กว่าเจียงหล่านเยว่จะตั้งสติกลับมาได้ รถฟักทองก็พาดอร์ทหายลับไปเสียแล้ว
เธอยืนอยู่บนที่สูงหรี่ตามองหาอย่างละเอียด จนแน่ใจว่าดอร์ทไม่ได้อยู่แถวนั้นแล้ว ก็ปีนข้ามยอดรั้วออกจากตลาดที่แออัดที่สุดมาได้
“เยว่เอ๋ย! เยว่เอ๋ย!” ป้าขายพายน้อยเห็นเข้า ก็ตะโกนเรียกแต่ไกล “พายุใหญ่กำลังจะมา รีบกลับไปหลบฝนที่บ้านเดลิสเถอะ”
เดลิส... เดลิส!? ตอนนี้เดลิสยังอยู่นอกเมืองหรือเปล่านะ?
เจียงหล่านเยว่รีบโบกมือลาป้า แล้วรีบเดินไปที่ปากทางเข้าเมือง เธอเห็นยอดไม้พลิ้วไหวเป็นลูกคลื่นเพราะลมที่พัดกระโชกขึ้นมาอย่างกระทันหัน เห็นแม่น้ำที่ซัดเป็นเกลียวคลื่น แต่ก่อนที่ลุงที่เฝ้าประตูเมืองจะทันได้ห้ามไว้ เธอก็ชนเข้ากับกำแพงอากาศใส ๆ เสียก่อน
ยังออกไปไม่ได้อยู่ดี
“เธอบ้าไปแล้วหรือไง!” ลุงคว้าปกเสื้อด้านหลังเธอไว้ แล้วตะโกนสุดเสียงท่ามกลางสายลม “พายุที่หนักที่สุดของฤดูมรสุมกำลังจะมาแล้ว ไสหัวกลับเข้าไปในบ้านเดี๋ยวนี้นะ!”
“เดลิส!” เจียงหล่านเยว่ตะโกนจนเจ็บคอ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงตัวเอง “เดลิสยังไม่กลับมา!”
“เฮ้ย! เดลิสไม่เหมือนเธอหรอกน่า หล่อนเป็นมือโปรเรื่องเอาตัวรอดจากฤดูมรสุม—”
ปากของลุงขยับขึ้น ๆ ลง ๆ แต่ที่เข้าหูเจียงหล่านเยว่มีแต่เสียงลมโหยหวน
เจียงหล่านเยว่จำต้องแปลงร่างเป็นนักภาษามือ “ได้ยินไม่ชัด! ช่วงหลังนี่ได้—ยิน—ไม่—ชัด—”