เจียงหล่านเยว่ถือหนังสือเปลี่ยนอาชีพไว้ในมือ อารมณ์ดีจนแทบจะบินได้
เธอชอบซากปรักหักพัง ชอบเดลิส ชอบดอร์ท ชอบ—โอ้ ไม่ชอบ—และให้อภัยไล้อิน ได้เสมอ
เธอจูงมือดอร์ทเดินนำหน้าอย่างมีความสุข ข้างหลังเดลิสยังคงบ่นเบา ๆ ไล้อิน สูงกว่าเดลิสเกือบครึ่งหัว ใบหน้าเย็นชา แต่พอถูกบ่นก็หงอยเหงาเหมือนเด็กน้อย
"ขอโทษ" เขาพูดกับเดลิสไม่แห้งผากนัก "ฉันไม่ได้โจมตีคนแปลกหน้าโดยไม่ดู แต่แค่รู้สึกว่าเธอแปลก ๆ ไม่เหมือนคนธรรมดา..."
โดนเตะอีกครั้ง ไล้อิน ก็เงียบ เขาพูดว่า "ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น"
ดอร์ทพูดจ้อกับเจียงหล่านเยว่ไม่หยุด "พี่เยว่ อย่ารังเกียจของขวัญชดใช้ของพี่ไล้อิน เลยนะ เขาเป็นนักแม่นธนูที่เก่งที่สุดในเมืองเรา ประสบการณ์ของเขามีคนอยากได้เยอะแยะเลย!"
อ้อ หนังสือเปลี่ยนอาชีพนี่คือบันทึกประสบการณ์ของไล้อิน นี่เอง
เจียงหล่านเยว่ตอบดอร์ทไปพลาง คิดไปพลาง: หนังสือเปลี่ยนอาชีพทุกเล่มเป็นบันทึกของรุ่นพี่หรือ? อาชีพเดียวกันก็มาจากบันทึกของรุ่นพี่คนเดียวกันงั้นหรือ? ถ้าหนังสือแต่ละเล่มมาจากรุ่นพี่ต่างคน อาชีพเดียวกันก็อาจมีความแตกต่างกันหรือเปล่า?
เจียงหล่านเยว่กำลังคิด ฉากตรงหน้าก็เปิดกว้างขึ้นมาทันที
ลมจากระยะไกลพัดพากลีบดอกไม้หอมกรุ่น แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาอย่างเกียจคร้านบนกระท่อมหลังคาแดงมากมาย คนขับรถม้าขับเกวียนที่เต็มไปด้วยผักผลไม้ข้ามสะพานโค้งเล็กน้อย ชาวเมืองฝั่งแม่น้ำหิ้วตะกร้าหรือถือหม้อดินเดินบนถนนหินสีเทา สนทนากันด้วยรอยยิ้มที่สดใสและพึงพอใจ
ผู้หญิงผมแดงสวมหมวกทรงแหลมปีกกว้างยืนอยู่ที่หัวสะพานโค้ง ราวกับรับรู้ได้จึงหันมามอง ปากที่ทาลิปสติกสีเข้มเป็นประกาย แง้มเบา ๆ เผยให้เห็นฟันขาวคม