พ่อของซิกกรูนไม่ใช่ว่าจะไร้พรสวรรค์ด้านอัศวิน หากแต่พรสวรรค์ด้านร่างกายแทบทั้งหมดของเขาถูกเติมลงไปในสมองจนหมด
ที่เขาสามารถเป็นครูคนแรกของซิกกรูนได้ ก็เพราะในวัยเด็กเขาเติบโตมาพร้อมกับพี่ชายคนโตของเขา—ซึ่งก็คือนักดาบที่เก่งกาจที่สุดในตระกูลโรเลอร์ในยุคนั้น—ทำให้พื้นฐานการฝึกของเขามั่นคงและได้มาตรฐาน
ส่วนซิกกรูนในช่วงเริ่มต้นฝึกขั้นพื้นฐานนั้น ทำได้แย่กว่าพ่อของเธอในวัยเดียวกันเสียอีก
“ปัญหาที่ชัดเจนที่สุดคือ แขนของฉันไม่มีแรง”
เจียงหล่านเยว่มองดูปลายแขนที่โผล่ออกมาจากชุดของซิกกรูน เส้นกล้ามเนื้อเป็นมัดสวยงาม เส้นเลือดปูดออกมาอย่างมีระเบียบ ไม่กี่วันก่อนเธอคลานไม่ไหวจริง ๆ ซิกกรูนใช้มือเดียวก็สามารถยกเธอให้ลอยจากพื้นได้
“ยากที่จะเชื่อจริง ๆ”
ซิกกรูนได้ยินก็กำมือลองแรง ปลายแขนที่โผล่ให้อากาศเห็นปูดขึ้นแล้วก็แฟบลง เธอยิ้มแล้วพูดว่า “หลายคนพูดแบบนั้น แต่ความจริงก็คือความจริง”
อัศวินต้องถือโล่และดาบอันหนักอึ้ง ต้องรั้งบังเหียนม้าศึก แขนที่ไม่มีแรง สำหรับซิกกรูนที่ใฝ่ฝันจะเป็นอัศวิน ถือเป็นการโจมตีที่หนักหนาสาหัสมาก
แต่ซิกกรูนเป็นเด็กที่เข้มแข็งมาตั้งแต่เด็ก เธอไม่ฉลาดเท่าเหล่าทายาทรุ่นหลังของตระกูล แต่เธอเพียรพยายามและตั้งใจมากกว่าทายาทรุ่นไหน ๆ และไม่ถูกรบกวนจากภายนอกได้ง่าย ๆ
แขนไม่มีแรง ก็ยกกระบี่ฝึกซ้อมฟันให้ครบหมื่นครั้ง ยุทั้งวันทั้งคืนกับโล่อันหนักอึ้งสำหรับเธอในตอนนั้น ปฏิกิริยาไม่ไว ก็ขอให้พ่อแม่คนรับใช้โจมตีเธอได้ทุกเมื่อ จนกว่าเธอจะตอบสนองได้อย่างถูกต้อง ความทนทานต่อความเจ็บปวดไม่สูง ก็แอบเปลี่ยนผ้าพันแผลป้องกันเป็นผ้าพันแผลธรรมดา ปล่อยให้บาดแผลที่ฝ่ามือและหัวเข่าซ้อนทับกันไม่หยุด
คนมากมายบอกเธอทั้งต่อหน้าและลับหลังว่า เธอไม่ถนัดเรื่องนี้ แต่สุดท้าย เมื่อเห็นหยาดเหงื่อที่เธอหลั่งไหลตั้งแต่เช้าจรดเย็น ก็ไม่มีใครกล้าพูดแบบนั้นกับเธออีก