิ๊ว ไข่เจียว หัวไชเท้าดอง ไข่เป็ดเค็ม ผัดผักสดตามฤดูกาล และข้าวสวยขาวเต็มอ่างใหญ่
ลู่อวี่อันมองอาหารเต็มโต๊ะ “ท่านแม่ ทำไว้มากมายเพียงนี้เชียวหรือ”
หวังซิ่วอิงกดเขาให้นั่งลงหน้าโต๊ะ “ไม่มากหรอก มีแค่นี้เอง ลองชิมดูสิ ไก่กับเป็ดเลี้ยงไว้เองทั้งนั้น ไม่รู้ว่าวันนี้เจ้าจะกลับมา มิฉะนั้นแม่คงไปซื้อเนื้อที่ตลาดในเมืองมาเพิ่มแล้ว”
ลู่อวี่อันคีบเนื้อเป็ดขึ้นมาชิ้นหนึ่ง “อร่อยมาก”
หวังซิ่วอิงยิ้มจนดวงตาโค้ง “อร่อยก็ลองกินให้มากหน่อย”
ลู่โหย่วเถียนนั่งลงตรงที่นั่งประธาน รินสุราให้ตนเองหนึ่งจอก แล้วรินให้บุตรชายคนเล็กอีกหนึ่งจอก