ซูเนี่ยนเหอไม่เข้าใจ “ลึกลับขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ถ้าคุณรู้ล่วงหน้า พรุ่งนี้การแสดงคงไม่สนุกเท่านี้”
ลู่จิ่งชวนพูดอย่างมีเลศนัยพลางลงมือปิดคอมพิวเตอร์
คอมพิวเตอร์ทำงานช้าอยู่บ้าง ซูเนี่ยนเหอจึงรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย
“เมื่อกี้เซิร์ฟเวอร์ประมวลผลหนักเกินไป ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะหยุดได้”
จู่ ๆ ลู่จิ่งชวนก็นึกถึงข้อสงสัยอย่างหนึ่ง เขาถามซูเนี่ยนเหอว่า
“ตอนคุณเรียกใช้เซิร์ฟเวอร์ที่บริษัท ต้องประมวลผลข้อมูลจำนวนมากขนาดนี้ทุกครั้งเลยหรือเปล่า?”
ซูเนี่ยนเหอตอบตามตรง “แต่ละครั้งไม่เหมือนกัน แต่ปริมาณข้อมูลไม่น้อยเลย
แต่คุณวางใจได้ ฉันใช้เซิร์ฟเวอร์เครื่องที่ว่างอยู่หลังจากระบบใหม่เริ่มใช้งานแล้ว
อีกอย่าง ฉันเรียกใช้ตอนนอกเวลางาน ต่อให้ใช้ในเวลางาน ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการทำงานของระบบโดยรวมของบริษัทแม้แต่น้อย
แล้วก็ ฉันไม่ได้ใช้ฟรี ๆ นะ ฉันจ่ายเงินแล้ว”
ลู่จิ่งชวนเลิกคิ้ว “จ่ายเงิน?”
วิธีทำของซูเนี่ยนเหอทำให้เขาประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
“ใช่ ทุกครั้งฉันจ่ายค่าใช้เซิร์ฟเวอร์ 500,000 หยวน รวมสามครั้ง อี๋นัวร์โอนเข้าบัญชีบริษัทโดยตรงทั้งหมด”
ลู่จิ่งชวนมองเธอเงียบ ๆ
ซูเนี่ยนเหอเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา จึงลองถามหยั่งเชิงว่า
“คืนนี้ฉันใช้คอมพิวเตอร์ของคุณที่บ้านหารายได้เสริม คุณคงไม่คิดจะเรียกเก็บค่าใช้เครื่องด้วยหรอกใช่ไหม?”
สีหน้าลู่จิ่งชวนดูไม่ค่อยดีนัก เขาถามว่า
“ทำไมต้องจ่าย? คุณเป็นภรรยาผมนะ คิดว่ากลุ่มบริษัทลู่เป็นของใคร?”
ซูเนี่ยนเหอฟังออกว่าลู่จิ่งชวนน่าจะเข้าใจเธอผิด
“คุณทำอะไรระมัดระวังรอบคอบมาตลอด ไม่รู้หรือว่าบัญชีบางอย่างต้องทำไว้ให้คนนอกเห็น?”
ลู่จิ่งชวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะผ่อนคลายลง เขาพ่นลมหายใจเบา ๆ แล้วหัวเราะออกมา