ตอนที่ 2 ปัญญาชนหนุ่มผู้ทิ้งภรรยากับลูก (2)
ขณะเหวินเยว่กำลังสวมรองเท้า ชายสวมแว่นที่อยู่ข้าง ๆ ก็หันมามอง น้ำเสียงเจือความหึงหวงเล็กน้อย “เฉินเหวินเยว่ เจ้านี่กำลังคบหากับหลิวลี่ลี่อยู่หรือ?”
ชายหน้ากลมกับชายสวมแว่นเป็นเพื่อนร่วมชั้นและรูมเมตของเฉินเหวินเยว่ทั้งคู่
คนแรกชื่อฉีเจี้ยนหัว ครอบครัวมีฐานะธรรมดา แต่ขยันมาก ผลการเรียนดีเยี่ยม นิสัยค่อนข้างเงียบขรึม ปกติก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ
คนหลังชื่อหวังเว่ยตง ครอบครัวมีฐานะพอใช้ แต่นิสัยค่อนข้างปากคอเราะร้ายและใจแคบ
หลิวลี่ลี่หน้าตาสะสวย แถมชาติตระกูลก็ดี มีนักศึกษาชายไม่น้อยในมหาวิทยาลัยชอบนาง หวังเว่ยตงเองก็กำลังตามจีบนางอยู่ เพียงแต่เขานึกไม่ถึงว่าเทพธิดาในใจจะชอบผู้ชายเสแสร้งอย่างเฉินเหวินเยว่
เขาจ้องเหวินเยว่ด้วยความขุ่นเคือง ในใจคิดว่าหนุ่มหน้าขาวคนนี้นอกจากหน้าตาแล้วมีอะไรดีอีก แถมยังดูไม่สมชายชาตรีเลยสักนิด!
เหวินเยว่ฉุกคิด หันไปมองอีกฝ่ายพลางขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม ก่อนกล่าวตัดสัมพันธ์อย่างชอบธรรม “หวังเว่ยตง อย่าพูดจาเหลวไหล ข้าแต่งงานมีลูกแล้ว จะไปคบหากับสหายหลิวลี่ลี่ได้อย่างไร พวกเราเป็นเพียงเพื่อนร่วมชั้นชายหญิงที่บริสุทธิ์ใจต่อกันเท่านั้น!”
พอได้ยินเช่นนี้ ฉีเจี้ยนหัวกับหวังเว่ยตงต่างก็เผยสีหน้าตกตะลึง
อย่างไรเสียเจ้าของร่างเดิมก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะทิ้งภรรยากับลูก ย่อมไม่เคยบอกใครเรื่องที่ตนแต่งงานและมีลูก
ดวงตาเล็ก ๆ หลังเลนส์แว่นของหวังเว่ยตงแทบจะเปล่งประกาย สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย เขารีบซักถาม “เจ้าแต่งงานแล้วหรือ? มีลูกด้วย? เป็นไปได้อย่างไร? เหตุใดข้าไม่เคยได้ยินเจ้าพูดเลย?”
ฉีเจี้ยนหัวเองก็วางหนังสือในมือลง แล้วมองมาอย่างใคร่รู้
“ข้าไม่เคยพูดหรือ?” เหวินเยว่แสร้งทำสีหน้าฉงนได้อย่างพอเหมาะ ก่อนโบกมืออย่างรวดเร็ว แววตาจริงใจ “บางทีพวกเราอาจไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันกระมัง พวกเจ้าก็รู้ว่าครอบครัวข้ามีฐานะไม่ดี ยังมีภรรยากับลูกที่ต้องเลี้ยงดู เวลาว่างข้าจึงเอาไปสอนพิเศษหมด”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉีเจี้ยนหัวก็มองไปยังข้อมือซ้ายของเหวินเยว่
ตรงนั้นมีนาฬิกาข้อมือสีเงินขาวเรือนหนึ่ง ยี่ห้อเซี่ยงไฮ้ เรือนเดียวก็ราคาตั้ง 120 หยวน
“เจ้าเห็นเรือนนี้หรือ?” เหวินเยว่สังเกตเห็นสายตาที่ฉีเจี้ยนหัวมองสำรวจ จึงถกแขนเสื้อขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เผยนาฬิกาให้เห็น แล้วใช้นิ้วเคาะหน้าปัดเบา ๆ “ของมือสองน่ะ ต้องดูเวลาอยู่บ่อย ๆ ตอนติวหนังสือให้นักเรียน ข้าก็เลยซื้อมาเรือนหนึ่ง ราคาไม่ถึงครึ่งของเรือนใหม่ด้วยซ้ำ”
เขายังไม่ลืมสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเอง “เงินส่วนที่เหลือส่งให้ภรรยากับลูกเอาไปกินของดี ๆ ยังดีกว่า”
บ้าสิ นาฬิกาเรือนใหม่ ราคา 120 หยวน
ตอนเจ้าของร่างเดิมสารเลวคนนั้นจากไป เขาทั้งฉกทั้งหลอกเอาเงินเก็บของตระกูลหลี่ไปครึ่งหนึ่ง แล้วเอาไปเสวยสุขหมดแล้ว
ตอนนี้เงินที่ติดตัวเขาเหลือแค่เจ็ดแปดหยวนเท่านั้น
พอนึกถึงเรื่องนี้ เหวินเยว่ก็เรียกระบบในใจ “ระบบ ในเมื่อฉันทะลุมิติมาแล้ว เฉินเหวินเยว่คนเดิมไปไหนล่ะ?”
