เสียงของดอร์ทดังขึ้นในสนามหญ้า ขณะที่เจียงหล่านเยว่กำลังนั่งอยู่บนขอบเตียง หัวใจเต้นระรัวกับรอยคล้ำใต้ตาทั้งสองข้าง คิดทบทวนชีวิตอย่างจริงจัง
เวลาสำรวจซากปรักหักพังมีเพียงสองวัน แน่นอนว่าเธอไม่สามารถนอนหลับสบายได้ทั้งคืน เมื่อคืนหลังจากแน่ใจว่าเดลิสหลับแล้ว เธอแอบปีนหน้าต่างชั้นสองลงไป ใช้เวลาทั้งคืนสำรวจแทบทุกซอกทุกมุมของเมืองกรีนทาวน์ เนื่องจากตอนนี้ไม่สามารถใช้สกิลตรวจสอบได้ เธอจึงเก็บรวบรวมสิ่งของที่ดูเหมือนไอเทมทั้งหมด แต่ต่างจากเมื่อวานที่แม้แต่ก้อนหินก็ถูกระบุว่าเป็นไอเทม เธอถึงกับงมเหรียญขอพรจากสหพันธ์เขตเหนือขึ้นมาจากน้ำ แต่ตลอดทั้งคืนกลับไม่มีการประกาศจากระบบแม้แต่ครั้งเดียว
ที่แปลกกว่านั้นคือเมื่อเธอพยายามจะออกนอกเขตเมือง กลับรู้สึกได้ถึงกำแพงอากาศ
ดูเหมือนซากปรักหักพังแห่งนี้จะเป็นสถานที่ที่เข้าออกไม่ได้
เสียงเปิดประตูดังขึ้นจากชั้นล่าง
“พี่เดลิส!” เสียงดอร์ทดังขึ้นมาจากข้างล่าง “หนูเอาคุกกี้ปลาทองคำที่ป้าฮาวีอบมาฝากด้วย”
เสียงของเดลิสฟังดูเหมือนลำบากใจเล็กน้อย “คุกกี้ปลาทองคำน่ะเหรอ... ป้าฮาวีคิดอะไรอยู่ถึงเอามาทำคุกกี้?”
“หนูก็ไม่รู้สิ” ดอร์ทพูดอย่างร่าเริงเกินเหตุ “ไม่อร่อยมากเลย ต้องระวังก้างปลาทิ่มปากด้วยนะ พี่เดลิสลองชิมดูสิ พี่เยว่ตื่นหรือยัง?”
พูดด้วยน้ำเสียงสดใสแต่เนื้อหาน่ากลัวมาก
พี่เยว่จำใจตื่น กินคุกกี้ปลาทองคำไปครึ่งชิ้นอย่างยากลำบาก กับโจ๊กธัญพืชดอกไม้นมที่เดลิสต้มให้ตอนเช้า ท่ามกลางสายตาที่คาดหวังของดอร์ทและสายตาที่ตึงเครียดของเดลิส เธอพูดอย่างสุภาพว่า “มันให้ความรู้สึกคล้ายกับ ‘อาหารเลิศรส’ ที่ฉันเคยได้ยินมา”