ห้องอาบน้ำบ้านพี่ลานเพิ่งสร้างเมื่อปีที่แล้ว
ดัดแปลงจากห้องเก็บของห้องหนึ่งทางด้านตะวันออกของลานบ้าน ปูพื้นด้วยปูนซีเมนต์ ติดกระเบื้องสีขาวบนผนัง แม้บางจุดจะหลุดล่อนไปแล้ว แต่ในหมู่บ้านก็ถือว่าดูดีมีหน้ามีตา
เธอบิดสวิตช์เครื่องทำน้ำอุ่น ซึ่งเป็นระบบพลังงานแสงอาทิตย์ ตากแดดมาทั้งวัน น้ำจึงกำลังร้อนได้ที่
“เปิดน้ำไว้ให้แล้วนะ เข้าไปอาบได้เลย” เธอตะโกนบอกที่หน้าประตู พยายามทำเสียงให้เป็นธรรมชาติที่สุด “ผ้าเช็ดตัวแขวนอยู่หลังประตู ผืนใหม่”
หลวีเหลียงยกม่านประตูแล้วเดินเข้าไป
จากนั้นเขาก็กดสวิตช์บนผนัง
ไฟสว่างขึ้น
เป็นหลอดไฟขาวที่มีกำลังวัตต์สูง ส่องสว่างไปทั่วห้องอาบน้ำ
กระเบื้องสีขาวสะท้อนแสง จนสว่างจ้าแสบตา
พี่ลานยืนอยู่หน้าประตู หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้น
เธอไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้
เธอควรเดินออกไป
ไปนั่งในห้องโถง หรือไปให้อาหารไก่ในลานบ้าน จะทำอะไรก็ได้ แต่อย่ายืนอยู่ตรงนี้
แต่เธอกลับไม่ไป
เท้าของเธอเหมือนถูกตอกตรึงไว้กับพื้น
ประตูปิดอยู่ แต่ประตูห้องอาบน้ำเป็นประตูไม้แบบโบราณ ช่องระหว่างบานประตูกว้างมาก
แสงไฟลอดออกมาจากช่องประตู
เธอได้ยินเสียงน้ำ
ซ่า ซ่า
เขากำลังอาบน้ำ
เธอได้ยินเสียงเท้าเขาเหยียบพื้นซีเมนต์ ดังทึบ ๆ ทีละก้าว
เธอได้ยินเสียงเขาบิดผ้าเช็ดตัว น้ำถูกบีบออกมา หยดลงบนพื้น
เธอยืนนิ่งอยู่หลังประตู ไม่ขยับเขยื้อน
ในหัวสับสนวุ่นวายไปหมด
เธอนึกถึงข่าวลือพวกนั้น
ข่าวลือเกี่ยวกับเอ้อหลี่ว์
เวลาพวกผู้หญิงในหมู่บ้านพูดถึงเรื่องนั้น เธอไม่เคยพูดอะไรสักคำ ได้แต่ยิ้ม แต่หลังจากยิ้มแล้ว เวลานอนอยู่บนเตียงคนเดียว เธอก็เคยคิดเหมือนกันว่า—จริงหรือเปล่านะ