วันที่สอง งานศพ
ฟ้ายังไม่ทันสาง ทุกคนก็เริ่มวุ่นวายกันแล้ว
หลวีเหลียงถูกเรียกไปทำงานจิปาถะสารพัด ทั้งยกโต๊ะ จัดเก้าอี้ ต้มน้ำ ผ่าฟืน และไปรับญาติที่มาร่วมไว้อาลัยตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน เขาวิ่งวุ่นไปทั่ว ราวกับลาที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ภายนอกเขายังคงทำท่าซื่อบื้อเหมือนเดิม
คนอื่นสั่งให้ทำอะไร เขาก็ทำตามทุกอย่าง ท่าทางงุ่มง่าม สายตาเหม่อลอย บางครั้งก็แสยะยิ้มออกมา
แต่มือของเขากลับมั่นคงมาก
ตอนผ่าฟืน ขวานทุกครั้งฟันลงตรงรอยแตกของท่อนไม้อย่างแม่นยำ เสียงฉับเดียว ไม้ก็แยกเป็นสองซีก
ตอนยกโต๊ะ เขายกสองตัวด้วยตัวคนเดียว มั่นคง ไม่โคลงเคลงแม้แต่น้อย
ตอนรับญาติ เขาเดินนำทางอยู่ข้างหน้า ก้าวไม่เร็วไม่ช้า คอยรักษาระยะห่างจากคนที่ตามหลังได้พอดี
รายละเอียดเหล่านี้ คนส่วนใหญ่ไม่ได้สังเกต
แต่โจวเสี่ยวเหอสังเกตเห็น
เธอยืนอยู่หน้าศาลา มองแผ่นหลังของหลวีเหลียงที่กำลังวุ่นอยู่ในลานบ้าน แววตาซับซ้อน
เธออธิบายความรู้สึกนั้นไม่ถูก
ผู้ชายคนนี้ เมื่อวานร้องไห้ต่อหน้าเธอเหมือนเด็ก แต่วันนี้กลับทำงานคล่องแคล่วกว่าทุกคน
เขาโง่จริงหรือ? อาจจะใช่ แต่คนโง่จะมีมือมั่นคงขนาดนี้ได้หรือ? คนโง่จะเชื่อฟัง ทำทุกอย่างได้เรียบร้อยครบถ้วนขนาดนี้ได้หรือ?
เธอไม่กล้าคิดต่อ
---
งานศพเสร็จสิ้นลง
บ่ายสามสี่โมง ญาติกลุ่มสุดท้ายก็จากไป
ลานบ้านเละเทะไปหมด พื้นเต็มไปด้วยก้นบุหรี่ เปลือกเมล็ดแตง และแก้วกระดาษใช้แล้ว โต๊ะเก้าอี้วางเอียงระเกะระกะ ราวกับสนามรบหลังศึกสงคราม