พอออกจากบ้านโจวเสี่ยวเหอ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
หลวีเหลียงไม่ได้กลับไปห้องดินของตัวเอง และไม่ได้ไปดูลาในคอก เขาเดินไปตามถนนในหมู่บ้านอย่างไร้จุดหมาย ฝ่าเท้าเหยียบเงาของตัวเอง ถนนไม่มีไฟส่อง มีเพียงแสงริบหรี่จากหน้าต่างบ้านแต่ละหลังที่ส่องออกมา ทำให้เงาของเขายืดยาวและสั้นลงสลับกันไป
ในหัวมีแต่ความวุ่นวาย
ภาพโจวเสี่ยวเหอถือชามโจ๊กเข้ามา ดวงตาคู่นั้นที่ไม่กล้าสบตาเขา บานประตูที่ปิดลง และเงาร่างงดงามที่ผลักเขาลงบนเตียง ภาพเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวราวกับหินโม่ บดขยี้จนเขาหงุดหงิด
เขารู้ว่าโจวเสี่ยวเหอกำลังทำอะไร
เธอก็รู้ว่าเขากำลังทำอะไร
ทั้งสองคนต่างรู้แก่ใจ ทำธุระแลกเปลี่ยนกันจนเสร็จสิ้น เธอใช้ร่างกายแลกกับลูก ส่วนเขาใช้ร่างกายแลกกับอะไร? แลกกับพลังบำเพ็ญ? แลกกับน้ำเซียน? หรือแลกกับความก้าวหน้าของวิชาบ้า ๆ นั่น?
เขานึกถึงภาพหลี่กัวเหลียงนอนอยู่บนแผ่นประตู ดวงตาคู่นั้นที่ยังปิดไม่สนิท
ถ้าตอนนั้นเขาไม่ได้ดื่มเหล้าจอกนั้น ไม่ได้ถูกคนตีจนโง่ ตอนนี้ชีวิตเขาจะเป็นอย่างไรนะ?
บางทีเขาอาจได้เป็นพนักงานออฟฟิศในเมืองหลวงมณฑล แต่งงานกับสาวในเมือง พอถึงเทศกาลก็กลับมาเยี่ยมหลี่กัวเหลียงพร้อมบุหรี่ดี ๆ สองซอง ทั้งคู่นั่งดื่มเหล้ากันในลานบ้าน หลี่กัวเหลียงพูดว่า “น้องชายไปได้สวยนี่” แล้วเขาก็ตอบว่า “พี่ก็หาเมียสักคนสิ”
ไม่ใช่เป็นอย่างตอนนี้
นอนบนเตียงของพี่ชาย นอนกับเมียของพี่ชาย แลกกับการฝึกวิชา
หลวีเหลียงหยุดกึก แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