เจียงหล่านเยว่เก็บมีดสั้น แล้วมองพัสดุที่สูงเท่าครึ่งตัวของตนด้วยความลำบากใจ
หลังใช้บัตรผ่านระยะสั้น ช่องกระเป๋าเป้ของเธอว่างลงหนึ่งช่อง ซึ่งน่าจะพอใส่พัสดุได้พอดี แต่ปัญหาคือ พัสดุชิ้นนี้หลังจากใส่รหัสลับแล้วกลับกลายเป็นสองชิ้น
[พัสดุจากสาขาสหพันธ์นกพิราบสื่อสารของสมาคมการค้าฟูลาวี]*1, [พัสดุจากสมาคมนักสำรวจ]*1
จะทิ้งอันที่ไม่สำคัญไปดีไหม? เจียงหล่านเยว่ตัดสินใจไม่ลง
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉันไม่พอใจที่กำลังลองสานตะกร้าจากใบหญ้าได้รับข้อความส่วนตัว
[46-95083: ขอยืมกรอบการแลกเปลี่ยนของเราหน่อยได้ไหม?]
ที่จริงฉันไม่พอใจอยากทำแบบนี้มานานแล้ว แต่จะว่าไป เธอรู้สึกว่า 46-95083 บางทีก็...เย็นชาไปหน่อย? ยังไงก็มีความห่างเหินอยู่บ้าง ตอนนี้ที่อีกฝ่ายเอ่ยปากขอก่อน ก็เหมือนระยะห่างนั้นถูกทำให้ใกล้ขึ้นอย่างประหลาด
ฉันไม่พอใจตอบกลับอย่างมีความสุข
ฉันไม่พอใจ: เชิญเลย (ภาพกระต่ายยื่นมือjpg)
เจียงหล่านเยว่เดินออกจากเส้นทางชีวิต พร้อมกับโยนวัสดุที่เก็บได้ระหว่างทางทั้งหมดไปบนกรอบการแลกเปลี่ยน
กระเป๋าเสื้อและช่องกระเป๋าเป้ว่างเปล่าหมด ตามนิสัยของเธอ เธอควรจะหยิบธนูออกมาแล้วเก็บของให้เต็มช่องระหว่างทางกลับ แต่ตั้งแต่ก้าวออกจากที่หลบภัย เธอก็ไม่ได้หลับตาเลย นี่เป็นคืนที่สามแล้ว แถบสุขภาพในหน้าต่างสถานะขึ้นสถานะ "เหนื่อยล้าอย่างหนัก" แถบพละกำลังเป็นสีแดง พร้อมหมายเหตุ "อัตราการลดของพละกำลังเพิ่มขึ้น"