ดอกไม้กรีนไม่ได้ถูกแจกจ่ายโดยใครในเมืองกรีนทาวน์ มันปรากฏขึ้นบนอกเสื้อของผู้ได้รับเชิญด้วยตัวเอง และคอยชี้ทางให้ผู้ได้รับเชิญที่เข้ามาในทะเลหยกมรกต
ส่วนเรื่องหลักการ... เดลิสเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
เห็ดอบครีมผลไม้แบนเสร็จเรียบร้อย เดลิสใส่ลงในกล่องอาหารพกพาอันประณีต แล้วให้เจียงหล่านเยว่เป็นคนถือ เดินออกจากบ้านเป็นแถวหน้า-หลัง
บ้านหลังเล็กๆ ของเมืองกรีนทาวน์มองจากระยะไกลดูเหมือนเบียดเสียดกันแน่น แต่จริงๆ แล้วระยะห่างพอสมควร ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว เฟินต้นสูงที่ปลูกเรียงรายสองข้างทางหินสีเทาเรืองแสงอ่อนๆ นวลๆ พวกเธอเดินเคียงข้างกัน เสียงของเดลิสทั้งเรียบและอ่อนโยน
"โดยทั่วไป ถ้าไม่สวมดอกไม้กรีนจะไม่สามารถหาที่ตั้งของเมืองกรีนทาวน์เจอ แม้แต่สมาคมการค้าฟูลาวีก็ส่งสินค้าแค่ถึงพิกัดที่กำหนด ซึ่งห่างจากตัวเมืองประมาณครึ่งชั่วโมง หลายปีมานี้ มีเพียงไล้อินคนเดียวที่เป็นข้อยกเว้น เขาล้มลงที่หน้าประตูเมืองในคืนฤดูหนาวที่มีหิมะตกเมื่อสิบปีก่อน ลุงบาร์ตันเก็บเขามา ตอนนั้นหน้าตาของเขาไม่ต่างจากตอนนี้เลย
เจียงหล่านเยว่คาดเดา: "เผ่าพันธุ์อายุยืน"
"ครึ่งเดียว" เดลิสยักไหล่ "ตัวเขาเองจำอะไรไม่ได้เลย นางป้าฮาวีถึงกับจำได้ว่าเขาเป็นครึ่งเอลฟ์"
มีชาวเมืองเห็นพวกเธอจากที่ไกลๆ แล้วตะโกน: "ดูสิ เดลิสกับแขกน้อยของเรา"
เจียงหล่านเยว่จึงเดินไปกับเดลิส หยิบชามปากกว้างขึ้นมาตักซุปเข้มข้นร้อนๆ ให้
เดลิสแนะนำว่า: "อาหย่วนทำเอง รสชาติดีมาก"
เจียงหล่านเยว่ปฏิเสธ: "เดลิสสอนดีต่างหาก"
คุณลุงคุณป้าและหนุ่มสาวน้อยใหญ่ยิ้มรับ แล้วแอบยัดของเล็กๆ น้อยๆ ที่อยู่ใกล้ตัวลงไปในช่องล่างของกล่องอาหาร พร้อมพูดหยอกเย้าว่า: "ดูท่าเด็กสาวสองคนของเราจะเข้ากันได้ดีนะ"