เอาชีวิตรอดในเกม: ฉันมีเกาะกลางทะเลสาบ

ตอนที่ 113 ซิกกรูนผู้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

6 นาที· 1.4K คำ

เจียงหล่านเยว่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร

บนโต๊ะสีไม้วอลนัทเข้มมีเอggทาร์ตข้าวสาลีเขียวซอสเบอร์รีเหม่ยเหม่ยสองชิ้นกับโจ๊กเค็มหั่นหมูและขิงเทียมวางอยู่หนึ่งชาม เมื่อวานแมคแถมไส้กรอกหมูทำเองมาให้ เอาล่ะก็อบลินแอลเคมีทำอาหารต้มไว้สองแท่ง ผ่าครึ่งวางบนจาน โรยเครื่องปรุง และวางใบไม้สองใบไว้ตกแต่ง

ระดับความเป็นอยู่เทียบกับก่อนฤดูมรสุมนี่คือการก้าวกระโดดแบบทวีคูณ

แต่เธอตื่นเช้าไปหน่อยในวันนี้ เอggทาร์ตกับโจ๊กยังกินไม่ได้ในตอนนี้ ทำได้แค่ใช้ส้อมจิ้มไส้กรอกกินไปพลางตรวจสอบนกไขลานที่วางอยู่บนตัก พลางกลอบลินแอลเคมีทำความสะอาดกับกลอบลินแอลเคมีทำอาหารดูจะสนใจนกไขลานตัวนี้มาก ลอยตัวขึ้นลงเบา ๆ ในระยะห่างพอเหมาะ

ตอนที่เจียงหล่านเยว่พากระรอกเหมันเหมียนกลับมา ในตอนแรกก็เพื่อหลบฤดูภัยพิบัติ

เธอไม่คิดว่ากระรอกเหมันเหมียนจะไปมาได้สบายในฤดูมรสุม แต่ไม่คิดว่ากระรอกเหมันเหมียนที่ไปมาได้สบายในฤดูมรสุมจะออกไปทุกวัน แล้วก็กลับมาอย่างชุ่มเหงื่อ พกของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ มาให้มัน

ถึงกระรอกเหมันเหมียนจะมีพรสวรรค์ในการตามหาสมบัติ ของที่เจอกในฤดูมรสุมก็ต้องลดทอนลงมาก ดังนั้นของขวัญเหล่านี้ส่วนมากเลยไม่ใช่ของใหญ่โตเว็บเป็นปลาตัวลื่น ๆ บางทีเป็นไม้หอม ๆ นานนานก็นได้หีบสมบัติไม้มาใบหนึ่งดูท่าจะเคยถูกฝังใต้ดิน แล้วถูกน้ำฝนซัดจนโผล่ออกมา

เจียงหล่านเยว่ชอบอยู่เสมอ ปลาตัวลื่น ๆ หมักแล้วขึ้นเสำ ไม้หอม ๆ ก็ตอนแต่งเป็นป้ายไม่มีเรื่องยาก แขวนไว้ข้างหน้าต่างเป็นเครื่องหอมแบบไม้เบา ๆ หีบสมบัติไม้ไม่ต้องพูดถึง เธอคิดไปเองว่ากระรอกเหมันเหมียนเป็นเหมือนกบเที่ยวท่อง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป