กำหนดการติดประกาศบัญญัติราชวัติฉบับยาว จะเป็นสามวันหลังการสอบอำเภอสิ้นสุดลง
วันนั้นลู่ต้าซานนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงอย่างไรก็นอนไม่หลับ กว่าจะฝืนทนจนถึงปลายยามขาล (ราวตีห้า) ได้ เขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเบามือเบาเท้า แล้วเดินมาหยุดหน้าห้องของลู่อวี่อัน
เห็นตะเกียงน้ำมันในห้องน้องชายยังสว่างอยู่ เขาจึงผลักประตูเข้าไป
“น้องสาม พวกเราไปกันแต่เช้าดีหรือไม่” ลู่ต้าซานถามพลางถูมือไปมา
“ดี”
สองพี่น้องกินเสบียงแห้งรองท้องเล็กน้อย ก่อนออกจากเรือนเล็กที่เช่าไว้
ฟ้ายังไม่สาง ถนนหนทางเงียบเหงา ทว่ายิ่งเข้าใกล้ที่ว่าการอำเภอ ผู้คนก็ยิ่งหนาแน่นขึ้น
เมื่อมาถึงหน้าที่ว่าการอำเภอ ที่นั่นก็มีผู้คนเนืองแน่นยิ่งกว่าครั้งประกาศผลร่างเมื่อหลายวันก่อนหลายเท่านัก
พ่อค้าเร่ขายอาหารเช้าแบกหาบมาจับจองปากถนน ส่วนพ่อค้าขายกระดาษกับพู่กัน หมอดู และผู้รับจ้างหาชื่อบนประกาศ ต่างก็มากันแต่เช้าตรู่
ทั้งผู้เข้าสอบที่รอประกาศผล ครอบครัวที่มาให้กำลังใจ เหล่าคหบดีท้องถิ่น และพวกคนว่างงานที่มาดูความครึกครื้น ต่างเบียดเสียดกันเป็นชั้น ๆ ล้อมกำแพงขาวที่จะใช้ติดประกาศเสียจนแทบไม่มีช่องว่าง
เมื่อถึงยามมงคลในยามเช้า ประตูใหญ่ของที่ว่าการอำเภอก็เปิดออก เสียงฆ้องดังขึ้น ผู้คนพลันส่งเสียงฮือฮา
“ประกาศผลแล้ว ประกาศผลแล้ว!”
เสมียนห้องพิธีการติดบัญญัติราชวัติฉบับยาวสีแดงอย่างเป็นพิธีการ โดยมีเจ้าหน้าที่และขบวนเกียรติยศรายล้อม
ผู้คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าพากันกรูเข้าไป ก่อนถูกกระบองน้ำไฟสกัดไว้ จึงเกิดความชุลมุนขึ้นทันที
บางคนถูกเหยียบรองเท้าหลุด บางคนหมวกเบี้ยวเอียง บางคนด่าไปหัวเราะไป เสียงปะปนกันจนคึกคักยิ่งนัก
เสมียนห้องพิธีการขานชื่อเสียงดังต่อหน้าผู้คน “อันดับหนึ่งสอบอำเภอ จากเมืองชิงสือ หมู่บ้านหลู่เจีย ลู่อวี่อัน!”