คนที่เคยนอนดึกประจำจะรู้ดีว่าการนอนชดเชยหลังจากอดหลับอดนอนมานานนั้นเป็นกระบวนการที่ยาวนานมาก
เจียงหล่านเยว่ลืมตาขึ้นมา ในห้องมืดทึบ เธอหลับตั้งแต่ฟ้าจะสางจนถึงยามค่ำคืน แม้กระนั้นสมองและหัวใจของเธอก็ยังประท้วงไม่หยุด
แย่แล้ว สมัยสอบปลายภาคเธอเคยนอนวันละสองชั่วโมงก็ยังกระฉับกระเฉงได้ แต่ตอนนี้กลับมาเสี่ยงเสียชีวิตกะทันหันในโลกเอาชีวิตรอดหรือไงนะ?
เจียงหล่านเยว่คลำเปิดโคมไฟตั้งพื้น แสงสีขาวนวลอันอบอุ่นสาดส่องทั่วกระท่อมไม้ เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ค่อยๆ คิดในใจว่า คงต้องเข้านอนให้เร็วกว่าปกติไปอีกหนึ่งสัปดาห์เป็นอย่างน้อย
ไม่ไกลออกไปก็มีเสียงเล็บขูดประตูดังขึ้น เบามาก คราวนี้ขูดที่ประตูใหญ่ เธอมองไปรอบๆ ยืนยันว่าดาวหางไม่ได้อยู่ในบ้าน แล้วก็ผงกหัวจะลุกไปเปิดประตู แต่ทันใดนั้นก็มีเสียง "ตุบ" ดังมาจากหน้าประตู ประตูไม้เปิดออกพร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าด ดาวหางห้อยอยู่ที่ลูกบิดประตูหมุนตัวเข้ามา
คนกับหมาป่ามองตากัน
ดาวหางเบนสายตาหลบก่อน กระโดดลงจากลูกบิดประตู แล้วใช้หัวดันประตูเบาๆ ให้ปิด
เจียงหล่านเยว่ครุ่นคิด: ที่หลบภัยนี้มีปัญหาด้านความปลอดภัยจริงๆ หรือว่าดาวหางฉลาดขนาดนี้ เรียนรู้ที่จะเปิดปิดประตูได้แล้ว?
กำลังคิดอยู่ ดาวหางก็เดินมาหมอบข้างเตียง เอาหัวหนุนบนขาหน้าทั้งสองข้าง เงยหน้ามองเธอแล้วสีหน้าเหมือนกำลังออดอ้อน
เจียงหล่านเยว่จำได้ว่าดาวหางเป็นลูกหมาป่าที่รักความสะอาดมาก แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าบ้านสัตว์เลี้ยงจัดการขับถ่ายเองได้ จึงลูบหัวมัน: "ไปเข้าห้องน้ำที่บ้านสัตว์เลี้ยงมาสินะ?"
ดาวหางยื่นขาหน้าซ้ายออกมา
การต้องออกไปเปิดประตูบ่อยๆ ก็ไม่ใช่เรื่องดี เจียงหล่านเยว่หาวแล้วลุกออกไป เอาบ้านสัตว์เลี้ยงกลับมา ตั้งใจจะวางไว้ในห้องน้ำอีกครั้ง