เจียงหล่านเยว่ไม่รู้ว่าลูกหมาป่าได้ม้วนกระดาษมาจากไหน บางทีอาจจะเป็นหีบสมบัติสูงๆ หรือบางทีอาจจะเป็นรังของสัตว์ประหลาด—มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
ยาชีวิตประสิทธิผลต่ำออกฤทธิ์ทันที เห็นได้ชัดว่าแผลบนตัวลูกหมาป่ากำลังสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า นางอุ้มลูกหมาป่าพร้อมกับเบาะนุ่มๆ ออกจากบ้านสัตว์เลี้ยง ระหว่างนั้นก็ดูสภาพคราบเลือดอย่างละเอียด แล้วคาดเดาว่าลูกหมาป่าอยู่ในบ้านสัตว์เลี้ยงมานานกว่าหนึ่งวันแล้ว
เจียงหล่านเยว่หันหลังชนประตูไม้เปิดออก ใช้เท้างัดปิด จากนั้นก็เปิดเตาผิง แล้ววางลูกหมาป่าลงข้างๆ ตอนนี้นางไม่มีอะไรจะกินได้ เลยหยิบน้ำยาบำรุงออกมาจากถุงแผนโภชนาการสองหลอด เทใส่จานอาหาร
เป็นจานอาหารที่ลูกหมาป่าเคยใช้
ลูกหมาป่าดูเหมือนจะจำได้เช่นกัน ยื่นหัวไปใกล้จาน ไม่นานก็ส่งเสียงเลียดังเยี่ยกๆ
เจียงหล่านเยว่หยิบชุดลำลองเดินเข้าห้องน้ำ นางเหนื่อยมากจริงๆ ข้างนอกยังมีลูกหมาป่าอีก แค่รีบอาบน้ำอย่างลวกๆ แล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกชื้นออกมา เดินมานั่งขัดสมาธิข้างๆ ลูกหมาป่า เปิดปากลูกหมาป่าแล้วป้อนมอสเกล็ดดาวหนึ่งชิ้น จากนั้นเติมน้ำยาบำรุงอีกสองหลอดลงในจาน แล้ววางสัญญาผูกพันไว้บนพื้น แล้วก็ประคองหัวลูกหมาป่าไว้
นางถามอย่างจริงจัง: "เจ้าจะทำสัญญากับข้าหรือ?"
อาการของลูกหมาป่าดีขึ้นมากแล้ว ได้ยินดังนั้นก็ขยับตัว ยื่นอุ้งเท้าหน้าซ้ายออกมา
"นี่หมายความว่าอะไร?" เจียงหล่านเยว่ไม่เข้าใจ แต่ก็ยังเอื้อมมือไปลูบอุ้งเท้าซ้ายอย่างให้การตอบรับ "จะจับมือกับข้างั้นเหรอ?"