ของที่เธอได้มาจากซากปรักหักพังไม่ได้มีแค่ดอกไม้กรีนดอกเดียว ไอคอนถุงผ้าเชือกรูดปรากฏอยู่ในช่องสุดท้ายของกระเป๋า ปากถุงที่ยังไม่ได้รูดแน่นเผยให้เห็นสมุดเล่มหนึ่งกับขวดยา
[ของขวัญจากเมืองกรีนทาวน์: ของขวัญที่เมืองกรีนทาวน์มอบให้เยว่]
เธอพยุงตัวลุกขึ้นยืน เปิดแผงควบคุม นาฬิกาแม่มดด้านข้างบอกเวลาเป็นบ่ายสามโมง ช่องแชตถูกรัวเร็วมาก ข้อความส่วนตัวเด้งเหมือนถูกไฟช็อต พอเปิดข้อความส่วนตัว ข้อความของฉันไม่พอใจก็พุ่งเข้ามาเต็มหน้า
[ฉันไม่พอใจ: ตายแล้ว ตัวเลขเล็กๆ นายไม่รู้หรอกว่าฉันเจออะไรมาบ้าง (เอามือกุมหน้า.jpg)]
[ฉันไม่พอใจ: ฉันเดินอยู่บนถนนดีๆ กลับถูกลากเข้าไปในซากปรักหักพังได้ยังไงกัน! (ทำท่าประกอบ.jpg)]
[ฉันไม่พอใจ: แล้วซากปรักหักพังนี่มันโรคจิตสุดๆ ไปเลย! พอฉันเข้าไป ฝูงก็อบลินก็ลากฉันไปเรียกหัวหน้าทีม จะให้ร่วมบุกหมู่บ้านเอลฟ์ ฉันบอกว่าไม่ไหวๆ พวกมันก็บอกว่าทำได้ๆ แค่ฉุดกระชากก็ครึ่งวันแล้ว (เหนื่อยหน่าย.jpg)]
[ฉันไม่พอใจ: โลกเอาชีวิตรอดตั้งฉันเป็นก็อบลินได้ยังไง! ฉันชัดๆ ว่าเป็นสาวสวยสูงเพรียว ฉันว่าฉันสมัครเข้าร่วมหมู่บ้านเอลฟ์ได้เลย (ตะโกนก้อง.jpg)]
แบบนี้เองที่เผยเพศและช่วงอายุที่ไม่เคยปิดบังออกมา
[ฉันไม่พอใจ: ฉันเจออะไรหนักขนาดนี้ยังไม่ผ่านด่านแรกเลย (อาฆาต.jpg)]
[ฉันไม่พอใจ: ตัวเลขเล็กๆ วันนี้นายไม่สนใจฉันเลย (แมวยื่นหัวมา.jpg)]
เหมือนจะรู้ว่าตัวเลขเล็กๆ เข้าไปในซากปรักหักพัง ฉันไม่พอใจจึงส่งคำอธิษฐานอย่างเคร่งขรึมมา
[ฉันไม่พอใจ: หวังว่านายจะไม่ถูกตั้งเป็นก็อบลินนะ (อธิษฐานอย่างเคร่งขรึม.jpg)]