"ฟิ้ว——"
ลูกธนูหนึ่งดอกตัดผ่านความเงียบของผืนป่า ตามมาด้วยเสียงทึบของปลายธนูปักเข้ากับไม้ ก้อนขนขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลถูกตรึงไว้กับต้นไม้ ไม่นานนัก ก้อนขนก็สลายไปเป็นอนุภาค สิ่งของชิ้นหนึ่งตกลงมา กระแทกเข้ากับฝาหีบสมบัติไม้ที่โคนต้นไม้
บนยอดไม้ห่างจากพื้นห้าหกเมตร เจียงหล่านเยว่เก็บธนู ยันกิ่งไม้แล้วกระโดดลงมาอย่างคล่องแคล่ว เธอลงสู่พื้นพร้อมเสียงแห้งๆ ของกิ่งไม้ที่ถูกเหยียบหักเพียงเล็กน้อย เธอเดินเข้าไปอย่างใจเย็น ดึงลูกธนูออกจากลำต้น แล้วเก็บของที่ตกหล่นลงมา
[ขนมอนสเตอร์ขนปุย: ขนที่ตกหล่นจากการฆ่ามอนสเตอร์ขนปุย เนื้อนุ่ม เป็นเงางามดุจแพรไหม มีคุณสมบัติเวทมนตร์อ่อนๆ เป็นที่โปรดปรานของชนชั้นสูงและนักเล่นแร่แปรธาตุ]
เจียงหล่านเยว่เก็บหีบไม้ที่พื้น นี่เป็นหีบใบที่สองที่เธอเจอระหว่างทาง แผนที่ลอยอยู่ที่มุมขวาล่างของสายตาบอกว่าระยะทางเที่ยวเดียวของเธอใกล้จะถึงสองในสามแล้ว นั่นคือสองเท่าของระยะทางจากที่หลบภัยถึงป่าต้นเกาลัดน้ำเชื่อมเมเปิล ตามปกติแล้ว ถึงแม้เธอจะไม่ได้ตั้งใจมองหาหีบสมบัติ เส้นทางยาวขนาดนี้ก็ไม่ควรได้หีบแค่สองใบ
เป็นเพราะเส้นทางนี้ทรัพยากรขาดแคลนเอง? หรือเพราะวันนี้ดวงหีบสมบัติของเธอไม่ดี?