วินาทีถัดมา ระบบ 1227 ก็ตอบว่า “เฉินเหวินเยว่คนเดิมถูกระบบลงโทษคนสารเลวเรียกคืนแล้ว วิญญาณของเขาจะถูกขังไว้ในนรกจำลองเสมือนจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ ระยะเวลาลงโทษจะตัดสินตามความหนักเบาของบาป ตั้งแต่สิบปีไปจนถึงหลายพันปี”
ให้ตายสิ หลายพันปีเลยเหรอ?
ต้องก่อกรรมอะไรไว้ถึงจะเลวร้ายขนาดนั้น
เหวินเยว่ลุกขึ้นยืน แล้วพูดกับหวังเว่ยตงและฉีเจี้ยนหัวที่กำลังอ้าปากค้างว่า “ข้าลงไปก่อน”
“เดี๋ยวก่อน!” หวังเว่ยตงได้สติ รีบห้ามพลางทำหน้าไม่เชื่อ “เจ้า...ในเมื่อเจ้าบอกว่ากับหลิวลี่ลี่เป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน เหตุใดถึงยังไปนัดพบกับนางเล่า!?”
พูดตามตรง เมื่อครู่ที่เฉินเหวินเยว่พูดออกมาเช่นนั้น เขาตกใจมาก ตั้งแต่เปิดเทอม คนผู้นี้ก็เอาแต่ทำตัวเป็นคนสูงส่งจอมปลอม วางท่าเหนือกว่าคนอื่นอยู่เสมอ คนในห้องพักต่างก็ไม่ชอบเขาลับหลัง
แต่ตอนนี้คนผู้นี้กลับกลายเป็นสามีแสนดีที่รักภรรยาและลูกไปเสียแล้วหรือ?
ไม่ เขาไม่เชื่อหรอก เฉินเหวินเยว่ต้องโกหกแน่! บางทีอาจตั้งใจหลอกหลิวลี่ลี่ อยากทำเรื่องผิดศีลธรรมระหว่างชายหญิงก็ได้!
ถ้าเหวินเยว่ได้ยินเสียงในใจของหวังเว่ยตง เขาคงอยากกดไลก์ให้อีกฝ่าย พูดก็พูดเถอะ เจ้าของร่างเดิมสารเลวนั่นก็คิดแบบนั้นจริง ๆ นั่นแหละ
เขาขมวดคิ้ว เผยสีหน้าเหมือนถูกหยามเกียรติ แล้วขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจ “ข้าบอกแล้วว่าข้าแต่งงานมีลูกแล้ว! จะไปนัดพบกับสหายหลิวลี่ลี่ได้อย่างไร อย่ามากุข่าวอยู่ตรงนี้!”
หวังเว่ยตงรีบรับคำทันที “เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงไปกินข้าวกับนางตามลำพัง แถมยังไปตั้งสองครั้ง!”
เขาจับตาดูอยู่ตลอด!
