ซิกกรูนมองเห็นผู้มาเยือนที่เดินมาจากที่ไกลๆ
ผมสีดำสนิท ดวงตาสีดำสนิท ถึงแม้จะอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ที่สุด สีหน้าก็ยังคงสงบนิ่งอย่างยิ่ง
อัศวินแห่งยุคเก่าหันมาร่างตรงยืนตระหง่าน มือกุมด้ามกระบี่ที่เอว ศีรษะก้มลงเล็กน้อย ผมสีส้มแดงถูกเกล้าอย่างเป็นระเบียบไว้ที่ท้ายทอย มุมปากยิ้มบางๆ ความมั่นใจที่พลิ้วไหวอยู่ที่หางตาและปลายคิ้ว สุกสว่างราวกับดวงอาทิตย์
นางเอ่ยอย่างเปิดเผยว่า "พบกันอีกแล้ว 46-95083"
เจียงหล่านเยว่ได้ยินแล้วถึงกับสะดุดเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ นางไม่เคยรู้สึกอย่างไรกับไอดีของตัวเอง จนกระทั่งซิกกรูนทุกครั้งที่พบหน้าก็เรียกไอดีของนางอย่างจริงจังทุกที
นางยืนนิ่ง ส่งพายไข่ที่จัดใส่ไว้อย่างดีหนึ่งชิ้นให้ซิกกรูน แล้วรับผ้าพันแผลสีดำม้วนหนึ่งที่ซิกกรูนส่งให้มา สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ "เรียกฉันแบบนี้ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษในคุก"
"ขอโทษที คงทำอย่างอื่นไม่ได้ ตอนเรียนที่สถาบันอัศวินของศาสนจักร ในรุ่นเดียวกันเรียกชื่อกันตรงๆ ฉันชินไปแล้ว" ซิกกรูนรับพายไข่มาถือด้วยมือเดียว ยกขึ้นใต้จมูกสูดดมเบาๆ แล้วพูดอย่างมั่นใจ "ใช้ข้าวสาลีเขียว เบอร์รีเหมยเหม่ย ไข่ไก่ยักษ์ และดอกไม้น้ำเชื่อมเกาลัด"
เจียงหล่านเยว่กำลังพันผ้าพันแผลรอบข้อมือ พอได้ยินก็ยิ้ม พูดหยอกเย้าว่า "นอกจากอัศวินศักดิ์สิทธิ์แล้ว เธอมีอาชีพอื่นอีกไหม อย่างเช่นนักวิจารณ์อาหารอะไรแบบนั้น"
ซิกกรูนยิ้มกว้าง ตอนที่นางยิ้ม ร่างกายเอนไปด้านหลัง ดวงตาไม่ได้หยีลง ดูแล้วดุดันพอสมควร
"ขอบใจที่ยอมรับนะ แต่ไม่มีอาชีพเสริมแบบนั้น แค่เพื่อนตอนเด็กทำอาหารเก่งมาก บางครั้งก็ให้ฉันช่วยชิมและวิจารณ์"