อยากจะอ้วก
เจียงหล่านเยว่เวียนหัวต้องเอามือประคองหัว ตาลืมไม่ค่อยขึ้น
ตาของคนเราตอนหลับตาก็ยังรับรู้แสงได้ เงาร่างหลายคนส่ายไปมาเบื้องหน้าพื้นหลังสีส้มเข้ม เสียงอู้อี้ดังใกล้บ้างไกลบ้าง ใกล้ที่สุดเหมือนมากระซิบข้างหู แต่เนื้อความก็ยังฟังไม่ชัด มีมือหนึ่งประคองไหล่เธอไว้ แล้วค่อยๆ กดลงให้เธอนอนราบ
ใครกัน?
เธอคิดไปเรื่อยเปื่อย
จู่ๆ เงาร่างก็ขยับเร็วขึ้น เสียงก็วุ่นวายขึ้น มือที่เพิ่งให้เธอนอนราบก็งัดหัวเธอขึ้นเล็กน้อย รองด้วยผ้านุ่มๆ ช้อนไม้ค่อยๆ งัดริมฝีปากของเธอออก น้ำเย็นๆ หวานๆ ไหลผ่านลำคอ เข้าไปในปาก ขับไล่อาการมึนหัวเหนียวหนืดได้อย่างน่าประหลาด
เสียงข้างหูที่อู้อี้เริ่มชัดเจนขึ้น
เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งร้องอย่างมีชีวิตชีวา: "พี่เดลิส? พี่เดลิส! เธอไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?"
อีกเสียงหนึ่งเป็นหญิงสาวทุ้มนุ่มดังมาจากเหนือหัว: "พอแล้ว ดอร์ท แขกยังไม่ค่อยสบาย อย่าส่งเสียงดัง"
เดลิส? ดอร์ท? เจียงหล่านเยว่ขมวดคิ้ว สมองที่เหมือนโจ๊กพยายามหมุน: ชื่อสองชื่อนี้คุ้นมาก เธอเคยได้ยินที่ไหนนะ ที่ไหนกัน?
เหมือนกับ...
"ดูสิ" น้ำเสียงของหญิงสาวเจือความครึกครื้นเบาๆ "เธอตื่นแล้ว"
เจียงหล่านเยว่ลืมตาขึ้น ไปสบกับดวงตาสีเขียวอ่อนคู่หนึ่งที่อ่อนโยน เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ใส่หมวกแหลม ดันหมวกแหลมเข้าไปในขอบเขตการมองเห็น ดวงตาสีฟ้ากลมโต ก้มลงมองเธอเหมือนแมวน้อย