คิ้วของเหวินเยว่คลายลงเล็กน้อย “เพราะข้าได้ยินมาว่าบิดาของสหายหลิวลี่ลี่เป็นรองผู้จัดการโรงงานขนาดใหญ่ของรัฐ ข้าจึงอยากขอให้นางช่วยดูว่าจะหาซื้อเสื้อคลุมทหารหนา ๆ ได้สักสองตัวหรือไม่”
เขาเผยสีหน้ากระดากอายเล็กน้อย “ภรรยากับลูกชายของข้าอยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่นั่นหนาวมาก ปีใหม่ปีนี้ตอนกลับไป ข้าอยากซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้พวกเขาสักสองชุด”
ฉีเจี้ยนหัวเริ่มมองเหวินเยว่ดีขึ้น อย่างไรเสียผู้ชายที่ห่วงใยครอบครัวก็คงไม่ใช่คนจิตใจเลวร้ายอะไรนัก
หวังเว่ยตงคอยหาเรื่องเหวินเยว่อยู่เสมอ จึงนึกไม่ถึงเลยว่าสักวันคนผู้นี้จะยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อยต่อหน้าเขา ทำเอาเขารู้สึกขัดใจจนฟันแทบเปรี้ยว...
“ในเมื่อจะขอให้คนช่วย แน่นอนว่าต้องแสดงความจริงใจให้ถึงที่สุด” เหวินเยว่แสร้งทำเป็นไม่ทันสังเกตท่าทีของทั้งสอง แล้วพูดกับตัวเองอยู่สองประโยค ก่อนจะทำเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “เอ๊ะ พอมาคิดดูตอนนี้ เรื่องนี้ดูไม่เหมาะจริง ๆ ข้าลงไปหาสหายหลิวลี่ลี่ก่อน จะคุยเรื่องนี้กับนาง หากจัดการสำเร็จจริง ข้าคงซื้อของไปขอบคุณนางสักหน่อย ไม่ชวนนางไปกินข้าวแล้ว”
เขามองหวังเว่ยตง แล้วถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม “แม้แต่เจ้าก็ยังพูดเช่นนี้ คนอื่นจะเข้าใจผิดไปด้วยหรือไม่?”
หวังเว่ยตงสะดุ้งวาบ รู้สึกว่าโอกาสมาถึงแล้ว จึงตบอกเสียงดัง “วางใจเถอะ หากมีใครพูดถึงพวกเจ้าสองคน ข้าจะช่วยชี้แจงให้เอง ในเมื่อเจ้าแต่งงานแล้ว คนอื่นย่อมไม่คิดมากหรอก!”
ดีเหลือเกิน เขายังมีหวังได้จีบเทพธิดาอยู่!
เหวินเยว่ยิ้มอย่างแนบเนียน แล้วกล่าวด้วยความซาบซึ้ง “ได้ เช่นนั้นก็ขอบใจเจ้า”
ไม่เสียแรงที่เขาเลือกหวังเว่ยตง เจ้าปากมากนี่มาใช้ประโยชน์ อย่างไรเสียเขาจะต้องไม่ไปพัวพันกับหลิวลี่ลี่อีก
โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมกังวลว่าหากรีบร้อนเกินไป หลิวลี่ลี่จะคิดว่าเขาหวังเงินจากครอบครัวของนาง จึงวางท่ามาตลอด แค่พูดจาคลุมเครืออยู่บ้างเป็นครั้งคราว ยังไม่ถึงกับกำกวมเกินไปนัก
นั่นจึงเปิดโอกาสให้เขาชี้แจงได้
เหวินเยว่ยิ้มให้ทั้งสอง ก่อนลุกขึ้นเดินออกไปอย่างพึงพอใจ
ด้วยความปากมากของหวังเว่ยตง หากไม่มีอะไรผิดพลาด อย่างช้าภายในสองวันเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องก็จะรู้ว่าเขาแต่งงานมีลูกแล้ว
ตอนนี้แค่ไปอธิบายกับหลิวลี่ลี่ให้ชัดเจนก็พอ อย่างไรเสียความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็ยังไม่ได้พัฒนาไปถึงขั้นไหน
สำหรับเหวินเยว่ นอกจากเป้าหมายภารกิจกับคนที่เกี่ยวข้องกับเป้าหมายแล้ว คนอื่นล้วนไม่สำคัญ เขาไม่ใส่ใจด้วย
หากต้องการให้หลี่ชิงเหมี่ยวมีความสุข เขาก็ห้ามนอกใจเด็ดขาด ต้องทำให้นางได้พบกับความรักและชีวิตที่สมบูรณ์พูนสุขในแบบของนาง